ਮਯੂਰਹਂਸਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਵਿਮਾਨਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਤਤੋ ਗੋਦਾਵਰੀਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਮਯੂਰ ਅਤੇ ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਗੋਦਾਵਰੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਿੱਧਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੇਵਿਤ ਹੈ,
ਗਵਾਮਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਯੁਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਵੇਣਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਹ ਗੋਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਯੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੇਣਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਰਦਾਸਂਗਮਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥੂਣਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਵਰਦਾ ਦੇ ਸੰਗਮ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਥੰਭ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,
ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਕੁਬ੍ਜਾਵਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੁਬਜਵਨ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ,
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤੋ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਵੇਣਾ ਜਲੋਦ੍ਭਵੇ
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਝੀਲ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ ਵੇਣਾ ਦੇ ਜਲ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ,
ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਮਾਤ੍ਰ ਹ੍ਰਦੇ ਚੈਵ ਤਥਾ ਕਨ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮੇ ਨृਪ । ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁਸ਼ਤੈਰਿष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜੋ ਦਿਵਂ ਗਤਃ
ਜੋਤ ਦੀ ਝੀਲ 'ਚ, ਅਤੇ ਇਵੇਂ ਹੀ ਕੁਵਾਰੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ, ਰਾਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੌ ਯਜਨਾਂ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ,
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਸ਼ਤਂ ਵਿਂਦ੍ਯਾਦ੍ਗਮਨਾਦੇਵ ਤਤ੍ਰ ਤੁ । ਸਰ੍ਵਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਥੇ ਸਿਰਫ਼ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਝੀਲ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਜਾਤਿਮਾਤ੍ਰ ਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭਵੇਜ੍ਜਾਤਿਸ੍ਮਰੋ ਨਰਃ । ਸ਼ਰਭਂਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਨਮ ਦੀ ਝੀਲ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਰਭੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਕ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ,
ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨਰਤੋ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਦਂਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍
ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਦੰਡਕ ਅਰਣਿਆ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਥੇ ਸ਼ੁਧ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰਭਂਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਕਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨਰਃ
ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਸ਼ੁਕਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਦੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯਾਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਜ੍ਜਮਦਗ੍ਨਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਰਾਮਤੀਰ੍ਥਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਿਂਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਫਿਰ ਜਮਦਗਨੀ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਸੂਰਿਆਰਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇ। ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਗੋਦਾਵਰੀਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ । ਮਹਾਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦੇਵਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੱਤ ਗੋਦਾਵਰੀਆਂ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸੈਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਪੁੰਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਦੇਵਪਥਂ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ । ਦੇਵਸਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸੈਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤੁਂਗਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ । ਵੇਦਾਨਧ੍ਯਾਪਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮੁਨੀਨ੍ਸਾਰਸ੍ਵਤਃ ਪੁਰਾ
ਤੁੰਗਕ ਅਰਣਿਆ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਉਥੇ ਸਾਰਸਵਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਾਨ੍ਪ੍ਰਣष੍ਟਾਂਸ੍ਤੁ ਮੁਨੇਰਾਂਗਿਰਸਃ ਸੁਤਃ । ਉਪਵਿष੍ਟੋ ਮਹਰ੍षੀਣਾਮੁਤ੍ਤਰੀਯੇषੁ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਅੰਗਿਰਸ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਬੈਠ ਕੇ, ਗੁੰਮ ਹੋਏ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ੴਕਾਰੇਣ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਸਮ੍ਯਗੁਚ੍ਚਾਰਿਤੇਨ ਹ । ਯੇਨ ਯਤ੍ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਓਮ ਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਾਰਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਪੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਮੁੜ ਆ ਗਿਆ।
ऋषਯਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਰੁਣੋऽਗ੍ਨਿਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ । ਹਰਿਰ੍ਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਸ੍ਤਥੈਵ ਚ
ਉਥੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ, ਵਰੁਣ, ਅਗਨਿ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਹਰੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੈਸ੍ਸਹ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਭृਗੁਂ ਨਿਯੋਜਯਾਮਾਸ ਯਾਜਨਾਰ੍ਥੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਪਿਤਾਮਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਨੂੰ ਯਜਨ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਭਗਵਾਨृषੀਣਾਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ । ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪੁਨਰਾਧਾਨਂ ਦੇਵਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿਖਾਏ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਦਾ ਮੁੜ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਆਜ੍ਯਭਾਗੇਨ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਤਰ੍ਪਿਤਾਸ੍ਤੁ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨਂ ਯਾਤਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਉਥੇ, ਘੀ ਦੀ ਭਾਗ ਦੇ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਦੇਵਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਚਲੇ ਗਏ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਦਰਣ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤੁਂਗਕਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮ । ਪਾਪਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਵਾ
ਉਸ ਤੁੰਗਕ ਅਰਣਿਆ ਵਿਚ ਜੋ ਕੋਈ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਹਿਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਪੁਰਖ।
ਤਤ੍ਰ ਮਾਸਂ ਵਸੇਦ੍ਧੀਰੋ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪੁਨੀਤੇ ਚ ਕੁਲਂ ਪੁਨਃ
ਉਥੇ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਸੰਜਮ ਤੇ ਸੈਮਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਰਹੇ। ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਮੁੜ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੇਧਾਵਨਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਿਤृਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਂ ਮੇਧਾਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਮੇਧਾਵਨ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਉਂ, ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਤੋਮ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਯਾਦਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕਾਲਂਜਰਂ ਗਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਾਧਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਿਰੌ ਕਾਲਂਜਰੇ ਨृਪ
ਉਥੇ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਕਾਲੰਜਰ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਉਥੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸ਼ੁਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯੇਤ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤੋ ਗਿਰਿਵਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੇ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟੇ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ
ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਚਿਤਰਕੂਟ ਪਹਾੜ ਤੇ।
ਮਂਦਾਕਿਨੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਂ ਪਾਪਵਿਮੋਚਨੀਮ੍ । ਅਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਰਤਃ
ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਗੁਹਸ੍ਥਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਗੁਹਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਦੇਵੋ ਮਹਾਸੇਨੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਨृਪ । ਪੁਮਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਃਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗਮਨਾਦੇਵ ਸਿਧ੍ਯਤਿ
ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਂਸੇਨ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਾ, ਉਥੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਸਿਰਫ਼ ਉਥੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੀ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਯਸ਼ਃਸ੍ਥਾਨਂ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਰਃ
ਕੋਟੀ-ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਯਸ਼ ਦਾ ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਮਹਾਦੇਵਂ ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ । ਤਤ੍ਰ ਕੂਪੋ ਮਹਾਰਾਜ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤੋ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮਹਾਦੇਵ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਜੋ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ, ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਕੂਆ ਹੈ ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।