ਧਾਰਯੇਦ੍ਵੈਣਵਪਾਲਾਸ਼ੌ ਦਂਡੌ ਕੇਸ਼ਾਂਤਿਕੌ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਹਵृਕ੍ਸ਼ਜਂ ਵਾਥ ਸੌਮ੍ਯਮਵ੍ਰਣਮੇਵ ਚ
ਦੋਵੇਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਇੱਕ ਬੰਸ ਦੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ, ਜੋ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਯੋਗ ਰੁੱਖ ਦੀ ਨਰਮ ਤੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਲੱਕੜੀ, ਦੋਵੇਂ ਜਣੇਵਧਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸੀਤ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਭਯਾਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਨਾਂ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਣੇਵਧਾਰੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ; ਜੇ ਉਹ ਇੱਛਾ, ਲੋਭ, ਡਰ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ਪਿਤृਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ; ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।
ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਯਵਾਂਬੁਭਿਃ । ਅਭਿਵਾਦਨਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰੇ; ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਅਸਾਵਹਂ ਭੋ ਨਾਮੇਤਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਣਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਂਦ੍ਰਾਦਿਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਕਹੇ, 'ਮੈਂ ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਹਾਂ, ਜੀ', ਸੁਸਤਤਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਿਹਤ ਲਈ।
ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ਭਵ ਸੌਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰੋऽਭਿਵਾਦਨੇ । ਆਕਾਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨੋਂऽਤੇ ਵਾਚ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰਪ੍ਲੁਤਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹੇ, 'ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਮਿਆ', ਤੇ ਨਾਮ ਦਾ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ ਲੰਬਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਭਿਵਾਦਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਃ ਸ ਵਿਦੁषਾ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਮਸਕਾਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਤਪਾਣਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਦਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਗੁਰੋਃ । ਸਵ੍ਯੇਨ ਸਵ੍ਯਃ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹਣ ਵੇਲੇ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੁਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲੌਕਿਕਂ ਵੈਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮੇਵ ਵਾ । ਅਵਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਜਗਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਵੈਦਿਕ ਜਾਂ ਆਤਮਕ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਨੋਦਕਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸਮਿਧਸ੍ਤਥਾ । ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨ ਦੇਵਾਰ੍ਥੇषੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮਸੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਾਣੀ, ਭੀਖ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਸਮਿਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृਚ੍ਛੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਂਧੁਮਨਾਮਯਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ, ਖ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਪਿਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭੀਤਿਤਃ । ਮਾਤੁਲਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਮਹ ਪਿਤਾਮਹੌ
ਉਪਾਧਿਆਇ, ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਮਾ, ਸੱਸ, ਨਾਨਾ ਤੇ ਦਾਦਾ—
ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਂਸੋऽਤ੍ਰ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਮਾਤਾ ਮਾਤਾਮਹੀ ਗੁਰ੍ਵੀ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸੋਦਰਾਃ
ਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਚਾ—ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਾਂ, ਨਾਨੀ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵੀ ਗੁਰਵਾਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਃ ਪਿਤਾਮਹੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੁ ਗੁਰੁਵਰ੍ਗੋऽਯਂ ਮਾਤृਤਃ ਪਿਤृਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸੱਸ, ਦਾਦੀ, ਵੱਡੀ ਦਾਈ—ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਗੁਰਵਾਂ ਹਨ; ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਗੁਰਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਣੇਵਧਾਰੀ।
ਅਨੁਵਰ੍ਤਨਮੇਤੇषਾਂ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਗੁਰੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗੁਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ।
ਨੈਤੈਰੁਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਵਦੇਨ੍ਨਾਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਨੈਵ ਭਾषਣਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਲਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰੇ; ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਗੁਰਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ।
ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤੋऽਪਿ ਗੁਣੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषੀ ਪਤਤ੍ਯਧਃ । ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਂਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੋਰ ਗੁਣ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਜੇ ਗੁਰਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਰਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਸੁਪੂਜਿਤਾ । ਯੋ ਭਾਵਯਤਿ ਯਾ ਸੂਤੇ ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਯੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਪਾਲਦੀ, ਜਨਮ ਦੇਂਦੀ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪਂਚੈਤੇ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ — ਇਹ ਪੰਜ ਜਣੇ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਜਾਨ ਦੇਣ ਤੱਕ ਵੀ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਂਚੈਤੇ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਯਾਵਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਮਾਤਾ ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਿਣੌ
ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ; ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ — ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਪਰਾਯਣਃ । ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਸੁਪ੍ਰੀਤੌ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗੁਣੈਰ੍ਯਦਿ
ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਜੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਰਾਜੀ ਹੋਣ।
ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਕਲਂ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਾਤृਸਮਂ ਦੈਵਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਿਤृਸਮੋ ਗੁਰੁਃ
ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਂ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੈਵੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਗੁਰੂ ਨਹੀਂ।
ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਕਾਰੋऽਪਿ ਨ ਕਥਂਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਕਾਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤਾਭ੍ਯਾਮਨਨੁਜ੍ਞਾਤੋ ਧਰ੍ਮਮਨ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ । ਵਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਮੁਕ੍ਤਿਫਲਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਤਥਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਰਮਕ ਕਰਤਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਫਲ ਜਾਂ ਨਿੱਤ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਹਨ।
ਧਰ੍ਮਸਾਰਃ ਸਮੁਦ੍ਦਿष੍ਟਃ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯਾਨਂਤਫਲਪ੍ਰਦਃ । ਸਮ੍ਯਗਾਰਾਧ੍ਯ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਵਿਸृष੍ਟਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਯਾ
ਇਹ ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜੋ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਾਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚਾਪਦ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ । ਯੋ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਪਿਤृਸਮਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਮੂਢੋऽਵਮਨ੍ਯਤੇ
ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੋ ਮੂਰਖ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ—
ਤੇਨ ਦੋषੇਣ ਸਂਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਨਿਰਯਂ ਘੋਰਮृਚ੍ਛਤਿ । ਪੁਂਸਾਂ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਸृष੍ਟੇਨ ਪੂਜ੍ਯੋ ਭਰ੍ਤਾ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਸ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ, ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਤੀ ਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ ਹੈ।
ਅਪਿ ਮਾਤਰਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਕਾਰਾਦ੍ਧਿ ਗੌਰਵਮ੍ । ਮਾਤੁਲਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਤृਵ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਾਨृਤ੍ਵਿਜੋ ਗੁਰੂਨ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਉਸ ਦੇ ਉਪਕਾਰ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਮਾਮੇ, ਚਾਚੇ, ਸਸੁਰ, ਯਜਮਾਨ ਤੇ ਗੁਰੂ—
ਅਸਾਵਹਮਿਤਿ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਥਾਯਾਭਿਵਾਦਯੇਤ੍ । ਅਵਾਚ੍ਯੋ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਯਵੀਯਾਨਪਿ ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਠ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ' ਕਹੋ; ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਦীক্ষਾ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਭੋ ਭਵਤ੍ਪੂਰ੍ਵਕਂ ਤ੍ਵੇਨਮਭਿਭਾषੇਤ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਰਸਾਨਮ੍ਯ ਏਵ ਚ
ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, 'ਹੇ ਜੀ', ਜਾਂ 'ਹੇ ਮਾਣਯੋਗ' ਕਹਿ ਕੇ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਮਿਲ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।