ਤ੍ਰਿਕਾਲਮੇਵ ਸ੍ਨਾਯੀਤ ਆਹਾਰਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਚਰੇਤ੍ । ਤ੍ਰਿਭਿਰ੍ਮਾਸੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਯਾਗਾਤ੍ਤੁ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਭਿਖਾ ਮੰਗ ਕੇ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿ ਕੇ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਨੇਨ ਤੁ ਯਸ੍ਯੇਹ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਦਿਕਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਸਮृਦ੍ਧਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਦੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਸ ਲਭਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਮ੍ । ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਨੇਨ ਸਂਪੂਰ੍ਣਃ ਸਦਾ ਭਵਤਿ ਭੋਗਵਾਨ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ-ਸਮਰਿੱਥ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਰਿਤਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤੇਨ ਨਰਕਾਤ੍ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਃ । ਧਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞ ਪृਚ੍ਛਤਸ੍ਤੇ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਗੁਹ੍ਯਮੇਤਤ੍ਸਨਾਤਨਮ੍
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਤਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ; ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਇਹ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਕੁਲਮ੍ । ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦੇਵ ਤੇऽਦ੍ਯ ਵੈ । ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਹਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਕੁਲ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਧਰਮਵਾਨ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤੇ ਤਾਰਿਤਂ ਕੁਲਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਨਾਦ੍ਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਤੇਰੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਸਫਲ ਹੋਇਆ, ਤੇਰਾ ਕੁਲ ਭਾਗ ਨਾਲ ਤਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਪਣ ਨਾਲ ਪੂਣ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਤੁ ਕਿਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਿਂ ਫਲਂ ਤੁ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਹਿ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ, ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਕਿਹੜਾ ਪੂਣ ਤੇ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਹੈ? ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ, ਸਾਰਾ ਦੱਸ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ-। ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਸਮਾਗਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਮੁਨਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਮ੍ਨਗਾ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤਪਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਯਮੁਨਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨਦੀ ਵਜੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯੇਨੈਵ ਨਿਃਸृਤਾ ਗਙ੍ਗਾ ਤੇਨੈਵ ਯਮੁਨਾ ਗਤਾ । ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ਪਾਪਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਨਿਕਲੀ, ਉਥੇ ਯਮੁਨਾ ਵੀ ਗਈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਜਨ ਤੱਕ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਾਲ੍ਲਭਤੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਥੇ ਯਮੁਨਾ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪੀ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਵਗਾਢਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਤਿ ਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ੨੬ thumb|ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਗਙ੍ਗਾ-ਯਮੁਨਯੋਃ ਸਙ੍ਗਮਃ. ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਮਿਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਯਮੁਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ । ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਹਰਵਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਥੇ ਡੁੱਬ ਕੇ ਤੇ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਕੁਲ ਨੂੰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡੇ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿਚ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਅਗਨਿਤੀਰਥ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੈ। ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਧਰਮਰਾਜ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ । ਏਵਂ ਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯਮੁਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਿਰਜਂ ਨਾਮ ਯਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਆਦਿਤਯ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੀਰਥ, ਵਿਰਜਾ ਨਾਮ, ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਸਮੇਤ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਉਪਾਸਤੇ ਸ੍ਮ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਦੇਵਾਃ ਸੇਵਂਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਵਿਦੁषੋ ਜਨਾਃ
ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁ ਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਚਨਮ੍ । ਅਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ। ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ । ਗਂਗਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਚੈਵ ਉਭੇ ਤੁਲ੍ਯਫਲੇ ਸ੍ਮृਤੇ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਜੋ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ। ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕੇਵਲਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਭਾਵੇਨ ਗਂਗਾ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਤੇ । ਏਵਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕੌਂਤੇਯ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤੀਰ੍ਥਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਗੰਗਾ ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਮਰਯਾਦਾ ਕਰਕੇ ਹਰ ਥਾਂ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੌਂਤਿਆ, ਤੂੰ ਸਵਰਗਤੀਰਥ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ।
ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਯਸ੍ਤ੍ਵਿਦਂ ਕਲ੍ਯ ਉਤ੍ਥਾਯ ਪਠਤੇ ਚ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿਚ ਜੋ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਉਠ ਕੇ ਇਹ ਪਾਠ ਪੜ੍ਹਨ ਜਾਂ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਯਮੁਨਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਪਂਚਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿਚ ਯਮੁਨਾ ਮਹਾਤਮ ਦੇ ਪੰਜ-ਚਾਲੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾਣੇ ਪੁਣ੍ਯਸਮ੍ਮਿਤਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾਨਿ ਨਿਯੁਤਾਨਿ ਚ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪੁਰਾਣ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਲੱਖਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਪੁਣ੍ਯਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਗਤਿਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨੈਮਿषਂ ਪੁਣ੍ਯਮਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਤੇ ਨੈਮੀਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਪੁਸ਼ਕਰ।
ਪ੍ਰਯਾਗਮਪਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਂਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕਥਮੇਕਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵੀ; ਸਾਰੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਕ ਨੂੰ ਹੀ ਕਿਉਂ ਵਧਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ?
ਅਪ੍ਰਮਾਣਮਿਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਅਣਮਾਪੀ, ਅਣਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਦਿਵ੍ਯ ਰਾਹ ਅਤੇ ਮਨਚਾਹੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕਿਮਰ੍ਥਮਲ੍ਪਯੋਗੇਨ ਬਹੁਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਸਿ । ਏਤਂ ਮੇ ਸਂਸ਼ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਤੂੰ ਘੱਟ ਯਤਨ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਵਧਾਈ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਮੇਰਾ ਇਹ ਸੰਦੇਹ ਦੱਸ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਧੇਯਂ ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਮਪਿ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਨਰਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ੍ਯ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਜੋ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਅੱਖੀਂ ਵੇਖੀ ਹੋਵੇ; ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਵੀ—
ਅਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨੋ ਹ੍ਯਸ਼ੁਚਿਰ੍ਦੁਰ੍ਮਤਿਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਂਗਲਃ । ਏਤੇ ਪਾਤਕਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨੇਦਂ ਭਾषਿਤਂ ਮਯਾ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੁਭਾਗ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੈ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪੀ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਪ੍ਰਯਾਗਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਯਥਾਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਯਥਾਨ੍ਯਤ੍ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਸਿੱਧਾ ਤੇ ਅਪਰੋਕਸ਼, ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯਥੈਵਾਨ੍ਯਨ੍ਮਯਾ ਦृष੍ਟਂ ਪੁਰਾ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਯੋਗਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਤੇ ਸੁਣੀਆਂ, ਰਾਜਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਮਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਜੋਗਤਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਤੇ ਚਾਪਰਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨੈਵ ਯੋਗਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯੋਗੋ ਲਭ੍ਯੇਤ ਮਾਨਵੈਃ
ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਥੇ ਕਲੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰ ਜੋਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੋਗ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜਨਮਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।