ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਲ੍ਲੋਕਾਨ੍ਕੁਲਂ ਚੈਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਵੱਡੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨਾਲ ਅਦੂਰੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਰੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਰਣ੍ਯੋਪਸੇਵਿਤਮ੍ । ਪੁਂਡਰੀਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪ੍ਰਭਾਤਮਿਵ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਸਰੋਵਰ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੇ ਵਸਾਇਆ ਹੈ; ਉਥੇ ਉਹ ਕਮਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਤ ਤੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰਸਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਤਤ੍ਰ ਯੂਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਮੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਃ । ਯੂਪਂ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾਜਪੇਯਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਉਸ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੂਪ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਸ ਯੂਪ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਪੇਯ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਧੇਨੁਕਂ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਏਕਾਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਰਾਜਨ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਤ੍ਤਿਲਧੇਨੁਕਾਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਧੇਨੁਕਾ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਇੱਕ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਤਿਲਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇਵੇ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਸੋਮਲੋਕਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਚਿਹ੍ਨਂ ਮਹਾਰਾਜ ਅਦ੍ਯਾਪਿ ਹਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਉਥੇ ਅੱਜ ਵੀ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕਪਿਲਾ ਸਹਵਤ੍ਸਾ ਵੈ ਪਰ੍ਵਤੇ ਵਿਚਰਤ੍ਯੁਤਃ । ਸਵਤ੍ਸਾਯਾਃ ਪਦਾਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇऽਦ੍ਯਾਪਿ ਭਾਰਤ
ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛੇ ਨਾਲ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਸ ਗਾਂ ਅਤੇ ਵੱਛੇ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤੇषੂਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪਦੇषੁ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਸ਼ੁਭਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਹਨਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਜਾਂ ਪਾਪ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਤਤੋ ਗृਧ੍ਰਵਟਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ । ਸ੍ਨਾਯਾਤ੍ਤੁ ਭਸ੍ਮਨਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਗਮ੍ਯ ਵृषਭਧ੍ਵਜਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਗ੍ਰਿਧਰਵਟ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਹੈ; ਉਥੇ, ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਭਧਵਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਭਵੇਚ੍ਚੀਰ੍ਣਂ ਵ੍ਰਤਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕਮ੍ । ਇਤਰੇषਾਂ ਤੁ ਵਰ੍ਣਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਂ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੇ ਉਥੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰੇ ਤਾਂ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਵਰਣਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛੇਤ ਤਤ ਉਦ੍ਯਂਤਂ ਪਰ੍ਵਤਂ ਗੀਤਨਾਦਿਤਮ੍ । ਸਾਵਿਤ੍ਰਂ ਤੁ ਪਦਂ ਤਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਉਹ ਉਗਦੇ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪਦ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸਂਧ੍ਯਾਮੁਪਾਸੀਤ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਉਪਾਸ੍ਤਾਹਿ ਭਵੇਤ੍ਸਂਧ੍ਯਾ ਤੇਨ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਵਾਰ੍षਿਕੀ
ਉਥੇ, ਪੱਕੇ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਉਸ ਸੰਧਿਆ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਬਾਰ੍ਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਨਿਦ੍ਵਾਰਂ ਚ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਭਰਤਰ੍षਭ । ਤਤ੍ਰਾਭਿਗਮ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਪੁਰੁषੋ ਯੋਨਿਸਂਕਟਾਤ੍
ਉਥੇ ਹੀ ਯੋਨੀ-ਦਰਵਾਜਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ; ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਯੋਨੀ ਦੀ ਤਕਲੀਫ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਕ੍ਲਕृष੍ਣਾਵੁਭੌ ਪਕ੍ਸ਼ੌ ਗਯਾਯਾਂ ਯੋ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਰਾਜਨ੍ਕੁਲਂ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਯਾ ਵਿੱਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੱਖਾਂ (ਸ਼ੁਕਲ ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ) ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਵੰਸ਼ ਸੱਤਵੀਂ ਪੀੜੀ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਏष੍ਟਵ੍ਯਾ ਬਹਵਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਦ੍ਯਪ੍ਯੇਕੋ ਗਯਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਯਜੇਤ ਵਾਸ਼੍ਵਮੇਧੇਨ ਨੀਲਂ ਵਾ ਵृषਮੁਤ੍ਸृਜੇਤ੍
ਕਈ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜੇ ਇੱਕ ਵੀ ਗਯਾ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਕਰੇ, ਜਾਂ ਨੀਲਾ ਬਲਦ ਛੱਡੇ, ਤਾਂ ਕਰਮ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਫਲ੍ਗੁਂ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਰਾਜਂਸ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਫਲਗੂ ਨਦੀ ਵੱਲ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਧਰ੍ਮਪृष੍ਠਂ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮੋ ਮਹਾਰਾਜ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ੍ਤੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਧਰਮਪ੍ਰਸ਼ਠ ਵੱਲ ਜਾਵੇ; ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਤਤ੍ਰਾਭਿਸਂਗਮ੍ਯ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਵਾਜਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿਗਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਰ੍ਚਯੇਨ੍ਨਿਯਤਵ੍ਰਤਃ । ਰਾਜਸੂਯਾਸ਼੍ਵਮੇਧਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਭਾਰਤ
ਉਥੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਤ ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ; ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੋਵੇਂ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਰਾਜਗृਹਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਉਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਾਨਿਵ ਮੋਦਤੇ
ਫਿਰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਜਗ੍ਰਹਿ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਐਸਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗੰਦੇ ਕਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾ ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗਗ੍ਨਿਪੁਰੁषਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਯਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਯਾ
ਉਥੇ, ਯਕਸ਼ਣੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਣਿਨਾਗਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਨੈਤ੍ਯਕਂ ਭੁਂਜਤੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਣਿਨਾਗਸ੍ਯ ਮਾਨਵਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਣਿਨਾਗ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਣਿਨਾਗ ਵਿਖੇ ਨੈਤਿਕ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਦष੍ਟਸ੍ਯਾਸ਼ੀਵਿषੇਣਾਸ੍ਯ ਨ ਵਿषਂ ਕ੍ਰਮਤੇ ਨृਪ । ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਮੇਕਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਨੇ ਡੱਸ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ। ਉਥੇ ਇਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇਰ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਵਨਂ ਨृਪ । ਅਹਲ੍ਯਾਯਾ ਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਜੇਤ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਹਲਿਆ ਦੇ ਹੌਦ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਂਦਤੇ ਸ਼੍ਰਿਯਮੁਤ੍ਤਮਾਮ੍ । ਤਤ੍ਰੋਦਪਾਨੋ ਧਰ੍ਮ੍ਮਜ੍ਞ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤੀ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਤਮ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਉਪਾਪਾਨਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਵਾਜਿਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਜਨਕਸ੍ਯ ਤੁ ਰਾਜਰ੍षੇਃ ਕੂਪਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪੂਜਿਤਃ
ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਜਨਕ ਦਾ ਕੂਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ,
ਤਤ੍ਰਾਭਿषੇਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਤਤੋऽਵਿਨਾਸ਼ਨਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨਮ੍
ਉਥੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੁ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਅਵਿਨਾਸ਼ਨ ਵੱਲ ਜਾਂ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਜਿਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੋਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਗਂਡਕੀਂ ਚ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਜਲੋਦ੍ਭਵਾਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਗੰਡਕੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਜਲ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ,
ਵਾਜਪੇਯਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਹ ਵਾਜਪੇਯ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਧਰੁਵ ਦੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ,
ਗੁਹ੍ਯਕੇषੁ ਮਹਾਭਾਗ ਮੋਦਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਰ੍ਮਦਾਂ ਤੁ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਂ ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਗੁਹ੍ਯਕਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਂਭਾਗ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਤੇ ਕਰਮਦਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਿਧਾਂ ਵਲੋਂ ਸੇਵੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਪੁਂਡਰੀਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸੋਮਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਤਤੋ ਵਿਸ਼ਾਲਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਦੀਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਮ੍
ਉਹ ਪੁੰਡਰੀਕ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ,