ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਤੁ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਰਤਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਗਂਗਾਂ ਸ੍ਮਰਤਿ ਯੋ ਨਰਃ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਾਪ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਧੋ ਜਾਦਾ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਸੌ ਲਭਤੇ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਕੀਰ੍ਤਨਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਪੈਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਉਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਬ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਭਲੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਵਗਾਹ੍ਯ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਜਿਤਕ੍ਰੋਧੋ ਅਹਿਂਸਾਂ ਪਰਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਤਕ ਦੇ ਕੁਲ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਾਨੁਸਾਰੀ ਤਤ੍ਤ੍ਵਜ੍ਞੋ ਗੋਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਨਾਤੋ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ—ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਸਮ੍ਯਕ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁष੍ਕਲਾਨ੍ । ਤਤੋ ਗਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਹੀਦੇ ਸੁਪਨੇ ਸੋਚਦਾ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਵਸੇਨ੍ਮਾਸਂ ਪਿਤृਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਁਲ੍ਲਭਤੇ ਕਾਮਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਭਿਜਾਯਤੇ
ਜੇ ਉਹ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਵਜੋਂ ਰਹੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਦੇਵੀ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ । ਸਮਾਗਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਯਮੁਨਾ ਯਤ੍ਰ ਨਿਮ੍ਨਗਾਃ
ਤਪਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ, ਯਮੁਨਾ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੇਵੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਂ ਮਾਨੁषੈਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਥੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇਵਤਾ ਸਦਾ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿਚ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਂਧਰ੍ਵਾ ऋषਯਃ ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਾਃ । ਤਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ, ਗੰਧਰਵ, ਰਿਸ਼ੀ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਚਾਰਣ—ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਏਕਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਇਕਤਾਲੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਤੁ । ਯਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਫਿਰ ਸੁਣ। ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਚ ਦਰਿਦ੍ਰਾਣਾਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਵ੍ਯਵਸਾਯਿਨਾਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਨਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਤੁ ਕਦਾਚਨ
ਜੋ ਦੁਖੀ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਪੱਕੀ ਨੀਅਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਨਹੀਂ।
ਗਂਗਾਯਮੁਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਦੀਪ੍ਤਕਾਂਚਨਵਰ੍ਣਾਭੇ ਵਿਮਾਨੇ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਿ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਲੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਈਪ੍ਸਿਤਾਁਲ੍ਲਭਤੇਕਾਮਾਨ੍ਵਦਂਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਸਵਰਗ ਵਿਚ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯੈਰ੍ਦਿਵ੍ਯੈਰ੍ਨਾਨਾਧ੍ਵਜਸਮਾਕੁਲੈਃ । ਵਰਾਂਗਨਾ ਸਮਾਕੀਰ੍ਣੈਰ੍ਮੋਦਤੇ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਲਕੜੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ, ਦਿਵਿਆ ਵਿਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਮੌਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੈਃ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ । ਯਾਵਨ੍ਨ ਸ੍ਮਰਤੇ ਜਨ੍ਮ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਦਿਵਸ਼੍ਚ੍ਯੁਤਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਰਤ੍ਨਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਸਮृਦ੍ਧੇ ਜਾਯਤੇ ਕੁਲੇ
ਉਥੇ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਪੁੰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਨੇ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਕੁਲ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦੇਵ ਸ੍ਮਰਤੇ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਮਰਣਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਦੇਸ਼ਸ੍ਥੋ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯੇ ਵਿਦੇਸ਼ੇ ਯਦਿ ਵਾ ਗृਹੇ
ਉਹ ਉਸੇ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਘਰ ਵਿਚ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸ੍ਮਰਮਾਤ੍ਰੋਪਿ ਯਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਦਂਤਿ ऋषਿਪੁਂਗਵਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਸਿਰਫ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾਵृਤ੍ਤਾ ਮਹੀ ਯਤ੍ਰ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀ । ऋषਯੋ ਮੁਨਯਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਯਤ੍ਰ ਲੋਕੇ ਪ੍ਰਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਧਰਤੀ ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੁਨੀ ਤੇ ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਾ ਕੁਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਸ਼ੁਭੇ । ਮੋਦਤੇ ऋषਿਭਿਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸ੍ਵਕृਤੇਨੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ, ਸੋਹਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਦਿਵਿ ਦੈਵਤੈਃ । ਤਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਤ੍ਪਰਿਭ੍ਰष੍ਟੋ ਜਂਬੁਦ੍ਵੀਪਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਨਮਾਨਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਂਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਗੁਣਵਾਨ੍ਵਿਤ੍ਤਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭਵਤੀਹ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਫਿਰ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਬਾਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਃ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਯਸ੍ਤੁ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੇ ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸੁਵਰ੍ਣਂਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਂ ਵਾ ਯਦਿ ਧਾਨ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਮ੍ । ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਪਿਤृਕਾਰ੍ਯੇ ਵਾ ਦੇਵਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਨੇऽਪਿ ਵਾ
—ਚਾਹੇ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਹੀਰੇ ਜਾਂ ਅਨਾਜ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ—
ਨਿष੍ਫਲਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯਾਵਤ੍ਤਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਏਵਂ ਤੀਰ੍ਥੇਨ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ ਪੁਣ੍ਯੇष੍ਵਾਯਤਨੇषੁ ਚ
—ਉਸ ਲਈ, ਉਹ ਤੀਰਥ ਫਲ ਰਹਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਫਲ ਨਹੀਂ ਪਾ ਲੈਂਦਾ; ਇਸ ਲਈ, ਤੀਰਥ ਤੇ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਮਿਤ੍ਤੇषੁ ਚ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋ ਦ੍ਵਿਜੋ ਭਵੇਤ੍ । ਕਪਿਲਾਂ ਪਾਟਲਾਵਰ੍ਣਾਂ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਹਰ ਮੌਕੇ 'ਤੇ, ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮਿਆ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਪਾਟਲ ਰੰਗ ਦੀ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸ੍ਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਚੈਲਕਂਠੀਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯਂ ਸਾਧੁਂ ਗ੍ਰਾਹਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
—ਜਿਸ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰ, ਗਲੇ 'ਚ ਕਪੜਾ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ ਤੇ ਨੇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਵੇਦਪਾਰਗਮ੍ । ਸਾ ਗੌਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਚ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਗਂਗਾਯਮੁਨਸਂਗਮੇ
—ਜੋ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਂਤ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਉਹ ਗਾਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਯਾਵਦ੍ਰੋਮਾਣਿ ਤਸ੍ਯਾ ਗੋਃ ਸਂਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਜਿੰਨੇ ਵਾਲ ਹਨ, ਉਤਨੇ ਹੀ ਮਹਿੰਗੇ ਕਪੜੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ।