ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृਚ੍ਛੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਂਧੁਮਨਾਮਯਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ, ਖ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਪਿਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭੀਤਿਤਃ । ਮਾਤੁਲਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਮਹ ਪਿਤਾਮਹੌ
ਉਪਾਧਿਆਇ, ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਮਾ, ਸੱਸ, ਨਾਨਾ ਤੇ ਦਾਦਾ—
ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਂਸੋऽਤ੍ਰ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਮਾਤਾ ਮਾਤਾਮਹੀ ਗੁਰ੍ਵੀ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸੋਦਰਾਃ
ਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਚਾ—ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਾਂ, ਨਾਨੀ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵੀ ਗੁਰਵਾਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਃ ਪਿਤਾਮਹੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੁ ਗੁਰੁਵਰ੍ਗੋऽਯਂ ਮਾਤृਤਃ ਪਿਤृਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸੱਸ, ਦਾਦੀ, ਵੱਡੀ ਦਾਈ—ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਗੁਰਵਾਂ ਹਨ; ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਗੁਰਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਣੇਵਧਾਰੀ।
ਅਨੁਵਰ੍ਤਨਮੇਤੇषਾਂ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਗੁਰੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗੁਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ।
ਨੈਤੈਰੁਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਵਦੇਨ੍ਨਾਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਨੈਵ ਭਾषਣਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਲਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰੇ; ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਗੁਰਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ।
ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤੋऽਪਿ ਗੁਣੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषੀ ਪਤਤ੍ਯਧਃ । ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਂਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੋਰ ਗੁਣ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਜੇ ਗੁਰਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਰਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਸੁਪੂਜਿਤਾ । ਯੋ ਭਾਵਯਤਿ ਯਾ ਸੂਤੇ ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਯੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਪਾਲਦੀ, ਜਨਮ ਦੇਂਦੀ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪਂਚੈਤੇ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ — ਇਹ ਪੰਜ ਜਣੇ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਜਾਨ ਦੇਣ ਤੱਕ ਵੀ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਂਚੈਤੇ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਯਾਵਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਮਾਤਾ ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਿਣੌ
ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ; ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ — ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ । ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗੁਣੈਰ੍ਯਦਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਰਾਜੀ ਹੋਣ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਕਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਸਮਂ ਦੈਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਿਤृਸਮੋ ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੈਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰੋऽਪਿ ਨ ਕਥਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾਭ੍ਯਾਮਨਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਧਰ੍ਮਮਨ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮਕ ਕਰਤਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸਾਰਃ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਨਂਤਫਲਪ੍ਰਦਃ । ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧ੍ਯ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਵਿਸृष੍ਟਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਪਦ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ । ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਿਤृਸਮਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਮੂਢੋऽਵਮਨ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਸਂਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਿਰਯਂ ਘੋਰਮृਚ੍ਛਤਿ । ਪੁਂਸਾਂ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਸृष੍ਟੇਨ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਅਪਿ ਮਾਤਰਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਕਾਰਾਦ੍ਧਿ ਗੌਰਵਮ੍ । ਮਾਤੁਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਨृਤ੍ਵਿਜੋ ਗੁਰੂਨ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉਸ ਦੇ ਉਪਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮਾਮੇ, ਚਾਚੇ, ਸਸੁਰ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਗੁਰੂ—
ਅਸਾਵਹਮਿਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਭਿਵਾਦਯੇਤ੍ । ਅਵਾਚ੍ਯੋ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਯਵੀਯਾਨਪਿ ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ' ਕਹੋ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭੋ ਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਂ ਤ੍ਵੇਨਮਭਿਭਾषੇਤ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਸਾਨਮ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, 'ਹੇ ਜੀ', ਜਾਂ 'ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਿਲ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਰੀਕਾਮੈਃ ਸਾਦਰਂ ਸਦਾ । ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯਾਃ ਕਥਂਚਨ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛੱਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲਣ; ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਛੱਤਰੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮਿਲਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਞਾਨਕਰ੍ਮਗੁਣੋਪੇਤਾ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇਤੇ ਬਹੁਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਿਆਨ, ਕਰਮ ਤੇ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਵੇਦ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇਵੇ।
ਸਵਰ੍ਣੇਨ ਸਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਮੇਵਾਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਗੁਰੁਰਗ੍ਨਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਗੁਰੁਃ
ਇਕੋ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣਾ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਰੂ ਹੈ।
ਪਤਿਰੇਕੋ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਗਤੋ ਗੁਰੁਃ । ਵਿਦ੍ਯਾਕਰ੍ਮਵਯੋਬਂਧੁਰ੍ਵਿਤ੍ਤਂ ਭਵਤਿ ਪਂਚਮਮ੍
ਸਤੀਆਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਇਕੋ ਗੁਰੂ ਹੈ; ਮਹਿਮਾਨ ਹਰ ਥਾਂ ਗੁਰੂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵਿਦਿਆ, ਕਰਮ, ਉਮਰ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ — ਇਹ ਚਾਰ ਹਨ, ਦੌਲਤ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ।
ਮਾਨ੍ਯਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਪਂਚਾਹੁਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਗੁਰੂਤ੍ਤਰਾਤ੍ । ਪਂਚਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਵਰ੍ਣੇषੁ ਭੂਯਾਂਸਿ ਬਲਵਂਤਿ ਚ
ਇਹ ਪੰਜ ਮਾਣਯੋਗ ਥਾਂ ਹਨ, ਹਰ ਪਹਿਲਾ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਧੇਰੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਯੁਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਮਾਨਾਰ੍ਹਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋऽਪਿ ਦਸ਼ਮੀਂ ਗਤਃ । ਪਂਥਾ ਦੇਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੈ ਰਾਜ੍ਞੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ੁषੇ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ, ਉਹ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ—even ਸ਼ੂਦਰ ਜੇ ਦਸਵੇਂ ਦਰਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ; ਰਾਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਤੀਆਂ, ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵृਦ੍ਧਾਯ ਭਾਰਭਗ੍ਨਾਯ ਰੋਗਿਣੇ ਦੁਰ੍ਬਲਾਯ ਚ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮਾਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਟਾਨਾਂ ਗृਹੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਤੋऽਨ੍ਵਹਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਭਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿਕਸ਼ਾ ਲੈ ਆਵੇ, ਜੋ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਹਨ, ਭਾਰਾਂ ਨਾਲ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਬਿਮਾਰ ਹਨ ਜਾਂ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ।
ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਗੁਰੁਵੇऽਸ਼੍ਨੀਯਾਦ੍ਵਾਗ੍ਯਤਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ । ਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਚਰੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮੁਪਵੀਤੀ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਭਿਕਸ਼ਾ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬੋਲ ਚੰਗਾ ਰੱਖ ਕੇ ਖਾਏ। ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੋਂ ਭਿਕਸ਼ਾ ਲੈਣ ਜਾਵੇ।
ਭਵਨ੍ਮਧ੍ਯਂ ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਯੋ ਵੈਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁ ਭਵਦੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਮਾਤਰਂ ਵਾ ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਵਾ ਮਾਤੁਰ੍ਵਾ ਭਗਿਨੀਂ ਨਿਜਾਮ੍
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ, ਰਾਜਪੁਤ ਅਗਲਾ ਜਾਵੇ ਤੇ ਵਪਾਰੀ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਮਾਂ ਜਾਂ ਭੈਣ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਤੋਂ—
ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਂਪ੍ਰਥਮਂ ਯਾਚੈਨਂ ਨ ਵਿਮਾਨਯੇਤ੍ । ਸਜਾਤੀਯਗृਹੇष੍ਵੇਵ ਸਾਰ੍ਵਵਰ੍ਣਿਕਮੇਵ ਵਾ
ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਭਿਕਸ਼ਾ ਮੰਗੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘਟੀਆ ਨਾ ਸਮਝੇ। ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਜਾਂ ਸਭ ਜਾਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿਕਸ਼ਾ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ।