ਸਂਮृਜ੍ਯਾਂਗੁष੍ਠਮੂਲੇਨ ਮੁਖਂ ਵੈ ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਅਂਗੁष੍ਠਾਨਾਮਿਕਾਭ੍ਯਾਂ ਤੁ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਨੇਤ੍ਰਦ੍ਵਯਂ ਤਤਃ
ਅੰਗੂਠੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਪੂੰਝ ਕੇ, ਚਿਹਰਾ ਛੂਹੋ; ਫਿਰ ਅੰਗੂਠੇ ਤੇ ਅਨਾਮਿਕਾ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਛੂਹੋ।
ਤਰ੍ਜਨ੍ਯਂਗੁष੍ਠਯੋਗੇਨ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਨਾਸਾਪੁਟਦ੍ਵਯਮ੍ । ਕਨਿष੍ਠਾਂਗੁष੍ਠਯੋਗੇਨ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸਮੁਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਤर्जਨੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਨੱਕ ਦੇ ਸਿਰੇ ਛੂਹੋ; ਅੰਗੂਠਾ ਤੇ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲੀ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਛੂਹੋ।
ਸਰ੍ਵਾਸਾਮਥਯੋਗੇਨ ਹृਦਯਂ ਤੁ ਤਨਵਾ । ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ਵੈ ਸ਼ਿਰਸਸ੍ਤਦ੍ਵਦਂਗੁष੍ਠੇਨਾਂਸਕਦ੍ਵਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਜਤਨ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਅਤੇ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਨਾਲ ਦੋਵੇਂ ਮੋਢੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਵੀ ਛੂਹੇ।
ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਯਦਂਭਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੀਤਾਸ੍ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਹੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਭਵਂਤੀਤ੍ਯਨੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਮ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕੇ; ਇਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼, ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਗਂਗਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰੀਯੇਤੇ ਪਰਿਮਾਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟਯੋਰ੍ਲੋਚਨਯੋਃ ਪ੍ਰੀਯੇਤੇ ਸ਼ਸ਼ਿਭਾਸ੍ਕਰੌ
ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਚੰਦ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸਤ੍ਯਦਸ੍ਰੌ ਪ੍ਰੀਯੇਤੇ ਸ੍ਪृਸ਼ੇਨ੍ਨਾਸਾਪੁਟਦ੍ਵਯਮ੍ । ਕਰ੍ਣਯੋਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਯੋਸ੍ਤਦ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰੀਯੇਤੇ ਚਾਨਿਲਾਨਲੌ
ਅਸ਼ਵਿਨ ਦੋਵੇਂ ਨੱਕ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੇ ਹृਦਯੇ ਚਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰੀਯਂਤੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਤਾਃ । ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਸਂਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਕਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਭਵੇਤ੍
ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸਿਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨੋਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਵਿਪ੍ਰੁषੋਂਗੇ ਲਗਂਤਿ ਯਾਃ । ਦਂਤਵਦ੍ਦਂਤਲਗ੍ਨੇषੁ ਜਿਹ੍ਵਾਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਨਮੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ; ਜੇਕਰ ਦੰਦ ਜਾਂ ਜੀਭ ਨੂੰ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੀਭ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤਿ ਬਿਂਦਵਃ ਪਾਦੌ ਯ ਆਚਾਮਯਤਃ ਪਰਾਨ੍ । ਭੂਮਿਪਾਂਸ਼ੁਸਮਾ ਜ੍ਞੇਯਾ ਨ ਤੈਰਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਬੂੰਦਾਂ ਸਫਾਈ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਅਤੇ ਧੂੜ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਮਝਣੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਮਧੁਪਰ੍ਕੇ ਚ ਸੋਮੇ ਚ ਤਾਂਬੂਲਸ੍ਯ ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਣੇ । ਫਲਮੂਲੇ ਚੇਕ੍ਸ਼ੁਦਂਡੇਨ ਦੋषਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵੈ ਮਨੁਃ
ਮਧੁਪਾਰਕ, ਸੋਮ, ਤਾਂਬੂਲ, ਫਲ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਕਸਰਿਆਂ ਦੇ ਖਾਣ 'ਤੇ ਮਨੂ ਨੇ ਦੋਸ਼ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਚਰਂਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਪਾਨੇषੁ ਦ੍ਰਵ੍ਯਹਸ੍ਤੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਭੂਮੌ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਾਚਮ੍ਯਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਤਤ੍
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਵਿਅਕਤੀ ਪਦਾਰਥ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੇ; ਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਦੇ।
ਤੈਜਸਂ ਵੈ ਸਮਾਦਾਯ ਯਦ੍ਯੁਚ੍ਛਿष੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ । ਭੂਮੌ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਾਚਮ੍ਯਾਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍ਤੁ ਤਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲਾ ਧਾਤੂ ਪਦਾਰਥ ਫੜਦੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਦਾਰਥ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਉਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਦੇ।
ਯਦ੍ਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਮਾਦਾਯ ਭਵੇਦੁਚ੍ਛੇषਣਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਨਿਧਾਯੈਵ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਭੂਮੌ ਤ੍ਵਸ਼ੁਚਿਤਾਮਿਯਾਤ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਦਾਰਥ ਫੜ ਕੇ ਬਚੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਦਾਰਥ ਨੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਾ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਦਾਰਥ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਦਿषੁ ਵਿਕਲ੍ਪਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਚਮੇਦਿਹ । ਅਰਣ੍ਯੇ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੌਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਕੁਲੇ ਪਥਿ
ਕਪੜੇ ਆਦਿ ਲਈ ਕੁਝ ਛੂਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਇੱਥੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ, ਇਕੱਲੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਬਾਘਾਂ ਵਾਲੀ ਰਾਹ 'ਤੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਮੂਤ੍ਰਂ ਪੁਰੀषਂ ਵਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਹਸ੍ਤੋ ਨ ਦੁष੍ਯਤਿ । ਨਿਧਾਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰ੍ਣੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸੂਤ੍ਰਮੁਦਙ੍ਮੁਖਃ
ਪਿਸਾਬ ਜਾਂ ਪਖਾਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੱਥ ਵਿਚ ਪਦਾਰਥ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਸ਼ੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਸੱਜੇ ਕੰਨ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਹ੍ਨਿ ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਛਕृਨ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੇਦ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਃ । ਅਂਤਰ੍ਧਾਯ ਮਹੀਂ ਕਾष੍ਟੈਃ ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਲੋष੍ਟਤृਣੇਨ ਵਾ
ਦਿਨ ਵਿਚ ਪਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪਿਸਾਬ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਲੱਕੜ, ਪੱਤਿਆਂ, ਡੱਲਿਆਂ ਜਾਂ ਘਾਹ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਵृਤ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਰਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਨਮ੍ । ਛਾਯਾਕੂਪਨਦੀਗੋष੍ਠਚੈਤ੍ਯਾਂਭਃ ਪਥਿ ਭਸ੍ਮਸੁ
ਸਿਰ ਢੱਕ ਕੇ ਪਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪਿਸਾਬ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਛਾਂ, ਕੂਆਂ, ਦਰਿਆ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਮੰਦਰ, ਪਾਣੀ, ਰਾਹ ਜਾਂ ਰਾਖ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਅਗ੍ਨੌ ਚੈਵ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਚ ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਂ ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਨ ਗੋਮਯੇਨ ਕਾष੍ਠੇ ਵਾ ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ੇऽਥ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੇ
ਅੱਗ ਜਾਂ ਸਮਾਸ਼ਾਨ 'ਚ ਪਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪਿਸਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ; ਨਾ ਹੀ ਗੋਮਯ, ਲੱਕੜ, ਵੱਡੇ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਘਾਹ 'ਤੇ।
ਨ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਸਾ ਨ ਚ ਪਰ੍ਵਤਮਂਡਲੇ । ਨ ਜੀਰ੍ਣਦੇਵਾਯਤਨੇ ਵਲ੍ਮੀਕੇ ਨ ਕਦਾਚਨ
ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਨੰਗੇ, ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਟੁੱਟੇ ਮੰਦਰ 'ਚ ਜਾਂ ਚੀਟੀ ਦੇ ਬੂਹੇ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਸਸਤ੍ਵੇषੁ ਗਰ੍ਤੇषੁ ਨ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤੁषਾਂਗਾਰਕਪਾਲੇषੁ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਤਥੈਵ ਚ
ਜੀਵਾਂ ਵਾਲੇ ਗੱਡਿਆਂ 'ਚ, ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਭੂਸਾ, ਕੋਲਾ, ਟੁੱਟੇ ਭਾਂਡੇ ਜਾਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।
ਨ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਨ ਬਿਲੇ ਵਾਪਿ ਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਨ ਚਤੁष੍ਪਥੇ । ਨੋਦ੍ਯਾਨੇऽਪਾਸਮੀਪੇ ਵਾ ਨੋषਰੇ ਨਗਰਾਸ਼ਯੇ
ਨਾ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਖੱਡ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਚੌਰਾਹੇ ਤੇ; ਨਾ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨਾ ਸੁੱਕੀ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ, ਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ—
ਨ ਸੋਪਾਨਤ੍ਪਾਦੁਕੋ ਵਾ ਛਤ੍ਰੀ ਵਾ ਨਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਕੇ । ਨ ਚੈਵਾਭਿਮੁਖਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗੁਰੁਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਯੋਰ੍ਗਵਾਮ੍
ਨਾ ਸੀੜੀ ਤੇ, ਨਾ ਜੁੱਤੀ ਪਾ ਕੇ, ਨਾ ਛਤਰੀ ਹੇਠਾਂ, ਨਾ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਿੱਚ; ਨਾ ਔਰਤਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਨ ਦੇਵਦੇਵਾਲਯਯੋਰਪਾਮਪਿ ਕਦਾਚਨ । ਨ ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵਾਨਵਾਪ੍ਰਤਿਮੁਖੋਥ ਵਾ
ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੋਲ; ਨਾ ਚਾਨਣ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ—
ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਲਂ ਪ੍ਰਤਿਸੋਮਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਆਹृਤ੍ਯ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਕੂਲਾਲ੍ਲੇਪਗਂਧਾਪਕਰ੍षਣੀਮ੍
ਨਾ ਸੂਰਜ, ਅੱਗ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ; ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਸਾਫ ਮਿੱਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਧੋਣ ਲਈ ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਵੇ—
ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ ਸ਼ੌਚਂ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੈਰੁਦ੍ਧृਤੋਦਕੈਃ । ਨਾਹਰੇਨ੍ਮृਤਿਕਾਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪਾਂਸ਼ੁਲਾਂ ਨ ਸਕਰ੍ਦਮਾਮ੍
ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਧੂੜ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਕਾਦ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ—
ਨ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਨੋषਰਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਚ੍ਛੌਚਸ਼ਿष੍ਟਾਂ ਪਰਸ੍ਯ ਚ । ਨ ਦੇਵਾਯਤਨਾਤ੍ਕੂਪਾਦ੍ਧਾਮ੍ਨੋ ਨ ਚ ਜਲਾਤ੍ਤਥਾ
ਸੜਕਾਂ, ਸੁੱਕੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਤੋਂ ਬਚੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀ; ਨਾ ਮੰਦਰ, ਨਾ ਕੂਏ, ਨਾ ਘਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਤੋਂ—
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਤਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੇਨ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਤਰੀਕੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਕਰ੍ਮਯੋਗਕਥਨੇ। ਦ੍ਵਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿਚ ਕਰਮਯੋਗ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਬਾਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਦਂਡਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ੌਚਾਚਾਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਹੂਤੋਧ੍ਯਾਪਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੰਡ ਆਦਿ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੁੱਧ ਆਚਰਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਬੁਲਾਏ, ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਮੁੱਖ ਵੱਲ ਦੇਖ ਕੇ ਪਾਠ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਪਾਣਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਾਧ੍ਵਾਚਾਰਃ ਸੁਸਂਯਤਃ । ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਚੋਕ੍ਤਃ ਸਨ੍ਨਾਸੀਤਾਭਿਮੁਖਂ ਗੁਰੋਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਰਹੇ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਣ ਤੇ ਸੰਯਮ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ; ਜਦੋਂ 'ਬੈਠ' ਆਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠੇ।