ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ । ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਸੁਣ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਾਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਨਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਦੁਖੀ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਗਂਗਾਯਮੁਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਦੀਪ੍ਤਕਾਂਚਨਵਰ੍ਣਾਭੇ ਵਿਮਾਨੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਿ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਁਲ੍ਲਭਤੇਕਾਮਾਨ੍ਵਦਂਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਸਮਾਕੁਲੈਃ । ਵਰਾਂਗਨਾ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ਮੋਦਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ
ਉਥੇ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਦੇਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾ ਗृਹੇ
ਉਹ ਉਸੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸ੍ਮਰਮਾਤ੍ਰੋਪਿ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਦਂਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾਵृਤ੍ਤਾ ਮਹੀ ਯਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾ ਕੁਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਮੋਦਤੇ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਕृਤੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਂਬੁਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਂਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਗੁਣਵਾਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭਵਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸੁਵਰ੍ਣਂਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯਦਿ ਧਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਵਾ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨੇऽਪਿ ਵਾ
—ਚਾਹੇ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ ਜਾਂ ਅਨਾਜ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਏਵਂ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
—ਉਸ ਲਈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਫਲ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕਪਿਲਾਂ ਪਾਟਲਾਵਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਹਰ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਟਲ ਰੰਗ ਦੀ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਚੈਲਕਂਠੀਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਸਾਧੁਂ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
—ਜਿਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਗਲੇ 'ਚ ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍ । ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
—ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਂਤ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਉਹ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਯਾਵਦ੍ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾ ਗੋਃ ਸਂਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਮਹਿੰਗੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ।
ਤਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਲਭਤੇ ਜਨ੍ਮ ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਤ੍ਰਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਸੌ ਘੋਰਂ ਨਰਕਂ ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ । ਉਤ੍ਤਰਾਨ੍ਸ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੋਦਤੇ ਕਾਲਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉੱਤਰ ਕੁਰੂ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਟੱਲ ਸਮੇਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।
ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੇਕਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਦਾਰਾਨ੍ਤਥਾ ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਗੌਰੇਕਾ ਪ੍ਰਤਿਤਾਰਯੇਤ੍
ਇੱਕ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਾਨੇषੁ ਗੋਦਾਨਂ ਤੁ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ । ਦੁਰ੍ਗਮੇ ਵਿषਮੇ ਘੋਰੇ ਮਹਾਪਾਤਕਸਂਭਵੇ । ਗੌਰੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਖਤਰਨਾਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਹਾਲਾਤ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਗਾਂ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਦ੍ਵਿਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਬਿਆਲੀ ਚੈਪਟਰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਯਥਾ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮੁਨੇ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਤਥਾਤਥਾ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇऽਹਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਰ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸੀ ਹੈ, ਓਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਗਵਨ੍ਕੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਨਿਸ਼੍ਚਯੈਃ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯੋ ਵਿਧਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਕਿਹੜੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਧਰਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਯਕੀਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਲਈ ਜੋ ਵਿਧੀ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਕਥਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਵਤ੍ਸ ਤੀਰ੍ਥਯਾਤ੍ਰਾਵਿਧਿਕ੍ਰਮਮ੍ । ਯੋ ਗਚ੍ਛੇਤਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਦੇਵਸਂਯੁਤਮ੍
ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੀਰਥ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਠੀਕ ਵਿਧੀ ਦੱਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਬਲੀਵਰ੍ਦਸਮਾਰੂਢਃ ਸ਼ृਣੁ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਯਤ੍ਫਲਮ੍ । ਵਸਤੇ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਗਵਾਂ ਕ੍ਰੋਧੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ
ਜੋ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਵੀ ਸੁਣੋ: ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਾਲੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਲਿਲਂ ਚ ਨ ਗृਹ੍ਣਂਤਿ ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਹਿਨਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਬਾਲਾਨ੍ਸ੍ਨਾਪਯੇਤ੍ਪਾਯਯੇਤ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿਤਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ; ਪਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਂਦਾ ਹੈ—