ਏਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤੇ ਕਪਰ੍ਦ੍ਦਿਨਃ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਤਮਸਾ ਵਿਦ੍ਵਾਨਪ੍ਯਤ੍ਰ ਮੁਹ੍ਯਤਿ
ਇਹ ਰਾਜ਼, ਜਟਾਧਾਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵੀ ਇੱਥੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਭਟਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯ ਇਮਾਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਥਾਂ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀਮ੍ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰਸਾਮੀਪ੍ਯਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਠੇਚ੍ਚ ਸਤਤਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਾਰਂ ਮਹਾਸ੍ਤਵਮ੍ । ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਸ ਯੋਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ਪਰਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਮਹਾ-ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਹੱਦ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮ ਯੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਂ ਪਰਾਤ੍ਪਰਮ੍ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ ਹੈ; ਉਸ ਥਾਂ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਰਮਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਰੁਦ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਦੇਵਕੀਸੁਤਃ
ਭਗਵਾਨ ਸਦਾ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ। ਉਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ ਤੇ ਦੇਵਕੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ—
ਉਵਾਸ ਵਤ੍ਸਰਂ ਕृष੍ਣਃ ਸਦਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤੈਰ੍ਯੁਤਃ । ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਰੁਦ੍ਰਾਧ੍ਯਯਨਤਤ੍ਪਰਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਉਥੇ ਵੱਸੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਸ਼ੁਪਤੀਆਂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ। ਉਹਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਹਰਿਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਸ਼ੁਪਤਂਵ੍ਰਤਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਤੇ ਬਹਵਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਪਰਾਯਣਾਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਪਸ਼ੁਪਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ। ਉਹਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਤਦ੍ਵਦਨਾਜ੍ਜ੍ਞਾਨਂ ਦृष੍ਟਵਂਤੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਤਸ੍ਯ ਦੇਵੋ ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਗਿਆਨ ਲਿਆ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਦੇਵ, ਨੀਲੇ ਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਦਦੌ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ਵਰਦੋ ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਚ ਗੋਵਿਂਦਂ ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰਤਾਨਾ ਦਿੱਤਾ: 'ਜੋ ਲੋਕ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਭਗਤ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ—'
ਤੇषਾਂ ਤਦੈਸ਼੍ਵਰਂ ਜ੍ਞਾਨਮੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਜਗਨ੍ਮਯਮ੍ । ਨਮਸ੍ਯੋऽਰ੍ਚਯਿਤਵ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਤਵ੍ਯੋ ਮਤ੍ਪਰੈਰ੍ਜਨੈਃ
'ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਗਿਆਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ, ਉਪਾਸਨਾ ਤੇ ਧਿਆਨ ਯੋਗ ਹਾਂ।'
ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ਯੇऽਤ੍ਰ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍
'ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਜੋ ਦੁਜਾਤੀ ਇਥੇ ਦੇਵੇਸ਼ ਨੂੰ, ਪਿਨਾਕੀਨ ਦੇਵ ਨੂੰ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦੇਖਣਗੇ—'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਪਾਪਂ ਤੇषਾਮਾਸ਼ੁ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤਿ ਯੇ ਰ੍ਮਤ੍ਯਾਃ ਪਾਪਕਰ੍ਮਰਤਾ ਅਪਿ
'ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਸਭ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਵੀ ਇਥੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡੇ—'
ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਤਤ੍ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਖਲੁ ਤੇ ਵਿਜ੍ਞਾ ਮਂਦਾਕਿਨ੍ਯਾਂ ਕृਤੋਦਕਾਃ
'ਉਹ ਉਹ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੋਚਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਮੰਡਾਕਿਨੀ ਵਿਚ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਾਕਈ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ।'
ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਮਹਾਦੇਵਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਾਨਂ ਤਪਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪਿਂਡਨਿਰ੍ਵਪਣਂ ਤ੍ਵਿਹ
ਮਹਾਦੇਵ, ਮੱਧ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਇਥੇ ਗਿਆਨ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਸ਼ਰਾਦ, ਤੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ—
ਏਕੈਕਸ਼ਃ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਪੁਨਾਤ੍ਯਾਸਪ੍ਤਮਂ ਕੁਲਮ੍ । ਸਨ੍ਨਿਹਤ੍ਯਾਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਰਾਹੁਗ੍ਰਸ੍ਤੇ ਦਿਵਾਕਰੇ
ਇਥੇ ਹਰ ਇਕ ਕਰਮ, ਸੱਤਵੇਂ ਕੁਲ ਤੱਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰਾਹੂ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਛੂਹਣ ਨਾਲ—
ਯਤ੍ਫਲਂ ਲਭਤੇ ਮਰ੍ਤ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਸ਼ਗੁਣਂ ਤ੍ਵਿਹ । ਏਵਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰੇ । ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਪਰਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਇਥੇ ਮਿਲਣ ਵਾਲਾ ਫਲ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਦਸ ਗੁਣਾ ਵਧੇਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਮੱਧਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਵਾਰਾਣਸੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ षਟ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਵਿਚ ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਛੱਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ-। ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਮਹਾਰਾਜ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਾਵਨਾਨਿ ਤੁ । ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤਾਨੀਹ ਸਂਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਪਵਿਤ੍ਰ ਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੀਰਥ ਵੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਹਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਸੁਣੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਯਾਗਾਦਧਿਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਾਲਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਇੱਕ ਤੀਰਥ ਪ੍ਰਯਾਗ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਆਪ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਤੀਰਥ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਤੀਰਥ ਤੇ ਤਾਲਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ—
ਆਕਾਸ਼ਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚੈਵਾਰ੍षਭਂ ਪਰਮ੍ । ਸੁਨੀਲਂ ਚ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥਂ ਗੌਰੀਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਆਕਾਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਤੀਰਥ, ਉੱਤਮ ਰਿਸ਼ਭ ਤੀਰਥ, ਮਹਾਨ ਸੁਨੀਲਾ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਗੌਰੀ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ—
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਦ੍ਵਾਰਂ ਤਥੈਵ ਚ । ਜਂਬੁਕੇਸ਼੍ਵਰਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਾਖ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤਿਆ ਤੀਰਥ, ਸਵਰਗ-ਦਵਾਰ ਤੀਰਥ, ਜੰਬੁਕੇਸ਼ਵਰ, ਤੇ ਧਰਮ ਨਾਮ ਦਾ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ—
ਗਯਾਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਚੈਵ ਮਹਾਨਦੀ । ਨਾਰਾਯਣਪਰਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਵਾਯੁਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਗਯਾ ਤੀਰਥ, ਮਹਾਨਦੀ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਨਾਰਾਯਣ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਵਾਯੂ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਨ।
ਜ੍ਞਾਨਤੀਰ੍ਥਂ ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਂ ਵਾਰਾਹਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਯਮਤੀਰ੍ਥਂ ਯਥਾਪੁਣ੍ਯਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸਂਮੂਰ੍ਤਿਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਗੁਪਤ, ਵਾਰਾਹਾ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਯਮ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਜੋ ਪੂਣ ਦੇ لحاظ ਨਾਲ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਤੇ ਸੰਮੂਰਤਿਕਾ ਤੀਰਥ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਤੀਰ੍ਥਂ ਮਹਾਰਾਜ ਕਲਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਨਾਗਤੀਰ੍ਥਂ ਸੋਮਤੀਰ੍ਥਂ ਸੂਰ੍ਯਤੀਰ੍ਥਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਅੱਗ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜ, ਕਲਸ਼ੇਸ਼ਵਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਨਾਗ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਸੋਮ ਦਾ ਤੀਰਥ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਤੀਰਥ ਵੀ ਹੈ।
ਪਰ੍ਵਤਾਖ੍ਯਂ ਮਹਾਗੁਹ੍ਯਂ ਮਣਿਕਰ੍ਣ੍ਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਘਟੋਤ੍ਕਚਂ ਤੀਰ੍ਥਵਰਂ ਸ਼੍ਰੀਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਪਹਾੜੀ ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਮਹਾ-ਗੁਪਤ ਤੀਰਥ, ਮਣਿਕਰਨਿਕਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਘਟੋਤਕਚ ਤੀਰਥ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਤੇ ਪਿਤਾਮਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ।
ਗਂਗਾਤੀਰ੍ਥਂ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਯਯਾਤੇਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਾਪਿਲਂ ਚੈਵ ਸੋਮੇਸ਼ਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਗੰਗਾ ਤੀਰਥ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਯਯਾਤੀ ਦਾ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ; ਕਾਪਿਲਾ, ਸੋਮੇਸ਼, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ।
ਤਤ੍ਰ ਲਿਂਗਂ ਪੁਰਾਣੀਯਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਥਾਗਤਃ । ਤਦਾਨੀਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਲ੍ਲਿਂਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਥੇ ਪੁਰਾਣਾ ਲਿੰਗ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਇਆ ਸੀ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਹ ਇਸ਼ਵਰੀ ਲਿੰਗ ਉਥੇ ਰੱਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਹਰਿਮ੍ । ਮਯਾਨੀਤਮਿਦਂ ਲਿਂਗਂ ਕਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਥਾਪਿਤਵਾਨਸਿ
ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਿਲ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਲਿੰਗ ਮੈਂ ਲਿਆ ਸੀ—ਤੂੰ ਇਹ ਕਿਉਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ?'
ਤਮਾਹ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤੋऽਪਿ ਰੁਦ੍ਰੇ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦृਢਾ ਮਮ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਂ ਲਿਗਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਤੈਥੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਰੁਦਰ ਲਈ ਭਕਤੀ ਪੱਕੀ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਲਿੰਗ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਭੂਤੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਥਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਧਰ੍ਮਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਗਂਧਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਂ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਵਾਹ੍ਨੇਯਂ ਤੀਰ੍ਥਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਭੂਤੇਸ਼ਵਰ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਤੀਰਥ; ਗੰਧਰਵ ਤੀਰਥ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਵਾਹਨੇਯਾ ਉੱਤਮ ਤੀਰਥ।