ਦਂਡੀ ਚ ਮੇਖਲੀ ਸੂਤ੍ਰੀ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰੋ ਮੁਨਿਃ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਗੁਰੁਹਿਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਡ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੇਖਲਾ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਿਨਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੂਨੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਪਾਸਮੁਪਵੀਤਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵृਤ੍ਸੂਤ੍ਰਂ ਕੌਸ਼ਂ ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਵ ਵਾ
ਜਨੇਊ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਪਾਹ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੜੀ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਦੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਦੋਪਵੀਤੀ ਚੈਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਦਾਬਦ੍ਧ ਸ਼ਿਖੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਯਯਥਾਕृਤਮ੍
ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਟੀ ਬੰਨੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਵਸੇਦਵਿਕृਤਂ ਵਾਸਃ ਕਾਰ੍ਪਾਸਂ ਵਾ ਕषਾਯਕਮ੍ । ਤਦੇਵ ਪਰਿਧਾਨੀਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਤਾਂਤਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੰਗ-ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਕਪਾਹ ਦਾ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੁ ਸਮਾਮ੍ਨਾਤਂ ਵਾਸਃ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਭਾਵੇ ਗਾਵਯਮਪਿ ਰੌਰਵਂ ਵਾ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਉੱਤਰੀ ਕਪੜਾ, ਜੋ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਿਨਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਭੇਡ ਦੀ ਉਨ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਾਹੁਂ ਸਵ੍ਯਬਾਹੌ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਉਪਵੀਤਂ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਵੀਤਂ ਕਂਠਸਜ੍ਜਨੇ
ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵੀਤ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਗਲ 'ਤੇ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਵੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਵ੍ਯਬਾਹੁਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਧृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇਕਰ੍ਮਣਿ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਗਾਰੇ ਗਵਾਂ ਗੋष੍ਠੇ ਹੋਮੇ ਤਪ੍ਯੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇ ਭੋਜਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੋਮ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਾਸਨੇ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਸਂਧ੍ਯਯੋਃ ਸਾਧੁਸਂਗਮੇ । ਉਪਵੀਤੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਉਪਾਸਨਾ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਮੌਂਜੀ ਤ੍ਰਿਵृਤ੍ਸਮਾਂ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇਖਲਾਮ੍ । ਮੁਂਜਾਭਾਵੇ ਕੁਸ਼ੇਨਾਹੁਰ੍ਗ੍ਰਂਥਿਨੈਕੇਨ ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮੂੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੇਖਲਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੂੰਜ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਧਾਰਯੇਦ੍ਵੈਣਵਪਾਲਾਸ਼ੌ ਦਂਡੌ ਕੇਸ਼ਾਂਤਿਕੌ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਹਵृਕ੍ਸ਼ਜਂ ਵਾਥ ਸੌਮ੍ਯਮਵ੍ਰਣਮੇਵ ਚ
ਦੋਵੇਂ ਲੱਕੜੀਆਂ, ਇੱਕ ਬੰਸ ਦੀ ਤੇ ਦੂਜੀ ਪਲਾਸ਼ ਦੀ, ਜੋ ਕੇਸਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਯਜਨ ਯੋਗ ਰੁੱਖ ਦੀ ਨਰਮ ਤੇ ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਲੱਕੜੀ, ਦੋਵੇਂ ਜਣੇਵਧਾਰੀ ਨੂੰ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਰ੍ਦ੍ਵਿਜਃ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸੀਤ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਕਾਮਾਲ੍ਲੋਭਾਦ੍ਭਯਾਨ੍ਮੋਹਾਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੈਨਾਂ ਪਤਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜਣੇਵਧਾਰੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ; ਜੇ ਉਹ ਇੱਛਾ, ਲੋਭ, ਡਰ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਾਯਂਪ੍ਰਾਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਪਯੇਦ੍ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ਪਿਤृਗਣਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਾਫ ਮਨ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰੇ; ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ।
ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪੁष੍ਪੈਃ ਪਤ੍ਰੈਰ੍ਯਵਾਂਬੁਭਿਃ । ਅਭਿਵਾਦਨਸ਼ੀਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧੇषੁ ਧਰ੍ਮਤਃ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਫੁੱਲਾਂ, ਪੱਤਿਆਂ, ਜੌ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਕਰੇ; ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੇ।
ਅਸਾਵਹਂ ਭੋ ਨਾਮੇਤਿ ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਣਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਆਯੁਰਾਰੋਗ੍ਯਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਂਦ੍ਰਾਦਿਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਕਹੇ, 'ਮੈਂ ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਹਾਂ, ਜੀ', ਸੁਸਤਤਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਹੇ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਤੇ ਸਿਹਤ ਲਈ।
ਆਯੁष੍ਮਾਨ੍ਭਵ ਸੌਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚੋ ਵਿਪ੍ਰੋऽਭਿਵਾਦਨੇ । ਆਕਾਰਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯ ਨਾਮ੍ਨੋਂऽਤੇ ਵਾਚ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰਪ੍ਲੁਤਃ
ਨਮਸਕਾਰ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹੇ, 'ਤੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸੋਮਿਆ', ਤੇ ਨਾਮ ਦਾ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ ਲੰਬਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਵੇ।
ਯੋ ਨ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਭਿਵਾਦਸ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਵਾਦਨਮ੍ । ਨਾਭਿਵਾਦ੍ਯਃ ਸ ਵਿਦੁषਾ ਯਥਾ ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਸਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਮਸਕਾਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਵਿਦਵਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੈ।
ਵ੍ਯਤ੍ਯਸ੍ਤਪਾਣਿਨਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਾਦਸਂਗ੍ਰਹਣਂ ਗੁਰੋਃ । ਸਵ੍ਯੇਨ ਸਵ੍ਯਃ ਸ੍ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹਣ ਵੇਲੇ, ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਤੇ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੁਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਲੌਕਿਕਂ ਵੈਦਿਕਂ ਵਾਪਿ ਤਥਾਧ੍ਯਾਤ੍ਮਿਕਮੇਵ ਵਾ । ਅਵਾਪ੍ਯ ਪ੍ਰਯਤੋ ਜ੍ਞਾਨਂ ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਵਾਦਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਜਗਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੋਵੇ, ਵੈਦਿਕ ਜਾਂ ਆਤਮਕ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ।
ਨੋਦਕਂ ਧਾਰਯੇਦ੍ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਸਮਿਧਸ੍ਤਥਾ । ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਨ ਦੇਵਾਰ੍ਥੇषੁ ਕਰ੍ਮ੍ਮਸੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਪਾਣੀ, ਭੀਖ, ਫੁੱਲ ਜਾਂ ਸਮਿਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृਚ੍ਛੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਂਧੁਮਨਾਮਯਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਂ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ੂਦ੍ਰਮਾਰੋਗ੍ਯਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ੁਸ਼ੀ, ਖ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਸਿਹਤ, ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਨੂੰ ਭਲਾਈ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਪਿਤਾ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਤ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭੀਤਿਤਃ । ਮਾਤੁਲਃ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਮਾਤਾਮਹ ਪਿਤਾਮਹੌ
ਉਪਾਧਿਆਇ, ਪਿਤਾ, ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਾਮਾ, ਸੱਸ, ਨਾਨਾ ਤੇ ਦਾਦਾ—
ਵਰ੍ਣਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪਿਤृਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਪੁਂਸੋऽਤ੍ਰ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਮਾਤਾ ਮਾਤਾਮਹੀ ਗੁਰ੍ਵੀ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸੋਦਰਾਃ
ਜਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਚਚਾ—ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਾਂ, ਨਾਨੀ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਵੀ ਗੁਰਵਾਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਃ ਪਿਤਾਮਹੀ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾ ਧਾਤ੍ਰੀ ਚ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਜ੍ਞੇਯਸ੍ਤੁ ਗੁਰੁਵਰ੍ਗੋऽਯਂ ਮਾਤृਤਃ ਪਿਤृਤੋ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸੱਸ, ਦਾਦੀ, ਵੱਡੀ ਦਾਈ—ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਗੁਰਵਾਂ ਹਨ; ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਇਹ ਗੁਰਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਣੇਵਧਾਰੀ।
ਅਨੁਵਰ੍ਤਨਮੇਤੇषਾਂ ਮਨੋਵਾਕ੍ਕਾਯਕਰ੍ਮਭਿਃ । ਗੁਰੂਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠੇਦਭਿਵਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਨ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਤੂਤ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਗੁਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਠੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰੇ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇ।
ਨੈਤੈਰੁਪਵਿਸ਼ੇਤ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਵਦੇਨ੍ਨਾਤ੍ਮਕਾਰਣਾਤ੍ । ਜੀਵਿਤਾਰ੍ਥਮਪਿ ਦ੍ਵੇषਾਦ੍ਗੁਰੁਭਿਰ੍ਨੈਵ ਭਾषਣਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਨਾ ਬੈਠੇ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਲਾਭ ਲਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰੇ; ਜਿੰਦਗੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਗੁਰਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰੇ।
ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤੋऽਪਿ ਗੁਣੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਗੁਰੁਦ੍ਵੇषੀ ਪਤਤ੍ਯਧਃ । ਗੁਰੂਣਾਮਪਿ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਂਚ ਪੂਜ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਹੋਰ ਗੁਣ ਹੋਣ ਤੇ ਵੀ, ਜੇ ਗੁਰਵਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੇ, ਉਹ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਗੁਰਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ।
ਤੇषਾਮਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਮਾਤਾ ਸੁਪੂਜਿਤਾ । ਯੋ ਭਾਵਯਤਿ ਯਾ ਸੂਤੇ ਯੇਨ ਵਿਦ੍ਯੋਪਦਿਸ਼੍ਯਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੈ—ਜੋ ਪਾਲਦੀ, ਜਨਮ ਦੇਂਦੀ, ਤੇ ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਚ ਭਰ੍ਤਾ ਚ ਪਂਚੈਤੇ ਗੁਰਵਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ । ਆਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਤੇ ਪਤੀ — ਇਹ ਪੰਜ ਜਣੇ ਗੁਰੂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪੂਰੇ ਯਤਨ ਨਾਲ, ਜਾਨ ਦੇਣ ਤੱਕ ਵੀ, ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਨੀਯਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪਂਚੈਤੇ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ । ਯਾਵਤ੍ਪਿਤਾ ਚ ਮਾਤਾ ਚ ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਿਣੌ
ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਦੀ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ; ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਤੇ ਮਾਂ — ਇਹ ਦੋਵੇਂ — ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।