ਪ੍ਰਚਰਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਪਾਨੇषੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਹਸ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਭੂਮੌ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਾਚਮ੍ਯਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਤਤ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਵਿਅਕਤੀ ਪਦਾਰਥ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੇ; ਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਦੇ।
ਤੈਜਸਂ ਵੈ ਸਮਾਦਾਯ ਯਦ੍ਯੁਚ੍ਛਿष੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਭੂਮੌ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਾਚਮ੍ਯਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਤਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਧਾਤੂ ਪਦਾਰਥ ਫੜਦੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਦਾਰਥ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਦੇ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਮਾਦਾਯ ਭਵੇਦੁਚ੍ਛੇषਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਨਿਧਾਯੈਵ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਭੂਮੌ ਤ੍ਵਸ਼ੁਚਿਤਾਮਿਯਾਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਦਾਰਥ ਫੜ ਕੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਦਾਰਥ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਵਿਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਚਮੇਦਿਹ । ਅਰਣ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੌਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਕੁਲੇ ਪਥਿ
ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਲਈ ਕੁਝ ਛੂਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ, ਇਕੱਲੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਬਾਘਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਹ 'ਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਹਸ੍ਤੋ ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਨਿਧਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰ੍ਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰਮੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਦਾਰਥ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਸੱਜੇ ਕੰਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਹ੍ਨਿ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ । ਅਂਤਰ੍ਧਾਯ ਮਹੀਂ ਕਾष੍ਟੈਃ ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਲੋष੍ਟਤृਣੇਨ ਵਾ
ਦਿਨ ਵਿਚ ਪਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪਿਸਾਬ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੱਕੜ, ਪੱਤਿਆਂ, ਡੱਲਿਆਂ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਵृਤ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ । ਛਾਯਾਕੂਪਨਦੀਗੋष੍ਠਚੈਤ੍ਯਾਂਭਃ ਪਥਿ ਭਸ੍ਮਸੁ
ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ ਪਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪਿਸਾਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛਾਂ, ਕੂਆਂ, ਦਰਿਆ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਮੰਦਰ, ਪਾਣੀ, ਰਾਹ ਜਾਂ ਰਾਖ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਅਗ੍ਨੌ ਚੈਵ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨ ਗੋਮਯੇਨ ਕਾष੍ਠੇ ਵਾ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੇ
ਅੱਗ ਜਾਂ ਸਮਾਸ਼ਾਨ 'ਚ ਪਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪਿਸਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਨਾ ਹੀ ਗੋਮਯ, ਲੱਕੜ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਘਾਹ 'ਤੇ।
ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਸਾ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮਂਡਲੇ । ਨ ਜੀਰ੍ਣਦੇਵਾਯਤਨੇ ਵਲ੍ਮੀਕੇ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਗੇ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਟੁੱਟੇ ਮੰਦਰ 'ਚ ਜਾਂ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਹੇ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਸਸਤ੍ਵੇषੁ ਗਰ੍ਤੇषੁ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤੁषਾਂਗਾਰਕਪਾਲੇषੁ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੇ ਗੱਡਿਆਂ 'ਚ, ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਭੂਸਾ, ਕੋਲਾ, ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨ ਬਿਲੇ ਵਾਪਿ ਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਚਤੁष੍ਪਥੇ । ਨੋਦ੍ਯਾਨੇऽਪਾਸਮੀਪੇ ਵਾ ਨੋषਰੇ ਨਗਰਾਸ਼ਯੇ
ਨਾ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ; ਨਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—
ਨ ਸੋਪਾਨਤ੍ਪਾਦੁਕੋ ਵਾ ਛਤ੍ਰੀ ਵਾ ਨਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਕੇ । ਨ ਚੈਵਾਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗੁਰੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਯੋਰ੍ਗਵਾਮ੍
ਨਾ ਸੀੜੀ ਤੇ, ਨਾ ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਨਾ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ; ਨਾ ਔਰਤਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਨ ਦੇਵਦੇਵਾਲਯਯੋਰਪਾਮਪਿ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵਾਨਵਾਪ੍ਰਤਿਮੁਖੋਥ ਵਾ
ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ; ਨਾ ਚਾਨਣ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਲਂ ਪ੍ਰਤਿਸੋਮਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਆਹृਤ੍ਯ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਕੂਲਾਲ੍ਲੇਪਗਂਧਾਪਕਰ੍षਣੀਮ੍
ਨਾ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਸਾਫ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਧੋਣ ਲਈ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ—
ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ ਸ਼ੌਚਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰੁਦ੍ਧृਤੋਦਕੈਃ । ਨਾਹਰੇਨ੍ਮृਤਿਕਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਾਂਸ਼ੁਲਾਂ ਨ ਸਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਧੂੜ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਕਾਦ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ—
ਨ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਨੋषਰਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਚ੍ਛੌਚਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਪਰਸ੍ਯ ਚ । ਨ ਦੇਵਾਯਤਨਾਤ੍ਕੂਪਾਦ੍ਧਾਮ੍ਨੋ ਨ ਚ ਜਲਾਤ੍ਤਥਾ
ਸੜਕਾਂ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ; ਨਾ ਮੰਦਰ, ਨਾ ਕੂਏ, ਨਾ ਘਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ—
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਕਰ੍ਮਯੋਗਕਥਨੇ। ਦ੍ਵਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿਚ ਕਰਮਯੋਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਬਾਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਦਂਡਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਹੂਤੋਧ੍ਯਾਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੰਡ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਬੁਲਾਏ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਪਾਣਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵਾਚਾਰਃ ਸੁਸਂਯਤਃ । ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨਾਸੀਤਾਭਿਮੁਖਂ ਗੁਰੋਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹੇ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਣ ਤੇ ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ 'ਬੈਠ' ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ।
ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਵਣਸਂਭਾषੇ ਸ਼ਯਾਨੋ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਆਸੀਨੋ ਨ ਚ ਭੁਂਜਾਨੋ ਨ ਤਿष੍ਠੇਨ੍ਨ ਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਉਹ ਲੈਟ ਕੇ, ਜਾਂ ਖਾਣ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜਾਂ ਪਿੱਠ ਕਰ ਕੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇਵੇ।
ਨੀਚੈਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ਗੁਰੁਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਗੁਰੋਸ੍ਤੁ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿषਯੇਨ ਯਥੇष੍ਟਾਸਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦਾ ਬਿਸਤਰਾ ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਬੈਠ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨੋਦਾਹਰੇਦਸ੍ਯ ਨਾਮ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਕੇਵਲਮ੍ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯਾਨੁਕੁਰ੍ਵੀਤ ਗਤਿਭਾषਣਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਨਾਮ, ਚਾਹੇ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ; ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਚਾਲ, ਬੋਲ ਜਾਂ ਹਲਚਲ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰੇ।
ਗੁਰੋਰ੍ਯਤ੍ਰ ਪਰੀਵਾਦੋ ਨਿਂਦਾ ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਕਰ੍ਣੌ ਤਤ੍ਰ ਪਿਧਾਤਵ੍ਯੌ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਵਾ ਤਤੋऽਨ੍ਯਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਬੁਰਾਈ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਆਪਣੇ ਕੰਨ ਬੰਦ ਕਰੇ ਜਾਂ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਦੂਰਸ੍ਥੋ ਨਾਰ੍ਚਯੇਦੇਨਂ ਨ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਂਤਿਕੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਨ ਚੈਵਾਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਾਸੀਤ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਨਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਵੇ; ਨਾ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦੇਵੇ, ਨਾ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਆਗਿਆ ਬੈਠੇ।
ਉਦਕੁਂਭਂ ਕੁਸ਼ਾਨ੍ਪੁष੍ਪਂ ਸਮਿਧੋऽਸ੍ਯਾਹਰੇਤ੍ਸਦਾ । ਮਾਰ੍ਜਨਂ ਲੇਪਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਾਨਾਂ ਵੈ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਕੁਸ਼, ਫੁੱਲ ਤੇ ਲੱਕੜ ਲਿਆਵੇ; ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਿੱਤ ਕਰੇ।
ਨਾਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਸ਼ਯਨਂ ਪਾਦੁਕੋਪਾਨਹਾਵਪਿ । ਆਕ੍ਰਾਮੇਦਾਸਨਂ ਚਾਸ੍ਯ ਚ੍ਛਾਯਾਦੀਨ੍ਵਾ ਕਦਾਚਨ
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਿਸਤਰਾ, ਜੁੱਤੀ ਜਾਂ ਚਪਲ ਤੇ ਪੈਰ ਨਾ ਰੱਖੇ; ਨਾ ਕਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਛਾਂ ਉੱਤੇ ਲੰਘੇ।
ਸਾਧਯੇਦ੍ਦਂਤਕਾष੍ਠਾਦੀਂਲ੍ਲਬ੍ਧਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ । ਅਨਾਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਨ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਭਵੇਤ੍ਪ੍ਰਿਯਹਿਤੇ ਰਤਃ
ਉਹ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਆਦਿ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਤੇ ਜੋ ਵੀ ਮਿਲੇ, ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰੇ; ਬਿਨਾ ਆਗਿਆ ਦੇ ਕਦੇ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਭਲਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹੇ।
ਨ ਪਾਦੌ ਸਾਰਯੇਦਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧਾਨੇ ਕਦਾਚਨ । ਜृਂਭਿਤਂ ਹਸਿਤਂ ਚੈਵ ਕਂਠਪ੍ਰਾਵਰਣਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਪੈਰ ਨਹੀਂ ਫੈਲਾਉਣੇ, ਨਾ ਜੰਭਾਈ ਲੈਣੀ, ਨਾ ਹੱਸਣਾ, ਤੇ ਨਾ ਗਲ ਢੱਕਣੀ।
ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਨਿਤ੍ਯਮਂਗਸ੍ਫੋਟਨਮੇਵ ਚ । ਯਥਾਕਾਲਮਧੀਯੀਤ ਯਾਵਨ੍ਨ ਵਿਮਨਾ ਗੁਰੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਗਾਂ ਚਟਕਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਪਾਠ ਸਿਰਫ਼ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਕਰੋ, ਜਦ ਤਕ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ।