ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੌ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਤ੍ਰ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਕ੍ਤਿਂ ਹਰੇਃ ਪਰਾਮ੍ । ਚੇਲਤੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਂ ਭਾषਮਾਣੌ ਮਿਥਸ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਵਧੀਏ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਉੱਚੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਜਾਵੂਚਤੁਃ । ਯਥਾਵਯੋਰ੍ਹਿ ਸਂਯੋਗਃ ਪਥਿਜਾਤੋ ਵਿਚਾਰਤਃ । ਯਥਾ ਗृਹਕਲਤ੍ਰਾਦਿ ਸਂਯੋਗੋ ਭੁਵਿ ਜਾਯਤੇ । ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਿਰਹੋਭਾਵੀ ਯਥਾ ਨੌ ਮਾਰ੍ਗਵਰ੍ਤਿਨੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਦੇ ਹਨ—ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੀ ਮਿਲਾਪ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਿਆਂ ਹੋਈ, ਇੰਝ ਹੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਘਰ, ਪਤਨੀ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਹੋਣਾ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਹੀ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਦਾਰਸੁਤਾਦੀਨਾਂ ਕਾਲਵ੍ਯਾਸ੍ਯਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍ । ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਪੁਰੁषੋ ਲੋਕੇ ਯੋ ਦਾਰਸੁਤਸਂਗਮਮ੍
ਇਹੀ ਹਾਲ ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਆਦਿਕ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਹਨ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਧੰਨ ਹੈ, ਜੋ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਦੀ ਨਾਸਵੰਤਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ,
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕ੍ਸ਼ਣਿਕਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਂਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ਸ਼੍ਰੀਪਤਿਂ ਭਜੇਤ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਮਰਣਂ ਕਰਣੀਯਂ ਮੇ ਦਾਸੋऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਦਾਸ਼੍ਰਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਾਲੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਓਟ ਲੈ ਕੇ।
ਸਂਦੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇषਣੀਯੋ ਮਾਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਗृਹਂ ਗਤੌ । ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਯਥਾ ਤੇਨ ਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਿਮਲਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਹ ਆਖ ਕੇ ਕਿ 'ਮੈਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਣਾ ਹੈ,' ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਸੁਣ ਕਿ ਵਿਮਲਾ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਫਿਰ ਕੀ ਹੋਇਆ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਣਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਨਾਂ ਤੁ ਵਿਹਿਤਂ ਪਥਿਗਚ੍ਛਤਾ । ਵ੍ਰਜਨ੍ਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਜਲਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਣੀਆਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਉਸ ਰਾਹੀ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਦਿੱਤੀ; ਰਾਹ ਚਲਦਿਆਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯਤ੍ਰ ਤਾਃ ਪਾਪਵਿਪ੍ਲੁष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਕੁਲਾਃ । ਅਥ ਤਾਃ ਪਥਿਗਚ੍ਛਂਤਂ ਦੂਰਾਦ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬੀਆਂ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫਦੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਰਾਹ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਵੇਖ ਲਿਆ।
ਸਜਲਾਮਤ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤਂ ਮਿਥਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਬਭਾषਿਰੇ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਊਚੁਃ - ਆਯਾਤਿ ਪਥਿਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਜ੍ਜਲਪਾਤ੍ਰਂ ਕਰੇ ਦਧਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਇੱਕ ਯਾਤਰੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਤਰਾ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषੋਃ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਮਨਾਗਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਏਨਂ ਸਂਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਃ ਪਾਸ੍ਯਾਮੋऽਸ੍ਯ ਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
'ਸਾਡੀ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਸ਼ਾਇਦ ਥੋੜ੍ਹੀ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਖਾ ਲਵਾਂਗੀਆਂ ਤੇ ਇਸਦੇ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀਆਂ।'
ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਲਂ ਵਯਂ ਤृष੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਃ ਸ਼ਤਵਰ੍षਤਃ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਕਾਚਿਦਾਹੇਤ੍ਯਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਸ੍ਯੋष੍ਣਂ ਕਾਲਖਂਡਕਮ੍
'ਅਸੀਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਭੁੱਖੀਆਂ ਤੇ ਪਿਆਸੀਆਂ ਹਾਂ। ਪਾਤਰਾ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਸਾਡੀ ਪਿਆਸ...' ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਸਰੀਰ ਦਾ ਗਰਮ ਮਾਸ ਖਾਵਾਂਗੀ।'
ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਰਕ੍ਤਂ ਪੀਤ੍ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਿਤਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕਿਯਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇऽਸ੍ਯ ਗਜਾਨਨੇ
'ਫਿਰ ਇਸਦਾ ਲਹੂ ਪੀ ਕੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਾਪਸ ਲਵਾਂਗੀ।' ਦੂਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹਾਥੀ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਕਿੰਨਾ ਮਾਲ ਹੋਵੇਗਾ?'
ਮਮ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨਨਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਾਨਾਯਾਪਿ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਾ ਵੈ ਰਥਚਕ੍ਰਾਖ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਚਨਂ ਮਮ
'ਮੇਰੇ ਵਾਂਗ ਵਾਘ-ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਲਈ ਤਾਂ ਪੀਣ ਲਈ ਵੀ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ।' ਹੋਰ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਰਥਚੱਕਰ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੀ, 'ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਕਰਿष੍ਯੇ ਕੁਂਡਲਮਹਂ ਕੇਨਾਂਤ੍ਰੈਰਸ੍ਯ ਮੇਖਲਾਮ੍ । ਅਨ੍ਯਾਵਦਦਹਂ ਦਂਤੈਰੇਕਤਃ ਸ਼੍ਯਾਮਲੀਕृਤੈਃ
'ਮੈਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਆਂਤਾਂ ਨਾਲ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਮਰਬੰਧ ਬਣਾਵਾਂਗੀ।' ਦੂਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਕਾਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜੂਏ ਵਾਲੀਆਂ ਗੋਟੀਆਂ ਬਣਾਵਾਂਗੀ।'
ਰਮੇ षੋਡਸ਼ਭਿਰ੍ਦ੍ਯੂਤਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਤਦ੍ਵਿਸ਼ਾਰਦਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਃ ਮਿਥਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਂਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰਤਿ ਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ
'ਉਹ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਗੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਹੈ।' ਐਸਾ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਈਆਂ।
ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਾ ਲਲਜ੍ਜਿਹ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੋਤੈਕਮਹਾਭੁਜਾਃ । ਆਯਾਂਤੀਸ੍ਤਾਃ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ
ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ, ਲੰਬੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਆ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਰ ਨਾਲ ਕਾਂਪ ਉਠਿਆ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਭਿਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵੇਦੋਦਿਤਾਂ ਨृਪ । ਤਾ ਆਗਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੂਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਭੀਮਵਿਕ੍ਰਮਾਃ
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾਇਆ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਕੁਝ ਦੂਰ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਤੇਜਸਾ ਤਸ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਦਿष੍ਟਾ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਕੋ ਭਵਾਨਤ੍ਰ ਕੁਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਤਦ੍ਵਦ
ਉਸ ਦੀ ਜੋਤ ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਇੱਥੇ? ਕਿੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈਂ? ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।'
ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ਮਨੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸਾਦਮਧਿਗਚ੍ਛਤਿ । ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ਕਿਂ ਨੋ ਨ ਵਿਪ੍ਰ ਭਵਿਤਾ ਫਲਮ੍ । ਅਤੋ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਸੁ ਨੋ ਦੇਹਿ ਸ੍ਵਕੀਯਂ ਪਾਦਪਂਕਜਮ੍
'ਤੇਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਡਾ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਚਰਨ ਛੁਹਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਆਪਣਾ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਚਰਨ ਸਾਡੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਾਸਾਂ ਜਗਾਦ ਹਰਿਦਤ੍ਤਜਃ । ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਕृਤ੍ਵਾ ਪਵਿਤ੍ਰਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਸਮਾਗਤਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਰਿਦੱਤ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਬੋਲੇਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਖਿਆ: 'ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਯਾਮਿ ਭਵਤੀਭਿਃ ਕਿਮਿਚ੍ਛਤੇ । ਯਤਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਤਾਂ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਚੇਤ੍ਤਦਾ
'ਹੁਣ ਮੈਂ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ? ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲਵੋ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਊਚੁਃ । ਯੇषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਨਾਤਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ । ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਮੋਚਯਾਤਃ ਕੁਜਨ੍ਮਨਃ । ਅਸ੍ਮਾਨਤਿਤਰਾਂ ਤृष੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦਾਰੁਣਦੁਃਖਦਾਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਤੀਰਥਾਂ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ ਤੇ ਮਾੜੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਪਿਆਸ ਤੇ ਭੁੱਖ ਦਾ ਦੁੱਖ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੈ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਅਵਂਤੀਮਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਹਰਿਪੁਰੀਮਿਤਃ । ਗਤੋऽਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸੋਮੋਦ੍ਭਵਾ ਜਲੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਵੰਤੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਹਰੀਪੁਰੀ ਗਿਆ। ਉੱਥੋਂ ਦਵਾਰਕਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਸੋਮ ਦੇ ਜਲ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਭਾਸਾਖ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨੀਰਧਿਤੀਰਗਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸੇਤੁਨਿਬਂਧੇऽਹਂ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪਰਮਪਾਵਨੇ
'ਫਿਰ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭਾਸ ਨਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਹੈ। ਉੱਥੋਂ, ਮੈਂ ਸੇਤੁ ਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦਹਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਾਂ ਕਿष੍ਕਿਂਧਾਂ ਸਮੁਪਾਗਤਃ । ਹਤੋ ਯਤ੍ਰ ਤੁ ਰਾਮੇਣ ਵਾਲੀ ਕਪਿਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਉੱਥੋਂ ਮੈਂ ਮਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਿਸ਼ਕਿੰਧਾ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।'
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਠਂ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਨਰ੍ਮਦਾਤੀਰਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਸਮਾਗਤੋऽਹਂ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਭਾਰਤੀ ਸਰ੍ਵਸੇਵਿਤਾ
ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਸਰਸਵਤੀ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਬਣੇ ਮਠ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿੱਥੇ ਭਾਰਤੀ ਨੂੰ ਸਭ ਲੋਕ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋऽਹਂਮਾਵੇਸ਼ਂਵੇਣੀਂਤਾਂਨਤ੍ਵਾਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਪਥੇ । ਸ਼ਿਵਕਾਂਚੀ ਵਿष੍ਣੁਕਾਂਚ੍ਯੌ ਦृष੍ਟੇ ਤਤ੍ਰ ਮਯਾ ਪੁਰੌ
ਫਿਰ ਮੈਂ ਦੱਖਣੀ ਪਾਸੇ ਵੈਣੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ-ਕਾਂਚੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ-ਕਾਂਚੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੇਖੇ।
ਯਯੋਰ੍ਮਰਣਤੋ ਜਂਤੁਃ ਸ਼ਿਵੋ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ । ਤਤੋऽਹਂਮੁਤ੍ਕਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਹਰਿਰੀਸ਼੍ਵਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੀਵ ਸ਼ਿਵ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਥੋਂ ਮੈਂ ਉਤਕਲਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਚਤੁਰ੍ਵਰ੍ਗਪ੍ਰਦਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨਾਮਪਿ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍ । ਤਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਚੌਂਵੇ ਧਰਮ ਦੇ ਲਕੜੇ ਸਿੱਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ ਨਿਵੇਦਨ ਕੀਤਾ ਭੋਜਨ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਪ੍ਰਸਾਦਭੂਤਂ ਤਸ੍ਯੈਵ ਗਂਗਾਸਾਗਰਸਂਗਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਨृषੀਨ੍ਪਿਤॄਂਸ੍ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੇ ਗਿਆ; ਉਥੇ, ਮੈਂ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾਸ਼ਤਮੁਖੀ ਜਾਤਾ ਤਤ੍ਰਾਹਮਾਗਮਮ੍ । ਤਤੋ ਗਯਾਮੁਪਾਗਤ੍ਯ ਪਿਂਡਾਨ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਸੌ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਉਪਜੀ, ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਗਯਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮੈਂ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ ਦਾਨ ਕੀਤਾ।