ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ ਵਿਦ੍ਯਾਂਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਨਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਭਵੇਨ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਸੰਧਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਂ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਲ੍ਲੌਹਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਂਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਲੌਹਿਤਯ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰਤੋਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਤੋਯਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਥ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਸਂਗਮੇ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਮਨੀषਣਃ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਣ-ਥਾਂ ਤੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਰਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਭਾਰਤ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਦੀਂ ਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੀਮ੍ । ਵਿਰਜਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਫਿਰ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਰਜਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਵੇ ਚ ਕੁਲਂ ਪੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਰਵਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਰਥ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮੇ ਨਿਵਸਞ੍ਛੁਚਿਃ । ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸ਼ੋਣ ਅਤੇ ਜੋਤਿਰਥਿਆ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਣ-ਥਾਂ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਵੇ ਕੁਰੁਪੁਂਗਵ । ਵਂਸ਼ਗੁਲ੍ਮਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ੋਣ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਉਤਪਤੀ-ਥਾਂ ਤੇ, ਵੰਸ ਗੁਲਮ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜੀਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਭਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੋਸ਼ਲਾਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਵਾਜਿਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਕੋਸ਼ਲਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ਭ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਜੀਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੋਸ਼ਲਾਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕਾਲਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਵृषਭੈਕਾਦਸ਼ਗੁਣਂ ਲਭਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੋਸ਼ਲਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕਾਲਾ ਤੀਰਥ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰਿਸ਼ਭ ਤੋਂ ਗਿਆਰਾਂ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਪੁष੍ਪਵਤ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਉਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬਦਾਰਿਕਾਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ । ਦੀਰ੍ਘਾਯੁष੍ਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ ਬਦਰੀਕਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮਹੇਂਦ੍ਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਰਾਮਤੀਰ੍ਥੇ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਮਦਗਨੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਮ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜੀਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਮਤਂਗਸ੍ਯ ਤੁ ਕੇਦਾਰਂ ਤਤ੍ਰੈਵ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਤੰਗ ਦੇ ਕੇਦਾਰ ਤੇ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਤੀਰਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰ੍ਵਤੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰ੍ਵृਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਮਹਾਂਦੇਵ ਆਪਣੀ ਦੇਵੀ ਨਾਲ, ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਸਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਰਾਂ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮਨ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ऋषਭਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਭਾਂਡੇषੁ ਸੁਰਪੂਜਿਤਮ੍ । ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਚ ਮੋਦਤੇ
ਰਿਸ਼ਭ ਪਹਾੜ, ਜੋ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਕਾਵੇਰੀਂ ਵृਤਾਮृਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣੈਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ ਕਾਵੇਰੀ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਨ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ । ਤਤ੍ਰੋਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਸ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਕੁਵਾਰੀ ਦੇ ਘਾਟ 'ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਗੋਕਮਰ੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿषੁਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਫਿਰ, ਗੋਕਰਨ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਭੂਤਯਕ੍ਸ਼ਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾਸ਼੍ਚ ਕਿਨ੍ਨਰਾਃ ਸਮਹੋਰਗਾਃ
ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਭੂਤ, ਯਕਸ਼, ਪਿਸਾਚ, ਕਿਨਨਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੱਪ,
ਸਿਦ੍ਧਚਾਰਣਗਂਧਰ੍ਵਾ ਮਾਨੁषਾਃ ਪਨ੍ਨਗਾਸ੍ਤਥਾ । ਸਰਿਤਃ ਸਾਗਰਾਃ ਸ਼ੈਲਾ ਉਪਾਸਂਤੇ ਉਮਾਪਤਿਮ੍
ਸਿੱਧ, ਚਾਰਣ, ਗੰਧਰਵ, ਮਨੁੱਖ, ਨਾਗ, ਨਦੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਪਹਾੜ ਉਮਾ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੇਸ਼ਾਨਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ । ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਮੇਧਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਾਣਪਤ੍ਯਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਉਥੇ, ਇਸ਼ਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗਣਪਤਿ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਉਪੋष੍ਯ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰਂ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਤੁ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਮਨਚਾਹਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਤਰੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮੁषਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨਿਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ, ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਪਠਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਯੋਨਿਸਂਕਰਜੋ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਗਾਥਾ ਵਾ ਗੀਤਿਕਾ ਵਾਣੀ ਤਸ੍ਯ ਸਂਪਦ੍ਯਤੇ ਨृਪ
ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਦਵਿਜ, ਉਥੇ ਗਾਇਤਰੀ ਪਾਠ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀ ਗੀਤ ਜਾਂ ਕਵਿਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਪਠਤਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਤੂਪਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਸਂਵਰ੍ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਵਾਪੀਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਿਤਰੀ ਪਾਠ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਸੰਵਰਤ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦੁਲਭ ਝੀਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ,
ਰੂਪਸ੍ਯ ਭਾਗੀ ਭਵਤਿ ਸੁਭਗਸ਼੍ਚਾਭਿਜਾਯਤੇ । ਤਤੋ ਵੇਣਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ
ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵੇਣਾ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।