ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਯਤ੍ਰ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਨਿਵਸਂਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਤਤੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਥੇ ਛੂਹ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ,
ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾ ਨਰਃ ਪੂਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ृਂਗਵੇਰਪੁਰਂ ਮਹਤ੍
ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਪੁਰਾ । ਗਂਗਾਯਾਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਰਾਮ, ਦাশਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ,
ਵਿਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਭਵਤਿ ਵਾਜਪੇਯਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਤਤੋ ਮੁਂਜਵਟਂ ਗਛੇਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਜਵਟਾ, ਵਿਦਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਥਾਂ, ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਚ ਨਰਾਧਿਪ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਗਮृषਿਸਂਸ੍ਤੁਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰਤਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਆਦਿ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਨਾਗਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਧਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਨਾਗ, ਸੁਪਰਨ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਧਾਰੀ ਸਿੱਧ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਪਿ ਕੁਂਡਾਨਿ ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਹਰੀ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਕੁੰਡ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਹਨਵੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਾਤ੍ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਂਤਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪੁਰਸ੍ਕृਤਾ । ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਤਪਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਯਮੁਨਾਗਂਗਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਗਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕਮਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਜਘਨਸ੍ਯਾਂਤਮੁਪਸ੍ਥਮृषਯੋ ਵਿਦੁਃ । ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰਾਵੁਭੌ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਮਰ ਦਾ ਅੰਤ ਅਤੇ ਉਪਸਥ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੱਕਾ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਭੋਗਵਤੀ ਚੈਵ ਵੇਦੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ । ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਂਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਭੋਗਵਤੀ ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਵੇਦੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ; ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਯਗ embodied ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮੁਪਾਸਂਤ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਘਾਃ । ਯਜਂਤੇ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਧਰਾ ਨृਪ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮਹਾ-ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜਾ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਯਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ । ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਇਤਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ । ਮੂਰ੍ਧਕਾ ਨਮਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗਮੇ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੁਮਹਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਯਜਨਭੂਮਿਰ੍ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਤਤ੍ਕਥਾ । ਦਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪਿ ਮਹਦ੍ਭਵਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਥਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਯਜਨਾ ਭੂਮੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਦਾਨ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਦਪਿ । ਮਤਿਰੁਤ੍ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗਮਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਆਰੇ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ । ਯੇषਾਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਂ ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਕੁਰੁਨੰਦਨ, ਇੱਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਚਤੁਰ੍ਵਿਦ੍ਯੇ ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿषੁ ਚੈਵ ਯਤ੍ । ਸ੍ਨਾਤਏਵਤਦਾਪ੍ਨੋਤਿਗਂਗਾਯਾਮੁਨਸਂਗਮੇ
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ-ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਮ ਵਾਸੁਕੇਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੇ ਦਾ ਭੋਗਵਤੀ ਨਾਮਕ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਹਂਸਪ੍ਰਪਤਨਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਿਕਂ ਚੈਵ ਗਂਗਾਯਾਂ ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਕੁਰੁਨੰਦਨ, ਉਥੇ ਹੰਸ ਪ੍ਰਪਤਨ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੇ ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਦਸ਼-ਅਸ਼ਵਮੇਧਿਕਾ ਵੀ ਹੈ।
ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਮਾ ਗਂਗਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰਾਵਗਾਹਿਤਾ । ਵਿਸ਼ੇषੋ ਵੈ ਕਨਖਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪਰਮਂ ਮਹਤ੍
ਜਿੱਥੇ ਗੰਗਾ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਰਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪ੍ਰਯਾਗ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਕਾਰ੍ਯਸ਼ਤਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਂ ਗਂਗਾਵਸੇਵਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਗਂਗਾਪੋ ਦਹਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰਿਵੇਂਧਨਮ੍
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਸੌ ਗਲਤ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਦਹਤਿ ਗਂਗਾਪਸ੍ਤੂਲਰਾਸ਼ਿਮਿਵਾਨਲਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਕृਤਯੁਗੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਰੇਤਾਯਾਂ ਪੁष੍ਕਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਭ ਕੁਝ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਪਾਲੇ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਤਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪੂਣ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਵਿੱਚ ਪੁਸ਼ਕਰ।
ਦ੍ਵਾਪਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਗਂਗਾ ਕਲਿਯੁਗੇ ਸ੍ਮृਤਾ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਯੇਦ੍ਦਾਨਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਹਾਲਯੇ
ਦਵਾਪਰ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਹਾਲਯਾ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਲਯੇ ਤ੍ਵਗ੍ਨਿਮਾਰੋਹੇਦ੍ਭृਗੁਤੁਂਗੇ ਤ੍ਵਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਗਂਗਾਪੋ ਮਧ੍ਯਗੇषੁ ਚ
ਮਲਯਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭ੍ਰਗੁਤੁੰਗ 'ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪੁਸ਼ਕਰ, ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਤੇ ਮੱਧ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਜਂਤੁਃ ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਾਵਰਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਪੁਨਾਤਿ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾ ਪਾਪਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਤ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਸਮੇਤ ਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਾਪ ਧੋ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਪੂਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਵਗਾਢਾ ਚ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਯਾਵਦਸ੍ਥਿ ਮਨੁष੍ਯਸ੍ਯ ਗਂਗਾਯਾਃ ਸ੍ਪृਸ਼ਤੇ ਜਲਮ੍
ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਪੀਣ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਤਵੇਂ ਕੁਲ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ ਹਨ।