ਤਦਰਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤੁਂਗਕਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਪਾਪਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ
ਉਸ ਤੁੰਗਕ ਅਰਣਿਆ ਵਿਚ ਜੋ ਕੋਈ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁਰਖ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਸਂ ਵਸੇਦ੍ਧੀਰੋ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪੁਨੀਤੇ ਚ ਕੁਲਂ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸੈਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੇਧਾਵਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਮੇਧਾਵਨ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਤੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਲਂਜਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਧਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਿਰੌ ਕਾਲਂਜਰੇ ਨृਪ
ਉਥੇ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸ਼ੁਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯੇਤ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਿਰਿਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਤੇ।
ਮਂਦਾਕਿਨੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਂ ਪਾਪਵਿਮੋਚਨੀਮ੍ । ਅਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗੁਹਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਗੁਹਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹਾਸੇਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨृਪ । ਪੁਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਮਨਾਦੇਵ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਸੇਨ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਯਸ਼ਃਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਃ
ਕੋਟੀ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਯਸ਼ ਦਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ । ਤਤ੍ਰ ਕੂਪੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਕੂਆ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰਾ ਯਤ੍ਰ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਨਿਵਸਂਤਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਤਤੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਉਥੇ ਛੂਹ ਕੇ, ਰਾਜਨ, ਅਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ,
ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਾ ਨਰਃ ਪੂਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਕੁਰੁਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼ृਂਗਵੇਰਪੁਰਂ ਮਹਤ੍
ਆਤਮ-ਨਿਯੰਤ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਉਹ ਸ਼੍ਰਿੰਗਵੇਰਪੁਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਯਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਣੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਰਾਮੋ ਦਾਸ਼ਰਥਿਃ ਪੁਰਾ । ਗਂਗਾਯਾਂ ਤੁ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਵਿਦਵਾਨ ਰਾਮ, ਦাশਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉਥੇ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ,
ਵਿਧੂਤਪਾਪ੍ਮਾ ਭਵਤਿ ਵਾਜਪੇਯਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਤਤੋ ਮੁਂਜਵਟਂ ਗਛੇਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੰਜਵਟਾ, ਵਿਦਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਥਾਂ, ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਚ ਨਰਾਧਿਪ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਗਾਣਪਤ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਗਣਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਯਾਗਮृषਿਸਂਸ੍ਤੁਤਮ੍ । ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਦਿਗੀਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਨਿਰਤਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ । ਸਨਤ੍ਕੁਮਾਰਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਥੈਵ ਚ ਮਹਰ੍षਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਸਿੱਧ, ਪਿਤਰ ਅਤੇ ਸਨਤਕੁਮਾਰ ਆਦਿ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾ ਨਾਗਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਧਰਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਨਾਗ, ਸੁਪਰਨ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਧਾਰੀ ਸਿੱਧ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਗੰਧਰਵ ਅਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵੀ ਹਨ।
ਹਰਿਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪੁਰਸ੍ਕृਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯਪਿ ਕੁਂਡਾਨਿ ਤਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇਨ ਜਾਹ੍ਨਵੀ
ਹਰੀ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਉਥੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਨ; ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਕੁੰਡ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਹਨਵੀ ਨਦੀ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਾਤ੍ਸਮਤਿਕ੍ਰਾਂਤਾ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਪੁਰਸ੍ਕृਤਾ । ਤਪਨਸ੍ਯ ਸੁਤਾ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਤਪਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਯਮੁਨਾਗਂਗਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਸਂਗਤਾ ਲੋਕਭਾਵਿਨੀ । ਗਂਗਾਯਮੁਨਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਘਨਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਯਮੁਨਾ ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਲਾਭ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਕਮਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਜਘਨਸ੍ਯਾਂਤਮੁਪਸ੍ਥਮृषਯੋ ਵਿਦੁਃ । ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸੁਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਨਂ ਕਂਬਲਾਸ਼੍ਵਤਰਾਵੁਭੌ
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਪ੍ਰਯਾਗ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕਮਰ ਦਾ ਅੰਤ ਅਤੇ ਉਪਸਥ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਕੰਬਲ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਤਾਰਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੱਕਾ ਥਾਂ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਂ ਭੋਗਵਤੀ ਚੈਵ ਵੇਦੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਃ । ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਿਮਂਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਭੋਗਵਤੀ ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਵੇਦੀ ਵੀ ਉਥੇ ਹੈ; ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਵੇਦ ਅਤੇ ਯਗ embodied ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮੁਪਾਸਂਤ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਨਘਾਃ । ਯਜਂਤੇ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਧਰਾ ਨृਪ
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮਹਾ-ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਾਜਾ, ਚਕ੍ਰਧਾਰੀ ਵੀ ਉਥੇ ਯਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪੁਣ੍ਯਤਮਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਭਾਰਤ । ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣਾਧਿਕਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਭਾਰਤ ਜੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹੋਰ ਥਾਂ ਇਤਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਯਾਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਨਾਮਸਂਕੀਰ੍ਤਨਾਦਪਿ । ਮੂਰ੍ਧਕਾ ਨਮਨਾਦ੍ਵਾਪਿ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ, ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਜਾਂ ਮੱਥਾ ਟੇਕਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਂਗਮੇ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਪੁਣ੍ਯਂ ਸੁਮਹਦਾਪ੍ਨੋਤਿ ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਯੋਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪੱਕੀ ਨਿਸ਼ਚਾ ਨਾਲ ਉਥੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੱਡਾ ਪੂਣ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏषਾ ਯਜਨਭੂਮਿਰ੍ਹਿ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਤਤ੍ਕਥਾ । ਦਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਪਿ ਮਹਦ੍ਭਵਤਿ ਭਾਰਤ
ਇਹ ਥਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵੀ ਯਜਨਾ ਭੂਮੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਦਾਨ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੇਵਵਚਨਾਤ੍ਤਾਤ ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਦਪਿ । ਮਤਿਰੁਤ੍ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਤੇ ਪ੍ਰਯਾਗਮਰਣਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪਿਆਰੇ, ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਤੋਂ ਹਟਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਦਸ਼ਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰਾਣਿ षष੍ਟਿਕੋਟ੍ਯਸ੍ਤਥਾਪਰਾਃ । ਯੇषਾਂ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਮਤ੍ਰੈਵ ਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਂ ਕੁਰੁਨਂਦਨ
ਕੁਰੁਨੰਦਨ, ਇੱਥੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸਾਠ ਕਰੋੜ ਹੋਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਐਸਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।