ਤਤ੍ਰ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸੀਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਉਪਾਸ੍ਤਾਹਿ ਭਵੇਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾ ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਉਥੇ, ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਉਸ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਨਿਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਤ੍ਰਾਭਿਗਮ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪੁਰੁषੋ ਯੋਨਿਸਂਕਟਾਤ੍
ਉਥੇ ਹੀ ਯੋਨੀ-ਦਰਵਾਜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਯੋਨੀ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਾਵੁਭੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਗਯਾਯਾਂ ਯੋ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਰਾਜਨ੍ਕੁਲਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ (ਸ਼ੁਕਲ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏष੍ਟਵ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇਕੋ ਗਯਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਯਜੇਤ ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਇੱਕ ਵੀ ਗਯਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਫਲ੍ਗੁਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਫਲਗੂ ਨਦੀ ਵੱਲ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਪृष੍ਠਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਧਰਮਪ੍ਰਸ਼ਠ ਵੱਲ ਜਾਵੇ; ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਤਤ੍ਰਾਭਿਸਂਗਮ੍ਯ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿਗਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਰ੍ਚਯੇਨ੍ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਃ । ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਤ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੋਵੇਂ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਜਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਨਿਵ ਮੋਦਤੇ
ਫਿਰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਗ੍ਰਹਿ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗਗ੍ਨਿਪੁਰੁषਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਉਥੇ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਣਿਨਾਗਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਭੁਂਜਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਣਿਨਾਗਸ੍ਯ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਣਿਨਾਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਣਿਨਾਗ ਵਿਖੇ ਨੈਤਿਕ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦष੍ਟਸ੍ਯਾਸ਼ੀਵਿषੇਣਾਸ੍ਯ ਨ ਵਿषਂ ਕ੍ਰਮਤੇ ਨृਪ । ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਨੇ ਡੱਸ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਵਨਂ ਨृਪ । ਅਹਲ੍ਯਾਯਾ ਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਤ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਂਦਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਤਤ੍ਰੋਦਪਾਨੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਜ੍ਞ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਉਪਾਪਾਨਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਾਜਿਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਜਨਕਸ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਕੂਪਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪੂਜਿਤਃ
ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਜਨਕ ਦਾ ਕੂਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤੋऽਵਿਨਾਸ਼ਨਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਮ੍
ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਵਿਨਾਸ਼ਨ ਵੱਲ ਜਾਂ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਜਿਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੋਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਗਂਡਕੀਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਜਲੋਦ੍ਭਵਾਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ,
ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰੁਵ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ,
ਗੁਹ੍ਯਕੇषੁ ਮਹਾਭਾਗ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਰ੍ਮਦਾਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਂ ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਕਰਮਦਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਿਧਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਪੁਂਡਰੀਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੋਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ,
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਥ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੀਂ ਧਾਰਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪ
ਉਹ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮਹੇਸ਼ਵਰੀ ਧਾਰਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ,
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ । ਦਿਵੌਕਸਾਂ ਪੁष੍ਕਰਿਣੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁਕਦਾ ਹੈ। ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਝੀਲ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ
ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਾਜਪੇਯਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਅਥ ਮਾਹੇਸ਼ਪਦਂ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਕਦੇ ਮੰਦਭਾਗੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਵਾਜਪੇਯ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇਕ ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਪਦ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਪਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤ੍ਰ ਕੋਟਿਸ੍ਤੁ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਦ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਾਰੀ ਸੰਖਿਆ ਹੈ।
ਕੂਰ੍ਮਰੂਪੇਣ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਅਸੁਰੇਣ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਹ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਹृਤਾ ਰਾਜਨ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਕੂਰਮ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਮੰਦਬੁਧਿ ਅਸੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਵਲੋਂ ਲੈ ਜਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਤੀਰ੍ਥਕੋਟ੍ਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ । ਪੁਂਡਰੀਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਸੰਖਿਆ ਵਿੱਚ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਨ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਚ । ਸਦਾ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤੋ ਯਤ੍ਰ ਹਰਿਰ੍ਵਸਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਜੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਹਰੀ ਜੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੇੜੇ-ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਰਤ।
ਯਤ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਯੋ ਦੇਵਾ ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਪੋਧਨਾਃ । ਆਦਿਤ੍ਯਾਵਸਵੋਰੁਦ੍ਰਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮੁਪਾਸਤੇ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ, ਤਪਸਿਆ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਦਿਤਿਆ, ਵਸੁ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਵਿष੍ਣੋਰਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਤ੍ਰਿਲੋਕੇਸ਼ਂ ਵਰਦਂ ਵਿष੍ਣੁਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉਹ ਥਾਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਰਤਬਾਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ, ਅਚਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਮਿਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤ੍ਰੋਦਪਾਨੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਃ
ਉਥੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।