ਪਾਪਾਨਿ ਤਸ੍ਯ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਲਾਪਨਮਾਤ੍ਰਤਃ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਖਲੁ ਧਨ੍ਯਾਨਿ ਧਨ੍ਯਸੇਵ੍ਯਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਸਿਰਫ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈਣ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਧਨਿਆ ਹਨ, ਤੇ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸੇਵਨਾਦੇਵ ਸੇਵਿਤੋ ਭਵਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਾਰਾਯਣੋ ਜਗਤ੍ਕਰ੍ਤਾ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਨਾਰਾਇਣ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਤੁਲਸੀ ਚੈਵ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸਂਚਯਃ । ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮੇਸ਼ਾਨਃ ਸੇਵ੍ਯ ਏਵ ਸਦਾ ਨृਭਿਃ
ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਲਸੀ ਦਾ ਪੌਦਾ, ਪੀਪਲ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ—ਇਹ ਸਦਾ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਯੋਗ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਸੇਵਨਂ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਾਃ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਵਗਾਹਾਦੇਰਧਿਕਂ ਵਿਦੁਰਗ੍ਰਜਾਃ
ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ, ਵੱਡੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਪਦਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਮਯਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਭਜੇਤਾਨੁਦਿਨਂ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਾਧਿਕਂ ਭਵੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ; ਉਥੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਸ੍ਯ ਤੁਲਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਗਵਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਫਲਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਪੌਦੇ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਿ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵਨਾਤ੍ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਕਰ੍ਮ੍ਮਭੋਗਾਦ੍ਧਿ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਮੰਦ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗਣ ਨਾਲ ਹੀ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਨਰਕੇ ਵਾਸਃ ਸੁਕृਤੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਸ਼੍ਨੁਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਿषੇਵੇਤ ਤੀਰ੍ਥਂ ਖਲੁ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਪਾਪੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ- ਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਕਿਲ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਨਿ ਸੁਵ੍ਰਤ । ਇਦਾਨੀਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਃ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਕਮ੍
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਬਾਰੇ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਨੇਕ ਵਰਤਨ ਵਾਲੇ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਬਾਰੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਤੁ ਪੁਰਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਾਤ੍ਸੂਤ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਵਿਸ਼ੇषਾਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਃ ਸੂਤ ਨਃ ਕਥ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਬਾਰੇ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਸੂਤ ਜੀ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸੂਤ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਾਧੁ ਪृष੍ਟਂ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪ੍ਰਤਿ ਸੁਵ੍ਰਤਾਃ । ਹਂਤਾਹਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਯਾਗਸ੍ਯੋਪਵਰ੍ਣਨਮ੍
ਸੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਤੇ ਨੇਕ ਵਰਤਨ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਬਾਰੇ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿਸ਼ਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯੇਨ ਕਥਿਤਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ਪਾਂਡੁਸੂਨਵੇ । ਭਾਰਤੇ ਤੁ ਯਦਾ ਵृਤ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਰਾਜ੍ਯੇ ਪृਥਾਸੁਤੇ
ਜੋ ਮਾਰਕੰਡੇ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਘਟਨਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ ਮਿਲਿਆ ਸੀ—
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਰਾਜਾ ਕੁਂਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਃ ਚਿਂਤਯਂਸ੍ਤੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਆਸੀਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਰਾਜਾ ਏਕਾਦਸ਼ਚਮੂਪਤਿਃ । ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਸਂਤਪ੍ਯ ਬਹੁਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਗਿਆਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸਰਦਾਰ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਰ ਗਏ ਹਨ।
ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪਂਚਸ਼ੇषਾਸ੍ਤੁ ਪਾਂਡਵਾਃ । ਕਥਂ ਦ੍ਰੋਣਂ ਚ ਭੀष੍ਮਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਚੈਵ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਬਚੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ?
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚ ਰਾਜਾਨਂ ਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਰਾਜਾਨੋ ਨਿਹਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ੂਰਮਾਨਿਨਃ
ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ; ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੂਰਾ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ।
ਵਿਨਾ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਿਂ ਭੋਗੈਰ੍ਜੀਵਿਤੇਨਵਾ । ਧਿਕ੍ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਰਾਜਾ ਵਿਹ੍ਵਲਤਾਂ ਗਤਃ
ਰਾਜ ਬਿਨਾ, ਸੁਖਾਂ ਜਾਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੀ ਵੈਲ ਹੈ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, 'ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖੀ!' ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟੋऽਥ ਨਿਰੁਤ੍ਸਾਹਃ ਕਿਂ ਚਿਤ੍ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਧੋਮੁਖਃ । ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞੋ ਯਦਾ ਰਾਜਾ ਚਿਂਤਯਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਬਿਲਕੁਲ ਚੁੱਪ ਤੇ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ, ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਕਂ ਚਰੇ ਵਿਧਿਨਾ ਯੋਗਂ ਨਿਯਮਂ ਤੀਰ੍ਥਮੇਵ ਵਾ । ਯੇਨਾਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਮੁਚ੍ਯੇ ਮਹਾਪਾਤਕਕਿਲ੍ਬਿषਾਤ੍
ਕਿਹੜਾ ਤਰੀਕਾ—ਸਾਧਨਾ, ਯੋਗ ਜਾਂ ਤੀਰਥ—ਨਾਲ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਯਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਯਾਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਥਂ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਵੈ ਕृष੍ਣਂ ਯੇਨੇਦਂ ਕਾਰਿਤਂ ਮਹਤ੍
ਕਿਹੜੇ ਥਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ?
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਕਥਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ਤਂ ਹਤਮ੍ । ਵ੍ਯਾਸਂ ਕਥਮਹਂ ਪृਚ੍ਛੇ ਯਸ੍ਯ ਗੋਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਯਃ ਕृਤਃ
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤ੍ਰ ਮਾਰੇ ਗਏ? ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਵਿਆਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ?
ਏਵਂ ਵੈਕ੍ਲਵ੍ਯਮਾਪਨ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ । ਰੁਦਂਤਃ ਪਾਂਡਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭ੍ਰਾਤृਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰੋਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਭਰਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਮੇਤਾਃ ਪਾਂਡਵਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਕੁਂਤੀ ਚ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਚੈਵ ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸਨ, ਕੁੰਤੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਨ—
ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰੋਦਮਾਨਾਃ ਸਮਂਤਤਃ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਮਾਰ੍ਕਂਡਸ੍ਤੇਨ ਜ੍ਞਾਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਰਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਲਈ।
ਯਥਾਵਿਕ੍ਲਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਰੋਦਮਾਨਃ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ । ਅਚਿਰੇਣੈਵ ਕਾਲੇਨ ਮਾਰ੍ਕਂਡਸ੍ਤੁ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਕੇ, ਰੋ ਰਿਹਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਮਹਾਤਪੀ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਹਸ੍ਤਿਨਾਪੁਰ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਰਾਜਦ੍ਵਾਰੇ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ । ਦ੍ਵਾਰਪਾਲੋऽਪਿ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕਥਿਤਵਾਨ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਰਾਜ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਦੱਸਿਆ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਮਾਰ੍ਕਂਡੋ ਦ੍ਵਾਰੇ ਤਿष੍ਠਤ੍ਯਸੌ ਮੁਨਿਃ । ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦ੍ਵਾਰਮੇਤ੍ਯਾਹ ਤਤ੍ਪਰਃ
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਮੁਨੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੁਰੰਤ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਗਿਆ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਪਾਵਿਤਂ ਕੁਲਮ੍
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੁਸੀਂ ਆਏ, ਵੱਡੇ ਗਿਆਨੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਿਆ।"
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਪਿਤਰਸ੍ਤृਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸਿਂਹਾਸਨ ਉਪਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਾਦਸ਼ੌਚਾਰ੍ਚਨਾਦਿਭਿਃ
"ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ।" ਉਸ ਨੇ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੇ ਪੂਜਾ ਆਦਿ ਕੀਤੀ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਵੈ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਮੂਚੇ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡਃ ਪੂਜਿਤੋऽਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
ਵੱਡੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ, ਪੂਜਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: