ਕਨ੍ਯਾਵਸਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਿਯਤੋ ਨਿਯਤਾਸ਼ਨਃ (ਆਵਸਥ੍ਯ)। ਮਨੋਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਰ੍ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਕਨਿਆ ਦੇ ਆਵਸਥਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਨਿਯਤ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਮਨੂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਕਨ੍ਯਾਯਾਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਦਾਨਮਣ੍ਵਪਿ ਭਾਰਤ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹੁਰृषਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ
ਕਨਿਆ ਥਾਂ ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਦਾਨ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ, ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਦਾਨ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿष੍ਠਾਵਾਸਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਨਿਸ਼ਠਾ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਤੁ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਨਿष੍ਠਾਯਾਃ ਸਂਗਮੇ ਨਰਾਃ । ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਨਾਮਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਨਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦੇ ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੋ ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵਾਣੋ ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਉਥੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਜੀ ਦਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਕੂਟਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षਿਗਣਸੇਵਿਤਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਦੇਵਕੂਟਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਆਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਉੱਚਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਕੌਸ਼ਿਕਸ੍ਯ ਮੁਨੇਰ੍ਹ੍ਰਦਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋऽਥ ਕੌਸ਼ਿਕਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਜਾਓ। ਉਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੌਸ਼ਿਕ ਵੀ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕਰੀ।
ਯਤ੍ਰ ਮਾਸਂ ਵਸੇਦ੍ਧੀਰਃ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਾਸੇਨਾਧਿਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਨਿਭ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਵਰਂ ਚੈਵ ਯੋ ਵਸੇਤ ਮਹਾਹ੍ਰਦਮ੍ । ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਂਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਮਹਾਂਸਰੋਵਰ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਥੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰਮਭਿਗਮ੍ਯਾਥ ਵੀਰਾਸ਼੍ਰਮਨਿਵਾਸਿਨਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਵੀਰ ਕੁਮਾਰ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਆਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਂਦਿਨ੍ਯਾਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੂਪਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸੇਵਿਤਮ੍ । ਨਰਮੇਧਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ
ਨੰਦੀਨੀ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਕੂਏ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਾਣ, ਮਨੁੱਖ ਨਰਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਲਿਕਾਸਂਗਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਕੌਸ਼ਿਕ੍ਯਾਰੁਣਯੋਰ੍ਯਤਃ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਕਾਲਿਕਾ, ਕੌਸ਼ਿਕੀ ਅਤੇ ਅਰੁਣਾ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਰ੍ਵਸ਼ੀਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਥਾ ਸੋਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਬੁਧਃ । ਕੁਂਭਕਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪੂਜ੍ਯਤੇ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੀਰਥ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਤੇ ਕੁੰਭਕਰਨ ਦੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਕੋਕਾਮੁਖੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦृष੍ਟਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨੈਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਸਕृਨ੍ਨਦੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕृਤਾਰ੍ਥੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਨਦੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ, ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਭਦ੍ਵੀਪਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸੇਵ੍ਯ ਕ੍ਰੌਂਚਨਿषੂਦਨਮ੍ । ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥੋ ਵਿਰਾਜਤੇ
ਰਿਸ਼ਭਦਵੀਪ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕ੍ਰੌਂਚ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਔਦ੍ਯਾਨਕਂ ਮਹਾਰਾਜ ਤੀਰ੍ਥਂ ਮੁਨਿਨਿषੇਵਿਤਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਔਦਯਾਨਕ ਤੀਰਥ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਿਸੇਵਿਤਮ੍ । ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਬ੍ਰਹਮਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤਤਸ਼੍ਚਂਪਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਂ ਕृਤੋਦਕਃ । ਦਂਡਾਰ੍ਪਣਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਫਿਰ ਚੰਪਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਿੱਚ ਜਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਦੰਡਾਰਪਣ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਾਵਿਢਿਕਾਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਪੁਣ੍ਯਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍ । ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਪੂਜ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਲਾਵਿਢਿਕਾ, ਜੋ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸ ਵਿਦ੍ਯਾਂਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਨਰੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਭਵੇਨ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਸੰਧਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤੇ ਪਾਣੀ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤੀਰ੍ਥਰਾਜਂ ਕृਤਂ ਪੁਰਾ । ਤਲ੍ਲੌਹਿਤ੍ਯਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਂਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਸ ਲੌਹਿਤਯ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰਤੋਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰਤੋਯਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਥ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਚ ਸਂਗਮੇ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਂ ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਵਦਂਤਿ ਮਨੀषਣਃ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਗੰਗਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਮਿਲਣ-ਥਾਂ ਤੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਥੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਰਂ ਦ੍ਵੀਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਭਾਰਤ । ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਉੱਚੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਉਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵੈਤਰਣੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਦੀਂ ਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੀਮ੍ । ਵਿਰਜਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਰਾਜਤਿ ਯਥਾ ਸ਼ਸ਼ੀ
ਫਿਰ ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਰਜਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਾਵੇ ਚ ਕੁਲਂ ਪੂਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਵ੍ਯਪੋਹਤਿ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਨਾਤਿ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਨਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਕੁਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਰਵਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿਰਥ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮੇ ਨਿਵਸਞ੍ਛੁਚਿਃ । ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਨਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਸ਼ੋਣ ਅਤੇ ਜੋਤਿਰਥਿਆ ਦਰਿਆ ਦੇ ਮਿਲਣ-ਥਾਂ ਤੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੋਣਸ੍ਯ ਨਰ੍ਮਦਾਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਵੇ ਕੁਰੁਪੁਂਗਵ । ਵਂਸ਼ਗੁਲ੍ਮਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ੋਣ ਅਤੇ ਨਰਮਦਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਉਤਪਤੀ-ਥਾਂ ਤੇ, ਵੰਸ ਗੁਲਮ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਵਾਜੀਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ऋषਭਂ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੋਸ਼ਲਾਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਵਾਜਿਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਹੇ ਰਾਜੇ, ਕੋਸ਼ਲਾ ਦੇ ਰਿਸ਼ਭ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਜੀਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।