ਪ੍ਰਚਂਡਂ ਵਿਕਰਾਲਂ ਤਦ੍ਯਮਸ੍ਯਾਸ੍ਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਣਾਮੀ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਮਾਤੁਃ ਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਪਿਬੇਨ੍ਨਹਿ
ਉਹ ਯਮ ਦਾ ਡਰਾਉਣਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਵਿਅਰਥ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ।
ਹਰਿਪਾਦੇ ਮਨੋ ਯੇषਾਂ ਤੇਭ੍ਯੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ । ਪੁਲ੍ਕਸਃ ਸ਼੍ਵਪਚੋ ਵਾਪਿ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਜਾਤਯਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਪੁਲਕਸ, ਸ਼ਵਪਕ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਹੋਣ।
ਤੇऽਪਿ ਵਂਦ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਹਰਿਪਾਦੈਕਸੇਵਕਾਃ । ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪੁਣ੍ਯਾ ਭਕ੍ਤਾ ਰਾਜਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ, ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਭਗਤ ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਵਧੇਰੇ।
ਹਰੌ ਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਧਾਯੈਵ ਗਰ੍ਭਵਾਸਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਹਰੇਰਗ੍ਰੇ ਸ੍ਵਨੈਰੁਚ੍ਚੈਰ੍ਨृਤ੍ਯਂਸ੍ਤਨ੍ਨਾਮਕृਨ੍ਨਰਃ
ਹਰੀ ਵਿਚ ਭਗਤੀ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੁੜ ਗਰਭ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਨਾਚਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਨਾਤਿ ਭੁਵਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਗਂਗਾਦਿ ਸਲਿਲਂ ਯਥਾ । ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਆਲਾਪਾਦਪਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਿਵੇਂ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਾਣੀ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ, ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਨਾਲ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਭਿਃ ਪਾਪੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਹਰੇਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨੁਚ੍ਚੈਸ੍ਤਨ੍ਨਾਮਕृਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰੀ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰਤਾਲਾਦਿਸਂਧਾਨਂ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਕਲਸ਼ਬ੍ਦਿਤਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਤੇਨੈਵ ਕਰਤਾਲਿਤਮ੍
ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੁਰੀਲੇ ਸੁਰ ਲਾ ਕੇ, ਹੱਥ ਤਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਕਥਾਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਖ੍ਯਾਯਿਕਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਚ੍ਚ ਯਃ । ਤਸ੍ਯ ਸਂਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਪੂਤੋ ਭਵਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਕਹਾਣੀਆਂ ਜਾਂ ਵਾਰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਫ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਾਨਾਮਾਸ਼ਂਕਾ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਚ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਕृष੍ਣਨਾਮ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਸ਼ੱਕ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ? ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥੀਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਜਗਤੀਂ ਗृਹੀਤਂ ਕृष੍ਣਨਾਮ ਯੈਃ । ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਾਤਃ ਪਰਤਰਂ ਵਿਦੁਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਪ੍ਰਸਾਦਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਧृਤ੍ਵਾ ਚ ਮਸ੍ਤਕੇ । ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਭਵੇਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਮਸ਼ੋਕਵਿਨਾਸ਼ਨਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦਾ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ ਜਾਂ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਨੀਯੋ ਨਮਸ੍ਕਾਰ੍ਯੋ ਹਰਿਰੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਯੇ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਮਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਦੇਵਂ ਵਾਪਿ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਹੀ ਪੂਜਣ ਯੋਗ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਹਾ-ਵਿਸ਼ਨੂ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਹੋਵੇ।
ਏਕੀਭਾਵੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨ ਤੇषਾਂ ਪੁਨਰੁਦ੍ਭਵਃ । ਤਸ੍ਮਾਦਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਵਿष੍ਣੁਮਾਤ੍ਮਾਨਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਆਦਿ-ਅੰਤ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਸਮਝੋ।
ਹਰਿਂ ਚੈਕਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਪੂਜਯਧ੍ਵਂ ਤਥੈਵ ਹਿ । ਯੇ ਸਮਾਨਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਹਰਿਂ ਵੈ ਦੇਵਤਾਂਤਰਮ੍
ਸਿਰਫ਼ ਹਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖੋ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ; ਜੋ ਹਰੀ ਨੂੰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਾਨ੍ਘੋਰਾਂਨ੍ਨ ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਗਣਯੇਦ੍ਧੀਰਃ । ਮੂਰ੍ਖਂ ਵਾ ਪਂਡਿਤਂ ਵਾਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਮਨੁੱਖ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਿਣਦਾ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮੂਰਖ ਹੋਣ ਜਾਂ ਗਿਆਨੀ, ਜਾਂ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਣ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕਂ ਵਾ ਮੋਚਯਤਿ ਨਾਰਾਯਣਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਪਰੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਪਾਪਰਾਸ਼ਿ ਦਵਾਨਲਃ
ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ ਹੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕੁੱਤੇ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਪਾਤਕਂ ਘੋਰਂ ਕृष੍ਣਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਸ੍ਵਨਾਮ੍ਨਿ ਜਗਤਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ ਕਰ ਲਵੇ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਉਹ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਾਰਾਇਣ ਆਪ, ਜਗਤਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਆਤ੍ਮਨੋऽਭ੍ਯਧਿਕਾਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ । ਅਤ੍ਰ ਯੇ ਵਿਵਦਂਤੇ ਵੈ ਆਯਾਸਲਘੁਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਚੰਗੇ ਵਰਤਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀ ਬਣਾਈ; ਇੱਥੇ ਜੋ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਸਮਝ ਕੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਫਲਾਨਾਂ ਗੌਰਵਾਚ੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਕਂ ਬਹੁ । ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰੌ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰਿਨਾਮਪਰਾਯਣਃ
ਫਲਾਂ ਦੇ ਭਾਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਬਹੁਤ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰਿ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਕਂ ਪृष੍ਠਤੋ ਰਕ੍ਸ਼ੇਨ੍ਨਾਮਿਨਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਹਰਿਨਾਮਮਹਾਵਜ੍ਰਂ ਪਾਪਪਰ੍ਵਤਦਾਰਣੇ
ਪ੍ਰਭੂ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪਿੱਠ ਪਿੱਛੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ; ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਚੁਰ-ਚੁਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਤੁ ਸਫਲੌ ਤਦਰ੍ਥਂ ਗਤਿਸ਼ਾਲਿਨੌ । ਤਾਵੇਵ ਧਨ੍ਯਾਵਾਖ੍ਯਾਤੌ ਯੌ ਤੁ ਪੂਜਾਕਰੌ ਕਰੌ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫਲਦਾਇਕ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਚਲਣ ਲਈ ਹੀ ਬਣੇ ਹਨ; ਉਹ ਹੱਥ ਹੀ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਮਾਂਗਮੁਤ੍ਤਮਾਂਗਂ ਤਦ੍ਧਰੌ ਨਮ੍ਰਮੇਵ ਯਤ੍ । ਸਾ ਜਿਹ੍ਵਾ ਯਾ ਹਰਿਂ ਸ੍ਤੌਤਿ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਤਤ੍ਪਦਾਨੁਗਮ੍
ਉਹ ਸਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ ਜੋ ਹਰਿ ਅੱਗੇ ਨਮਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਜੀਭ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਹਰਿ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਮਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਲੋਮਾਨਿ ਚੋਚ੍ਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਤਨ੍ਨਾਮ੍ਨਿ ਚੋਤ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਤਚ੍ਚ ਨੇਤ੍ਰਾਂਬੁ ਯਦਚ੍ਯੁਤਪ੍ਰਸਂਗਤਃ
ਉਹ ਰੋਮ ਵਧੀਆ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂ ਜੋ ਅਚੁਤ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਅਹੋ ਲੋਕਾ ਅਤਿਤਰਾਂ ਦੈਵਦੋषੇਣ ਵਂਚਿਤਾਃ । ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਨ ਭਜਂਤਿ ਵੈ
ਹਾਏ, ਲੋਕ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਅਪਣਾਉਂਦੇ।
ਵਂਚਿਤਾਸ੍ਤੇ ਚ ਕਲੁषਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਸਂਗਪ੍ਰਸਂਗਤਃ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਂਤਿ ਚ ਲੋਮਾਨਿ ਯੇषਾਂ ਨੋ ਕृष੍ਣਸ਼ਬ੍ਦਨੇ
ਉਹ ਮਲਿਨ ਲੋਕ ਭੁਲੇਖੇ ਵਿਚ ਪਏ ਹਨ, ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਖੜੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਤੇ ਮੂਰ੍ਖਾ ਹ੍ਯਕृਤਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਦਿ ਵਿਹ੍ਵਲਾਃ । ਰੁਦਂਤਿ ਬਹੁਲਾਲਾਪੈਰ੍ਨ ਕृष੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਰਕੀਰ੍ਤਨੇ
ਉਹ ਮੂਰਖ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਬੋਲ ਕੇ ਰੋਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਕੀਰਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਜਿਹ੍ਵਾਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕृष੍ਣਨਾਮਜਪੇਨ੍ਨਹਿ । ਲਬ੍ਧ੍ਵਾਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਸੋਪਾਨਂ ਹੇਲਯੈਵ ਚ੍ਯਵਂਤਿ ਤੇ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਜੀਭ ਮਿਲਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਜਪਦੇ; ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸੀੜ੍ਹੀ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਤ੍ਨੇਨ ਵੈ ਵਿष੍ਣੁਂ ਕਰ੍ਮਯੋਗੇਨ ਮਾਨਵਃ । ਕਰ੍ਮਯੋਗਾਰ੍ਚ੍ਚਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤ੍ਯੇਵ ਨਾਨ੍ਯਥਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਰਮ-ਯੋਗ ਨਾਲ; ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਉਪਾਸਿਤ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤੀਰ੍ਥਾਦਪ੍ਯਧਿਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਜਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਖਲੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਨਾਨਪਾਨਾਵਗਾਹਨੈਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵੱਡਾ ਤੀਰਥ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਪੀਣ ਜਾਂ ਡੁੱਬਣ ਨਾਲ,
ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਫਲਂ ਕृष੍ਣਸੇਵਨਾਤ੍ । ਯਜਂਤੇ ਕਰ੍ਮਯੋਗੇਨ ਧਨ੍ਯਾ ਏਵ ਨਰਾ ਹਰਿਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਧੰਨ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਕਰਮ-ਯੋਗ ਰਾਹੀਂ ਹਰਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।