ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯੇ ਕੁਲੇ ਭਵਤਿ ਰੂਪਵਾਨ੍ । ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਵਾਸੁਕੇਰੁਤ੍ਤਰੇਣ ਤੁ
ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸੁੰਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਭੋਗਾਂ ਵਾਲੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਕਂ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰਾਪਰਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਨਾਢ੍ਯੋ ਰੂਪਵਾਨ੍ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਚਤੁਰ੍ਵੇਦੇषੁ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਉਹ ਧਨਵਾਨ, ਸੁੰਦਰ, ਹੋਸ਼ਿਆਰ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮੋ ਗਮਨਾਦੇਵ ਤਦ੍ਭਵੇਤ੍ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਾ ਗਂਗਾ ਯਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹ੍ਯਤੇ
ਅਹਿੰਸਾ ਦਾ ਪੁੰਨ ਸਿਰਫ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਾ ਯਤ੍ਰ ਸਿਂਧ੍ਵਾ ਸਮਾਗਤਾ । ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਹੁਤੀਰ੍ਥਤਪੋਧਨਾ
ਜਿੱਥੇ ਸਿੰਧੁ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਉਥੇ ਗੰਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤੀਰਥ ਤੇ ਤਪ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ—
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਹਿ ਤਜ੍ਜ੍ਞੇਯਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ ਤਾਰਯਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ਨਾਗਾਂਸ੍ਤਾਰਯਤੇऽਪ੍ਯਧਃ
ਉਹ ਸਥਾਨ ਸਿਧੀ ਦਾ ਖੇਤਰ ਜਾਣੋ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵਿ ਤਾਰਯਤੇ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤੇਨ ਸਾ ਤ੍ਰਿਪਥਾ ਸ੍ਮृਤਾ । ਯਾਵਦਸ੍ਥੀਨਿ ਗਂਗਾਯਾਂ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਤ੍ਰਿਪਥਾ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤਕ ਕਿਸੇ ਦੇ ਅਸਥੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ—
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਤੁ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਦੀਨਾਮੁਤ੍ਤਮਾ ਨਦੀ
ਉਹ ਉਤਨੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਮਹਾਪਾਤਕਿਨਾਮਪਿ । ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸੁਲਭਾ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿषੁ ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਦੁਰ੍ਲਭਾ
ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਹਰ ਥਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਔਖੀ ਹੈ।
ਗਂਗਾਦ੍ਵਾਰੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮੇ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਿਵਂ ਯਾਂਤਿ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਗੰਗਾਦਵਾਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੇ ਗੰਗਾ-ਸਾਗਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ—ਜੋ ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਉਥੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਪਾਪੋਪਹਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਗਤਿਮਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਨਾਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਗਂਗਾਸਮਾ ਗਤਿਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਗੰਗਾ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ।
ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਯਾ ਮਂਗਲਾਨਾਂ ਚ ਮਂਗਲਮ੍ । ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਸ਼ਿਰੋਭ੍ਰष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ, ਮੰਗਲਾਂ ਦੀ ਮੰਗਲ ਹੈ; ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਝੜੀ, ਇਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ । ਯਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਫਿਰ ਸੁਣ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਮਾਨਸਂ ਨਾਮ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਗਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰੇ ਤਟੇ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕਾਮਾਨਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਮਾਨਸ' ਨਾਂ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਭੂਹਿਰਣ੍ਯਦਾਨੇਨ ਯਤ੍ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਨ੍ਨਰਃ । ਏਤਤ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਫਲ ਗਾਂ, ਜਮੀਨ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਫਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕਾਮੋ ਵਾ ਸਕਾਮੋ ਵਾ ਗਂਗਾਯਾਂ ਯੋ ਵਿਪਦ੍ਯਤੇ । ਮृਤਸ੍ਤੁ ਭਵਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਰਕਂ ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਚਾਹ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਅਪ੍ਸਰੋਗਣਸਂਗੀਤੈਃ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਹਂਸਸਾਰਸਯੁਕ੍ਤੇਨ ਵਿਮਾਨੇਨ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗੀਤ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਵਿਚ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਵਰ੍षਾਣਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ षਟ੍ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਭੁਂਜਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ
ਰਾਜਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ—ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ—ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਢ੍ਯੇ ਜਾਯਤੇ ਸ ਮਹਾਕੁਲੇ । षष੍ਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਤੀਰ੍ਥਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੱਡੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਾਠ ਸੌ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ—
ਮਾਘੇਮਾਸਿ ਗਮਿष੍ਯਂਤਿ ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ । ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ੍ਯ ਸਮ੍ਯਗ੍ਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਤ੍ਫਲਮ੍
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਂ ਦੀ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਦਾ ਜੋ ਫਲ ਹੈ—
ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਮਾਘਮਾਸੇ ਤੁ ਤ੍ਰ੍ਯਹਂਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪਂਚਾਗ੍ਨਿਂ ਯਸ੍ਤੁ ਸਾਧਯੇਤ੍
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦਾ ਫਲ ਇਹ ਹੈ: ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪੰਜ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਹੀਨਾਂਗੋ ਹ੍ਯਰੋਗਸ਼੍ਚ ਪਂਚੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਯਾਵਂਤਿ ਰੋਮਕੂਪਾਣਿ ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਵਿਕਾਰ, ਨਿਰੋਗ ਤੇ ਪੰਜੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਰੋਮਕੂਪ ਹਨ—
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਤਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਜਤੇ ਨਰਃ । ਜਲਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗਮੇ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੰਗਮ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ—
ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੋ ਯਥਾ ਸੋਮੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ । ਸੋਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੋਮੇਨ ਸਹ ਮੋਦਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੂ ਦੀ ਪਕੜ ਤੋਂ ਚੰਦ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਗਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਹ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ऋषਿਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਃ
ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸਾਠ ਸੌ ਸਾਲ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ । ਅਧਃਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤੁ ਯੋ ਜ੍ਵਾਲਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਪਾਦਃ ਪਿਬੇਨ੍ਨਰਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਸੁਖੀ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਉਲਟਾ ਸਿਰ, ਉੱਪਰ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪੀਣ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੀ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਅਗਨਿਹੋਤਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਭਜਤੇ ਨਰਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਦੇਹਂ ਵਿਕਰ੍ਤਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਕੁਨਿਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਕੱਟ ਕੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਵਿਹਂਗੈਰੁਪਭੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸੋਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸੁਣ: ਉਹ ਸੋਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।