ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਸਫਲੌ ਤਦਰ੍ਥਂ ਗਤਿਸ਼ਾਲਿਨੌ । ਤਾਵੇਵ ਧਨ੍ਯਾਵਾਖ੍ਯਾਤੌ ਯੌ ਤੁ ਪੂਜਾਕਰੌ ਕਰੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਲਣ ਲਈ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ; ਉਹ ਹੱਥ ਹੀ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਮਾਂਗਮੁਤ੍ਤਮਾਂਗਂ ਤਦ੍ਧਰੌ ਨਮ੍ਰਮੇਵ ਯਤ੍ । ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਯਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਤਤ੍ਪਦਾਨੁਗਮ੍
ਉਹ ਸਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ ਜੋ ਹਰਿ ਅੱਗੇ ਨਮਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਭ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਚੋਚ੍ਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਿ ਚੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਚ੍ਚ ਨੇਤ੍ਰਾਂਬੁ ਯਦਚ੍ਯੁਤਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਉਹ ਰੋਮ ਵਧੀਆ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਜੋ ਅਚੁਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਲੋਕਾ ਅਤਿਤਰਾਂ ਦੈਵਦੋषੇਣ ਵਂਚਿਤਾਃ । ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਨ ਭਜਂਤਿ ਵੈ
ਹਾਏ, ਲੋਕ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਂਦੇ।
ਵਂਚਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਕਲੁषਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਂਗਪ੍ਰਸਂਗਤਃ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤਿ ਚ ਲੋਮਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਨੋ ਕृष੍ਣਸ਼ਬ੍ਦਨੇ
ਉਹ ਮਲਿਨ ਲੋਕ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪਏ ਹਨ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤੇ ਮੂਰ੍ਖਾ ਹ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਦਿ ਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਰੁਦਂਤਿ ਬਹੁਲਾਲਾਪੈਰ੍ਨ ਕृष੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਕੀਰ੍ਤਨੇ
ਉਹ ਮੂਰਖ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੋਲ ਕੇ ਰੋਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕृष੍ਣਨਾਮਜਪੇਨ੍ਨਹਿ । ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਸੋਪਾਨਂ ਹੇਲਯੈਵ ਚ੍ਯਵਂਤਿ ਤੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੀਭ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਜਪਦੇ; ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਰ੍ਮਯੋਗੇਨ ਮਾਨਵਃ । ਕਰ੍ਮਯੋਗਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤ੍ਯੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਰਮ-ਯੋਗ ਨਾਲ; ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਉਪਾਸਿਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਜਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਖਲੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਵਗਾਹਨੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ,
ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਕृष੍ਣਸੇਵਨਾਤ੍ । ਯਜਂਤੇ ਕਰ੍ਮਯੋਗੇਨ ਧਨ੍ਯਾ ਏਵ ਨਰਾ ਹਰਿਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧੰਨ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਜਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਕृष੍ਣਂ ਪਰਮਮਂਗਲਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨਂ ਨਾਮ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਪੰਜਵਾਂ-ਚਾਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ऋषਯ ਊਚੁ- ਕਰ੍ਮਯੋਗਃ ਕਥਂ ਸੂਤ ਯੇਨ ਚਾਰਾਧਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਦ ਨੋ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਤ ਜੀ, ਉਹ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਯੇਨਾਸੌ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ਃ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ । ਤਦ੍ਵਦਾਖਿਲਲੋਕਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੋ ਸਕੇ।
ਤਂ ਕਰ੍ਮਯੋਗਂ ਵਦ ਨਃ ਸੂਤ ਮੂਰ੍ਤਿਮਯਸ੍ਤੁ ਯਃ । ਇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਵਦਗ੍ਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸੁਤ ਜੀ, ਉਹ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੇਵ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ऋषਿਭਿਰਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਾਨਾਹ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂਮृषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਕਰ੍ਮਯੋਗਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਾਤ੍ਯਂਤਿਕਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਮ੍ਨਾਯਸਿਦ੍ਧਮਖਿਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ऋषੀਣਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮਨੁ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਮृषਿਸਂਘੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਸਮਾਹਿਤਧਿਯੋ ਯੂਯਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਕृਤੋਪਨਯਨੋ ਵੇਦਾਨਧੀਯੀਤ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਗਰ੍ਭਾष੍ਟਮੇऽष੍ਟਮੇਵਾਬ੍ਦੇ ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਾਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਰਭ ਜਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਂਡੀ ਚ ਮੇਖਲੀ ਸੂਤ੍ਰੀ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਧਰੋ ਮੁਨਿਃ । ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਹਾਰੋ ਗੁਰੁਹਿਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣੋ ਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਦੰਡ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੇਖਲਾ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਨੇਊ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਿਨਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੂਨੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਿਖਿਆ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨੂੰ ਤੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਪਾਸਮੁਪਵੀਤਾਰ੍ਥਂ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪੁਰਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਤ੍ਰਿਵृਤ੍ਸੂਤ੍ਰਂ ਕੌਸ਼ਂ ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮੇਵ ਵਾ
ਜਨੇਊ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਪਾਹ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲੀ ਲੜੀ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਇਹ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਕਪੜੇ ਦੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਸਦੋਪਵੀਤੀ ਚੈਵ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਦਾਬਦ੍ਧ ਸ਼ਿਖੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਤਦ੍ਭਵਤ੍ਯਯਥਾਕृਤਮ੍
ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੋਟੀ ਬੰਨੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੀ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਵਸੇਦਵਿਕृਤਂ ਵਾਸਃ ਕਾਰ੍ਪਾਸਂ ਵਾ ਕषਾਯਕਮ੍ । ਤਦੇਵ ਪਰਿਧਾਨੀਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਤਾਂਤਵਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੰਗ-ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ ਜਾਂ ਕਪਾਹ ਦਾ ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਕਪੜਾ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਪਹਿਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਿੱਟਾ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਉਤ੍ਤਰਂ ਤੁ ਸਮਾਮ੍ਨਾਤਂ ਵਾਸਃ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਭਾਵੇ ਗਾਵਯਮਪਿ ਰੌਰਵਂ ਵਾ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਉੱਤਰੀ ਕਪੜਾ, ਜੋ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਜਿਨਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਜਾਂ ਭੇਡ ਦੀ ਉਨ ਵੀ ਵਰਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਉਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਾਹੁਂ ਸਵ੍ਯਬਾਹੌ ਸਮਰ੍ਪਿਤਮ੍ । ਉਪਵੀਤਂ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਵੀਤਂ ਕਂਠਸਜ੍ਜਨੇ
ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਜਨੇਊ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਵੀਤ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਗਲ 'ਤੇ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਨਿਵੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਵ੍ਯਬਾਹੁਂ ਸਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤੁ ਧृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇਕਰ੍ਮਣਿ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਖੱਬੀ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਹੇ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਵੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਗਾਰੇ ਗਵਾਂ ਗੋष੍ਠੇ ਹੋਮੇ ਤਪ੍ਯੇ ਤਥੈਵ ਚ । ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯੇ ਭੋਜਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੋਮ, ਤਪ, ਪਾਠ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਉਪਾਸਨੇ ਗੁਰੂਣਾਂ ਚ ਸਂਧ੍ਯਯੋਃ ਸਾਧੁਸਂਗਮੇ । ਉਪਵੀਤੀ ਭਵੇਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਧਿਰੇष ਸਨਾਤਨਃ
ਉਪਾਸਨਾ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ, ਸੰਧਿਆ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਸੰਗਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਨੇਊ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਨਿਯਮ ਹੈ।
ਮੌਂਜੀ ਤ੍ਰਿਵृਤ੍ਸਮਾਂ ਸ਼੍ਲਿष੍ਟਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਮੇਖਲਾਮ੍ । ਮੁਂਜਾਭਾਵੇ ਕੁਸ਼ੇਨਾਹੁਰ੍ਗ੍ਰਂਥਿਨੈਕੇਨ ਵਾ ਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਲੀ ਮੂੰਜ ਘਾਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੇਖਲਾ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮੂੰਜ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਜਾਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗੰਢਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।