ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨ ਬਿਲੇ ਵਾਪਿ ਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਚਤੁष੍ਪਥੇ । ਨੋਦ੍ਯਾਨੇऽਪਾਸਮੀਪੇ ਵਾ ਨੋषਰੇ ਨਗਰਾਸ਼ਯੇ
ਨਾ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ; ਨਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—
ਨ ਸੋਪਾਨਤ੍ਪਾਦੁਕੋ ਵਾ ਛਤ੍ਰੀ ਵਾ ਨਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਕੇ । ਨ ਚੈਵਾਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗੁਰੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਯੋਰ੍ਗਵਾਮ੍
ਨਾ ਸੀੜੀ ਤੇ, ਨਾ ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਨਾ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ; ਨਾ ਔਰਤਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਨ ਦੇਵਦੇਵਾਲਯਯੋਰਪਾਮਪਿ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵਾਨਵਾਪ੍ਰਤਿਮੁਖੋਥ ਵਾ
ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ; ਨਾ ਚਾਨਣ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਲਂ ਪ੍ਰਤਿਸੋਮਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਆਹृਤ੍ਯ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਕੂਲਾਲ੍ਲੇਪਗਂਧਾਪਕਰ੍षਣੀਮ੍
ਨਾ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਸਾਫ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਧੋਣ ਲਈ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ—
ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ ਸ਼ੌਚਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰੁਦ੍ਧृਤੋਦਕੈਃ । ਨਾਹਰੇਨ੍ਮृਤਿਕਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਾਂਸ਼ੁਲਾਂ ਨ ਸਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਧੂੜ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਕਾਦ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ—
ਨ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਨੋषਰਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਚ੍ਛੌਚਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਪਰਸ੍ਯ ਚ । ਨ ਦੇਵਾਯਤਨਾਤ੍ਕੂਪਾਦ੍ਧਾਮ੍ਨੋ ਨ ਚ ਜਲਾਤ੍ਤਥਾ
ਸੜਕਾਂ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ; ਨਾ ਮੰਦਰ, ਨਾ ਕੂਏ, ਨਾ ਘਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ—
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਕਰ੍ਮਯੋਗਕਥਨੇ। ਦ੍ਵਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿਚ ਕਰਮਯੋਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਬਾਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਦਂਡਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਹੂਤੋਧ੍ਯਾਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੰਡ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਬੁਲਾਏ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਪਾਣਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵਾਚਾਰਃ ਸੁਸਂਯਤਃ । ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨਾਸੀਤਾਭਿਮੁਖਂ ਗੁਰੋਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹੇ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਣ ਤੇ ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ 'ਬੈਠ' ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਵਣਸਂਭਾषੇ ਸ਼ਯਾਨੋ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਆਸੀਨੋ ਨ ਚ ਭੁਂਜਾਨੋ ਨ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਲੈਟ ਕੇ, ਜਾਂ ਖਾਣ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰ ਕੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਨੀਚੈਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯੇਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਬਿਸਤਰਾ ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦਾਹਰੇਦਸ੍ਯ ਨਾਮ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯਾਨੁਕੁਰ੍ਵੀਤ ਗਤਿਭਾषਣਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਨਾਮ, ਚਾਹੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ; ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਹਲਚਲ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰੇ।
ਗੁਰੋਰ੍ਯਤ੍ਰ ਪਰੀਵਾਦੋ ਨਿਂਦਾ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਕਰ੍ਣੌ ਤਤ੍ਰ ਪਿਧਾਤਵ੍ਯੌ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਤੋऽਨ੍ਯਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਦੂਰਸ੍ਥੋ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦੇਨਂ ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਂਤਿਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਾਸੀਤ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਵੇ; ਨਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਆਗਿਆ ਬੈਠੇ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ਪੁष੍ਪਂ ਸਮਿਧੋऽਸ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਲੇਪਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਾਨਾਂ ਵੈ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਕੁਸ਼, ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲਿਆਵੇ; ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਿੱਤ ਕਰੇ।
ਨਾਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਾਵਪਿ । ਆਕ੍ਰਾਮੇਦਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਦੀਨ੍ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਿਸਤਰਾ, ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਚਪਲ ਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ; ਨਾ ਕਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਲੰਘੇ।
ਸਾਧਯੇਦ੍ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਦੀਂਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਅਨਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ; ਬਿਨਾ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਨ ਪਾਦੌ ਸਾਰਯੇਦਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਕਦਾਚਨ । ਜृਂਭਿਤਂ ਹਸਿਤਂ ਚੈਵ ਕਂਠਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਫੈਲਾਉਣੇ, ਨਾ ਜੰਭਾਈ ਲੈਣੀ, ਨਾ ਹੱਸਣਾ, ਤੇ ਨਾ ਗਲ ਢੱਕਣੀ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਸ੍ਫੋਟਨਮੇਵ ਚ । ਯਥਾਕਾਲਮਧੀਯੀਤ ਯਾਵਨ੍ਨ ਵਿਮਨਾ ਗੁਰੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਗਾਂ ਚਟਕਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਪਾਠ ਸਿਰਫ਼ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਕਰੋ, ਜਦ ਤਕ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਆਸੀਨੋऽਧੋ ਗੁਰੋਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਸੇਵਾਂ ਚ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ । ਆਸਨੇ ਸ਼ਯਨੇ ਯਾਨੇ ਨੈਵ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਕਦਾਚਨ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂ ਪਾਸ ਬੈਠ ਕੇ, ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੋ। ਜਦ ਗੁਰੂ ਬੈਠਾ, ਲੇਟਾ ਜਾਂ ਸਵਾਰੀ 'ਤੇ ਹੋਵੇ, ਕਦੇ ਵੀ ਖੜੇ ਨਾ ਰਹੋ।
ਧਾਵਂਤਮਨੁਧਾਵੇਤ ਗਚ੍ਛਂਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ । ਗੋਸ਼੍ਵੋष੍ਟ੍ਰਯਾਨਪ੍ਰਾਸਾਦੇ ਤਥਾਧੋਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਚ
ਜਦ ਗੁਰੂ ਦੌੜੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜੋ; ਜਦ ਉਹ ਚੱਲੇ, ਨਾਲ ਚੱਲੋ। ਚਾਹੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਘੋੜੇ, ਉਠ, ਰਥ, ਮਹਲ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਹੋਵੇ।
ਆਸੀਤ ਗੁਰੁਣਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ਼ਿਲਾਫਲਕ ਨੌषੁ ਚ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਤਤਂ ਵਸ਼੍ਯਾਤ੍ਮਾਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਗੁਰੂ ਨਾਲ ਪੱਥਰ, ਤਖ਼ਤੇ ਜਾਂ ਨੌਕ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ, ਮਨ ਨਰਮ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹੋ।
ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਸਦਾ ਵਾਚਂ ਮਧੁਰਾਂ ਹਿਤਕਾਰਿਣੀਮ੍ । ਗਂਧਮਾਲ੍ਯਂ ਰਸਂ ਕਲ੍ਪਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਾਣਿਵਿਹਿਂਸਨਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਸੁਆਦ, ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਅਭ੍ਯਂਜਨਾਂਜਨੋਨ੍ਮਰ੍ਦ੍ਦਚ੍ਛਤ੍ਰਧਾਰਣਮੇਵ ਚ । ਕਾਮਂ ਲੋਭਂ ਭਯਂ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਰ੍ਤਨਮ੍
ਤੇਲ ਲਾਉਣਾ, ਅੰਜਨ ਲਗਾਉਣਾ, ਮਸਾਜ਼ ਕਰਨਾ, ਛਤਰੀ ਫੜਨਾ, ਇੱਛਾ, ਲਾਲਚ, ਡਰ, ਨੀਂਦ, ਗੀਤ ਗਾਉਣਾ, ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣਾ, ਨੱਚਣਾ—
ਆਤਰ੍ਜਨਂ ਪਰੀਵਾਦਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਲਂਭਨਂ ਤਥਾ । ਪਰੋਪਘਾਤਂ ਪੈਸ਼ੁਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਧਮਕੀ ਦੇਣਾ, ਬੁਰਾਈ ਕਰਨਾ, ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਣਾ, ਛੂਹਣਾ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ, ਚੁਗਲੀ—ਇਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਛੱਡੋ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਸੁਮਨਸੋ ਗੋਸ਼ਕृਨ੍ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ । ਆਹਰੇਦ੍ਯਾਵਦਨ੍ਨਾਨਿ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਚਾਹਰਹਸ਼੍ਚਰੇਤ੍
ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਫੁੱਲ, ਗੋ-ਮਲ, ਮਿੱਟੀ, ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਲਿਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭਿੱਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ ਮਿਲਣ ਤਕ ਜੁਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਂ ਚ ਲਵਣਂ ਸਰ੍ਵਂ ਵਰ੍ਜ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯੁषਿਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਅਨृਤ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸਤਤਂ ਭਵੇਦ੍ਗੀਤਾਦਿ ਨਿਸ੍ਪृਹਃ
ਘੀ, ਲੂਣ, ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਛੱਡੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੱਚਣ, ਗਾਉਣ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਰਹੋ।
ਨਾਦਿਤ੍ਯਂ ਵੈ ਸਮੀਹੇਤ ਨਾਚਰੇਦ੍ਦਂਤਧਾਵਨਮ੍ । ਏਕਾਂਤਮਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਦ੍ਯੈਰਭਿਭਾषਣਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਖੋਜ ਨਾ ਕਰੋ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਨਾ ਕਰੋ; ਗੰਦੇ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ੂਦਰ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਵਿਚ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾ ਕਰੋ।
ਗੁਰੂਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਭੇषਜਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯੁਂਜੀਤ ਨ ਕਾਮਤਃ । ਮਲਾਪਕਰ੍षਣਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨਾਚਰੇਦ੍ਧਿ ਕਦਾਚਨ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਭੋਜਨ ਤੇ ਦਵਾਈ ਵਰਤੋ, ਪਰ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸਨਾਨ ਜਾਂ ਮੈਲ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ।