ਤਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚੈਵ ਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਤਰੋ ਲੋਕਸਂਮਤਾਃ
ਉਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਲੋਕਪਾਲ, ਸਾਧਿਆ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੰਨੇ ਹੋਏ ਪਿਤਰ—
ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥੈਵ ਪਰਮਰ੍षਯਃ । ਅਂਗਿਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਃ ਪਰੇ
—ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਅੰਗਿਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ—
ਤਥਾ ਨਾਗਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਸੁਪਰ੍ਣਾਃ ਖੇਚਰਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਨਾਗਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਸ੍ਤਥਾ
—ਨਾਗ, ਸਿੱਧ, ਸੁਪਰਨ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ, ਨਾਗ ਤੇ ਵਿਦਿਆਧਰ ਵੀ—
ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
—ਹਰੀ, ਭਗਵਾਨ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਗਰਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ । ਮृਤ੍ਤਿਕਾ ਲਂਭਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਨਰਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਣ ਨਾਲ, ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗਮੇ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਤੁਲ੍ਯਂ ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਜੋ ਸੰਘਮ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਨੀਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਡਟਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵੇਦਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਦਪਿ । ਮਤਿਰੁਤ੍ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗਗਮਨਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਆਰੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਣ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮੱਤ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਤੋਂ, ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ । ਯੇषਾਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਕੁਰੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੁਖ, ਇੱਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਠ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਂਵਾਂ ਸਿਰਫ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਯਾ ਗਤਿਰ੍ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਦੁਤ੍ਥਸ੍ਯ ਮਨੀषਿਣਃ । ਸਾ ਗਤਿਸ੍ਤ੍ਯਜਤਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੋ ਮਕਸਦ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਕਸਦ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਘਮ ਤੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇਨ ਜੀਵਂਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਯੇ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਨ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕ ਇਵ ਰਾਹੁਣਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਉਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਰਾਹੂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰੌ ਨਾਗੌ ਯਮੁਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਤਟੇ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਤੇ ਕੰਬਲਾ ਤੇ ਅਸ਼ਵਤਰਾ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਹਾਥੀ ਹਨ; ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਨਰਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਤੀਤਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍
ਉਸ ਥਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਦੇਵ ਜੀ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਹੈ, ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਦਸ ਅੱਗਲੇ ਪੜ੍ਹਦੇਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾਭਿषੇਕਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਗਂਗਾਯਾਂ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ । ਕੂਪਂ ਚੈਵ ਤੁ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਭਾਰਤ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਕੂਆ 'ਸਾਮੁਦ੍ਰ' ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਥਾਂ 'ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ' ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਸ੍ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯਦਿ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਤ੍ਤਰੇਣ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਾਦ੍ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪੂਰ੍ਵਤਃ । ਹਂਸਪ੍ਰਪਤਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਤੇ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ, 'ਹੰਸ ਪ੍ਰਪਤਨ' ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਨਾਤਮਾਤ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰਤ । ਯਾਵਚ੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਭਾਰਤ, ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ ਸਿਰਫ ਨ੍ਹਾ ਲੈਣ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਹਨ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਪੁਲਿਨੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਪੁਲੇ ਹਂਸਪਾਂਡੁਰੇ । ਸਲਿਲੈਸ੍ਤਰ੍ਪ੍ਪਯੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਿਮਤ੍ਸਰਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕੰਢੇ 'ਹੰਸ ਪਾਂਡੁਰ' ਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
षष੍ਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਸੇਵਤੇ ਪਿਤृਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸਾਠ ਸੌ ਸਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਸਤਤਂ ਤਤ੍ਰ ऋषਿਗਂਧਰ੍ਵਕਿਨ੍ਨਰੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਸਦਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਕਿਨਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਪੂਰਨ ਫਲ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਸਦृਸ਼ੀਨਾਂ ਤੁ ਕਨ੍ਯਾਨਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍ । ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪ
ਉਹ ਉਰਵਸ਼ੀ ਵਰਗੀਆਂ ਸੌ ਕੁੜੀਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਕਾਂਚੀਨੂਪੁਰਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਸੁਪ੍ਤੋऽਸੌ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਲਭਤੇ ਪੁਨਃ
ਸੋਨੇ ਦੇ ਨੂਪੁਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਹ ਜਾਗਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਮਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸ ਪਵਿਤ੍ਰ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਾਸਨਧਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਃ ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਏਕਕਾਲਂ ਤੁ ਭੁਂਜਾਨੋ ਮਾਸਂ ਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਸ਼ ਦੇ ਆਸਣ 'ਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਵਰ੍ਣਾਲਂਕृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਲਭਤੇ ਸ਼ਤਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਾਸਮੁਦ੍ਰਾਯਾਂ ਮਹਾਭੋਗਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਸੌ ਔਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੱਕ ਵੱਡਾ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਸ਼ਗ੍ਰਾਮਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਭੋਕ੍ਤਾ ਭਵਤਿ ਭੂਮਿਪਃ । ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਤਾ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ
ਉਹ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਤੇ ਅਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਪੁਲਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਤੇ ਪੁਨਃ । ਅਥ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵਟੇ ਰਮ੍ਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਉਹ ਵੱਡੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਵਟ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਸੰਯਮੀ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ—
ਉਪੋष੍ਯ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜ੍ਞਾਨਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੋਟੀਤੀਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਛੱਡਦਾ ਹੈ—
ਕੋਟਿਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੋਟੀਆਂ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।