ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਗਤਿਮਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਂਗਾਸਮਾ ਗਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਯਾ ਮਂਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਂਗਲਮ੍ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਿਰੋਭ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੰਗਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲ ਹੈ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਝੜੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਸੁਣ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਸਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਗਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਮਾਨਸ' ਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਏਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਫਲ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਗਂਗਾਯਾਂ ਯੋ ਵਿਪਦ੍ਯਤੇ । ਮृਤਸ੍ਤੁ ਭਵਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਰਕਂ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਗੀਤੈਃ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਹਂਸਸਾਰਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਵਿਚ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭੁਂਜਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ
ਰਾਜਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ—ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ—ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯੇ ਜਾਯਤੇ ਸ ਮਹਾਕੁਲੇ । षष੍ਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੱਡੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਾਠ ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ—
ਮਾਘੇਮਾਸਿ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ । ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੀ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ—
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਾਧਯੇਤ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਹੀਨਾਂਗੋ ਹ੍ਯਰੋਗਸ਼੍ਚ ਪਂਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਾਵਂਤਿ ਰੋਮਕੂਪਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਨਿਰੋਗ ਤੇ ਪੰਜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਮਕੂਪ ਹਨ—
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਜਤੇ ਨਰਃ । ਜਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ—
ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸੋਮੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ । ਸੋਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਚੰਦ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਗਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ऋषਿਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਃ
ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸਾਠ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ । ਅਧਃਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤੁ ਯੋ ਜ੍ਵਾਲਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਪਾਦਃ ਪਿਬੇਨ੍ਨਰਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਲਟਾ ਸਿਰ, ਉੱਪਰ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪੀਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਜਤੇ ਨਰਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਹਂ ਵਿਕਰ੍ਤਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੱਟ ਕੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਹਂਗੈਰੁਪਭੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸੋਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸੁਣ: ਉਹ ਸੋਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਗੁਣਵਾਨ੍ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸੁਪ੍ਰਿਯਦੇਹਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਗੁਣ, ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਪਿਆਰੀ ਜਾਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਜਤੇ ਪੁਨਃ । ਯਾਮੁਨੇ ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਕੂਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਭੋਗ ਕੇ, ਮੁੜ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਹੈ।
ऋਣਪ੍ਰਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਏਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ऋਣੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਥਾਂ 'ਰਿਣ ਮੁਕਤੀ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਕਰਜ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਅਨृਣੀ ਚ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਜ਼ਾ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਪ੍ਰਯਾਗਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮਾ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਚੁਆਲੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਕੀਰ੍ਤਨਂ ਕृਤਮ੍ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮੇਤਦ੍ਧृਦਯਂ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਚ ਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ । ਅਨਾਸ਼ਕਫਲਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭਗਵਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੀਦृਸ਼ਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਭਗਵਾਨ, ਉਥੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੱਸੋ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਅਨਾਸ਼ਕਫਲਂ ਵਿਭੋ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषੋ ਧੀਮਾਨ੍ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਸ਼੍ਚ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਫਲ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਹੀਨਾਂਗੋ ਵਿਰੋਗਸ਼੍ਚ ਪਂਚੇਂਦ੍ਰਿਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤੁ ਪਦੇ ਪਦੇ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਪੰਜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਪੈਰ ਉੱਠਾਉਣ 'ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਨਿ ਤਾਰਯੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਦਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਰਾਜਨ, ਉਹ ਦਸ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਦਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਮਹਾਭਾਗੋਸਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਦਾਨਂ ਵਦਸਿ ਮੇ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਲ੍ਪੇਨੈਵ ਪ੍ਰਧਾਨੇਨ ਬਹੂਨ੍ਧਰ੍ਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਜਾਂ ਸਧਾਰਣ ਦਾਨ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਬਹੁਤ ਧਰਮ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ।