ਯਮੁਨਾਗਂਗਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਗਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕਮਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਜਘਨਸ੍ਯਾਂਤਮੁਪਸ੍ਥਮृषਯੋ ਵਿਦੁਃ । ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰਾਵੁਭੌ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਮਰ ਦਾ ਅੰਤ ਅਤੇ ਉਪਸਥ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੱਕਾ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਭੋਗਵਤੀ ਚੈਵ ਵੇਦੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ । ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਂਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਭੋਗਵਤੀ ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਵੇਦੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ; ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਯਗ embodied ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮੁਪਾਸਂਤ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਘਾਃ । ਯਜਂਤੇ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਧਰਾ ਨृਪ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮਹਾ-ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜਾ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਯਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ । ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਇਤਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ । ਮੂਰ੍ਧਕਾ ਨਮਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗਮੇ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੁਮਹਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਯਜਨਭੂਮਿਰ੍ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਤਤ੍ਕਥਾ । ਦਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪਿ ਮਹਦ੍ਭਵਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਥਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਯਜਨਾ ਭੂਮੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਦਾਨ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਦਪਿ । ਮਤਿਰੁਤ੍ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗਮਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਆਰੇ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ । ਯੇषਾਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਂ ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਕੁਰੁਨੰਦਨ, ਇੱਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯੇ ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਚੈਵ ਯਤ੍ । ਸ੍ਨਾਤਏਵਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿਗਂਗਾਯਾਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਮ ਵਾਸੁਕੇਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੇ ਦਾ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਮਕ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਹਂਸਪ੍ਰਪਤਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਚੈਵ ਗਂਗਾਯਾਂ ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਕੁਰੁਨੰਦਨ, ਉਥੇ ਹੰਸ ਪ੍ਰਪਤਨ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਦਸ਼-ਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕਾ ਵੀ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਾ ਗਂਗਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹਿਤਾ । ਵਿਸ਼ੇषੋ ਵੈ ਕਨਖਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਕਾਰ੍ਯਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਗਂਗਾਵਸੇਵਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗਂਗਾਪੋ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਂਧਨਮ੍
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸੌ ਗਲਤ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤਿ ਗਂਗਾਪਸ੍ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਪਾਲੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੂਣ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ।
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਂਗਾ ਕਲਿਯੁਗੇ ਸ੍ਮृਤਾ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯੇਦ੍ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਲਯੇ
ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਲਯਾ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਲਯੇ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਮਾਰੋਹੇਦ੍ਭृਗੁਤੁਂਗੇ ਤ੍ਵਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗਂਗਾਪੋ ਮਧ੍ਯਗੇषੁ ਚ
ਮਲਯਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭ੍ਰਗੁਤੁੰਗ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮੱਧ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਜਂਤੁਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਾਵਰਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਪੁਨਾਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾ ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਤ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸਮੇਤ ਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਵਗਾਢਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਯਾਵਦਸ੍ਥਿ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਗਂਗਾਯਾਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੇ ਜਲਮ੍
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਤਵੇਂ ਕੁਲ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਸ ਪੁਰੁषੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਯਥਾ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨੁੱਖ ਇੰਨੀ ਦੇਰ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਪੂਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।
ਉਪਾਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਚ ਭਵਤਿ ਪਰਲੋਕਭਾਕ੍ । ਨ ਗਂਗਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਦੇਵਃ ਕੇਸ਼ਵਾਤ੍ਪਰਃ
ਪੂਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਪਰਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਗੰਗਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਏਵਮਾਹ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਯਤ੍ਰ ਗਂਗਾ ਮਹਾਰਾਜ ਸ ਦੇਸ਼ਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋਜਨਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪਿਤਾਮਾਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਉਥੇ ਹੀ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਿਦ੍ਧਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਗਂਗਾਤੀਰਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍ । ਇਦਂ ਸਤ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਮਾਨਸੇषੁ ਚ
ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਲਾ ਖੇਤਰ, ਪੂਰਨਤਾ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੱਚ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਚੈਵ ਜਪੇਤ੍ਕਰ੍ਣੇ ਸ਼ਿष੍ਟਸ੍ਯਾਨੁਗਤਸ੍ਯ ਚ । ਇਦਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਿਦਂ ਮੇਧ੍ਯਮਿਦਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਮਿਦਂ ਸੁਖਮ੍
ਮੁਕਤੀ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉੱਚੇ ਤੇ ਭਗਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਵਿਚ ਜਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਮਕ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਵਰਗ ਦੀ ਰਾਹ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਰਮ੍ਯਂ ਪਾਵਨਂ ਧਰ੍ਮਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹੀਸ਼ੀਰ੍षਮਿਦਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁਹਾਵਣਾ, ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉੱਤਮ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਗੁਪਤ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਧੀਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਮਧ੍ਯੇ ਚ ਨਿਰ੍ਮਲਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਂ ਸਪਤ੍ਨਸ਼ਮਨਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਸਵਰਗ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਮੇਧਾਜਨਨਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਵੈ ਤੀਰ੍ਥਵਂਸ਼ਾਨੁਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨਮ੍ । ਅਪੁਤ੍ਰੋ ਲਭਤੇ ਪੁਤ੍ਰਮਧਨੋ ਧਨਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਹ ਉੱਤਮ ਬੁੱਧੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਗਰੀਬ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਮਹੀਂ ਵਿਜਯਤੇ ਰਾਜਾ ਵੈਸ਼੍ਯੋ ਧਨਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ਯਾਤੀਪ੍ਸਿਤਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਾਰਗਃ ਪਠਨ੍
ਰਾਜਾ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੂਦਰ ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਤੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਪੁਣ੍ਯਂ ਸਦਾ ਸ਼ੁਚਿ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਚ ਮੋਦਤੇ
ਜੋ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਿੱਤ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉੱਚੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।