ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਸ੍ਤਕੇ । ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਮਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਜਾਂ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਨੀਯੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਹਰਿਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੇਵਂ ਵਾਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਹੀ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਹਾ-ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੋਵੇ।
ਏਕੀਭਾਵੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨ ਤੇषਾਂ ਪੁਨਰੁਦ੍ਭਵਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਸਮਝੋ।
ਹਰਿਂ ਚੈਕਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਪੂਜਯਧ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਯੇ ਸਮਾਨਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਂਤਰਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖੋ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ਘੋਰਾਂਨ੍ਨ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਗਣਯੇਦ੍ਧੀਰਃ । ਮੂਰ੍ਖਂ ਵਾ ਪਂਡਿਤਂ ਵਾਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਵਾ ਮੋਚਯਤਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਪਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਪਰਾਸ਼ਿ ਦਵਾਨਲਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਕृष੍ਣਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਿ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨੋऽਭ੍ਯਧਿਕਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ । ਅਤ੍ਰ ਯੇ ਵਿਵਦਂਤੇ ਵੈ ਆਯਾਸਲਘੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਚੰਗੇ ਵਰਤਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਾਈ; ਇੱਥੇ ਜੋ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਫਲਾਨਾਂ ਗੌਰਵਾਚ੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਂ ਬਹੁ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰੌ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰਿਨਾਮਪਰਾਯਣਃ
ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਕਂ ਪृष੍ਠਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਨਾਮਿਨਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਹਰਿਨਾਮਮਹਾਵਜ੍ਰਂ ਪਾਪਪਰ੍ਵਤਦਾਰਣੇ
ਪ੍ਰਭੂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ; ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਸਫਲੌ ਤਦਰ੍ਥਂ ਗਤਿਸ਼ਾਲਿਨੌ । ਤਾਵੇਵ ਧਨ੍ਯਾਵਾਖ੍ਯਾਤੌ ਯੌ ਤੁ ਪੂਜਾਕਰੌ ਕਰੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਲਣ ਲਈ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ; ਉਹ ਹੱਥ ਹੀ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਮਾਂਗਮੁਤ੍ਤਮਾਂਗਂ ਤਦ੍ਧਰੌ ਨਮ੍ਰਮੇਵ ਯਤ੍ । ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਯਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਤਤ੍ਪਦਾਨੁਗਮ੍
ਉਹ ਸਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ ਜੋ ਹਰਿ ਅੱਗੇ ਨਮਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਭ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਚੋਚ੍ਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਿ ਚੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਚ੍ਚ ਨੇਤ੍ਰਾਂਬੁ ਯਦਚ੍ਯੁਤਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਉਹ ਰੋਮ ਵਧੀਆ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਜੋ ਅਚੁਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਲੋਕਾ ਅਤਿਤਰਾਂ ਦੈਵਦੋषੇਣ ਵਂਚਿਤਾਃ । ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਨ ਭਜਂਤਿ ਵੈ
ਹਾਏ, ਲੋਕ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਂਦੇ।
ਵਂਚਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਕਲੁषਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਂਗਪ੍ਰਸਂਗਤਃ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤਿ ਚ ਲੋਮਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਨੋ ਕृष੍ਣਸ਼ਬ੍ਦਨੇ
ਉਹ ਮਲਿਨ ਲੋਕ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪਏ ਹਨ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤੇ ਮੂਰ੍ਖਾ ਹ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਦਿ ਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਰੁਦਂਤਿ ਬਹੁਲਾਲਾਪੈਰ੍ਨ ਕृष੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਕੀਰ੍ਤਨੇ
ਉਹ ਮੂਰਖ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੋਲ ਕੇ ਰੋਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕृष੍ਣਨਾਮਜਪੇਨ੍ਨਹਿ । ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਸੋਪਾਨਂ ਹੇਲਯੈਵ ਚ੍ਯਵਂਤਿ ਤੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੀਭ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਜਪਦੇ; ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਰ੍ਮਯੋਗੇਨ ਮਾਨਵਃ । ਕਰ੍ਮਯੋਗਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤ੍ਯੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਰਮ-ਯੋਗ ਨਾਲ; ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਉਪਾਸਿਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਜਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਖਲੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਵਗਾਹਨੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ,
ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਕृष੍ਣਸੇਵਨਾਤ੍ । ਯਜਂਤੇ ਕਰ੍ਮਯੋਗੇਨ ਧਨ੍ਯਾ ਏਵ ਨਰਾ ਹਰਿਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧੰਨ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਜਧ੍ਵਂ ਮੁਨਯਃ ਕृष੍ਣਂ ਪਰਮਮਂਗਲਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਗਲ, ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰੋ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨਂ ਨਾਮ ਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਪੰਜਵਾਂ-ਚਾਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ऋषਯ ਊਚੁ- ਕਰ੍ਮਯੋਗਃ ਕਥਂ ਸੂਤ ਯੇਨ ਚਾਰਾਧਿਤੋ ਹਰਿਃ । ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਮਹਾਭਾਗ ਵਦ ਨੋ ਵਦਤਾਂ ਵਰ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਤ ਜੀ, ਉਹ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਕਿਵੇਂ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਹੇ ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਕਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ?
ਯੇਨਾਸੌ ਭਗਵਾਨੀਸ਼ਃ ਸਮਾਰਾਧ੍ਯੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ । ਤਦ੍ਵਦਾਖਿਲਲੋਕਾਨਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਰੀਤੀ ਨਾਲ ਪੂਜ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਰਖਵਾਲੀ ਹੋ ਸਕੇ।
ਤਂ ਕਰ੍ਮਯੋਗਂ ਵਦ ਨਃ ਸੂਤ ਮੂਰ੍ਤਿਮਯਸ੍ਤੁ ਯਃ । ਇਤਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਭਵਦਗ੍ਰੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸੁਤ ਜੀ, ਉਹ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਈ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ ਹੈ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੇਵ ਪੁਰਾ ਪृष੍ਟੋ ਵ੍ਯਾਸਃ ਸਤ੍ਯਵਤੀਸੁਤਃ । ऋषਿਭਿਰਗ੍ਨਿਸਂਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਤਾਨਾਹ ਤਚ੍ਛृਣੁ
ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸੁਣੋ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂਮृषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਂ ਸਨਾਤਨਮ੍ । ਕਰ੍ਮਯੋਗਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਾਤ੍ਯਂਤਿਕਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਵਿਆਸ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਮ੍ਨਾਯਸਿਦ੍ਧਮਖਿਲਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ऋषੀਣਾਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਤਾਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਨੁਰਾਹ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਰੰਪਰਾ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮਨੁ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖੀ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਧਿਹਰਂ ਪੁਣ੍ਯਮृषਿਸਂਘੈਰ੍ਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਸਮਾਹਿਤਧਿਯੋ ਯੂਯਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਗਦਤੋ ਮਮ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਮਲ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਕृਤੋਪਨਯਨੋ ਵੇਦਾਨਧੀਯੀਤ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਗਰ੍ਭਾष੍ਟਮੇऽष੍ਟਮੇਵਾਬ੍ਦੇ ਸ੍ਵਸੂਤ੍ਰੋਕ੍ਤਵਿਧਾਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਉਪਨਯਨ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਤੀ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਰੰਪਰਾ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਗਰਭ ਜਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਅੱਠਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।