ਆਰਾਧਯਂਤਿ ਪ੍ਰਭੁਮੀਸ਼ਿਤਾਰਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਧ੍ਯਗਤਾ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਃ । ਯਜਂਤਿ ਯਜ੍ਞੈਰਭਿਸਂਧਿਹੀਨਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਸ਼ਂਭੁਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਕ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਅੱਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਮਲਯੋਗਧਾਮ੍ਨੇ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹृਦਯੇ ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਜਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵਮਨੇਕਰੂਪਮ੍
ਭਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਗ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਾ ਸਥਾਣੂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਪਦਮ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਲਿਂਗਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਨृਪ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਥੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਮਨ੍ਯਤ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਭੋਗ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੀ ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯੋ ਦੇਵੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦਃ ਸਰ੍ਵਦੋषਹਃ । ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਗਾਮੇਦਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਘੋਰਰੂਪਧृਕ੍
ਉਥੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਮृਗੀਮੇਕਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭੀਤਹृਦਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਬੱਘ ਇੱਕ ਮਰਗ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਮਰਗ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਧਾਵਮਾਨਾ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾ । ਤਾਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਰਗ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਆਖ਼ਰ ਬੱਘ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਬੱਘ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਚਾਨ੍ਯਂ ਵਿਜਨਂ ਦੇਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਸਾ ਬਾਲਾ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼ਾਗ੍ਰਤੋ ਮृਗੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਬੱਘ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤੇ ਉਹ ਨਿੱਕੀ ਮਰਗ, ਜਦੋਂ ਮਰੀ, ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਈ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਨੀਲਕਂਠਾ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਾਂਕਿਤ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ, ਨੀਲੇ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਜਟਾ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੀ।
ਵृषਾਧਿਰੂਢਾ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੈਰੇਵ ਸਂਵृਤਾ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਵਿਮੁਂਚਂਤਿ ਖੇਚਰਾਸ੍ਤਤ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਵੱਛ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਦਯਃ
ਉਹ ਮਰਗ ਆਪ ਹੀ ਗਣਾਂ ਦੀ ਮੁਖੀ ਬਣ ਗਈ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਦਿਸੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਨ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵੈ ਲਿਂਗਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵੈਵਾਸ਼ੇषਪਾਪੌਘਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਿਮੁਂਚਤਿ
ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਯੋ ਦੋषਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਪੂਜਨਾਤ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦੈਵ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੂਜਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਤੋਤਵ੍ਯਂ ਵੈਦਿਕੈਸ੍ਤਵੈਃ
ਇਸ ਲਈ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਯਤਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਜਾਯਤੇ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍षਣ੍ਮਾਸੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਜੋਗੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਕੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਯਃ ਪਾਪਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਨਾਤ੍ । ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨੇ ਕੁਂਡੇ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮੋ ਯਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਪੱਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਜਜਾਪ ਰੁਦ੍ਰਮਨਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍ । ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਹ ਰੋਜ਼ ਰਾਤ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਆਦਿਕ ਭੇਟਾਂ, ਸਤਿਕਾਰ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਉਪਾਸੀਤਾਤ੍ਰ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੁ ਨੈष੍ਠਿਕੀਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦਾਗਤਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਜੋਗੀ ਨੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਕੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਕੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭੂਤ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸ੍ਥਿਚਰ੍ਮ ਪਿਨਦ੍ਧਾਂਗਂ ਨਿਸ਼੍ਵਸਂਤਂ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕृਪਯਾ ਪਰਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਸ ਭੂਤ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੱਡੀਆਂ ਤੇ ਚਮੜੀ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ ਵੱਡੀ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਦ੍ਦੇਸ਼ਮਿਮਂ ਸ਼੍ਰਿਤਃ । ਤਸ੍ਮੈ ਪਿਸ਼ਾਚਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ? ਕਿਹੜੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ?' ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਉਸ ਪਿਸਾਚ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:
ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨ੍ਯਹਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਕੁਟੁਂਬਭਰਣੋਤ੍ਸੁਕਃ
'ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ ਆਦਿ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਰਿਵਾਰ ਪਾਲਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ।'
ਨ ਪੂਜਿਤਾ ਮਹਾਦੇਵਾ ਗਾਵੋऽਪ੍ਯਤਿਥਯਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਣ੍ਯਮਲ੍ਪਂ ਵਾਨਲ੍ਪਮੇਵ ਚ
'ਮੈਂ ਕਦੇ ਮਹਾਂਦੇਵ, ਗਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ, ਛੋਟਾ ਜਾਂ ਵੱਡਾ, ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।'
ਏਕਦਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵੋ ਵृषਭੇਸ਼੍ਵਰਵਾਹਨਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਦृष੍ਟਃ ਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ
'ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਮੈਂ ਵੱਡੇ ਭਗਵਾਨ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬਲਦ ਦੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।'
ਤਦਾਚਿਰੇਣ ਕਾਲੇਨ ਪਂਚਤ੍ਵਮਹਮਾਗਤਃ । ਨ ਦृष੍ਟਂ ਤਨ੍ਮਹਾਘੋਰਂ ਯਮਸ੍ਯ ਸਦਨਂ ਮੁਨੇ
'ਉਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮੇਰੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'
ਪਿਪਾਸਯਾਧੁਨਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਹਿਤਾਹਿਤਮ੍ । ਯਦਿ ਕਂਚਿਤ੍ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮੁਪਾਯਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਪ੍ਰਭੋ
'ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਸ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਮਾੜਾ ਕੁਝ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਤਰੀਕਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।'
ਕੁਰੁष੍ਵ ਤਂ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣੋऽਥ ਪਿਸ਼ਾਚਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨੇ ਉਸ ਪਿਸਾਚ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ:
ਤਾਦृਸ਼ੋ ਨਹਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਤਮਃ । ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਗਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਦृष੍ਟੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਃ ਸ਼ਿਵਃ
'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ, ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।'
ਸਂਸ੍ਪृष੍ਟੋ ਵਂਦਿਤੋ ਭੂਯਃ ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਸਦृਸ਼ੋ ਭੁਵਿ । ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਨ ਦੇਸ਼ਮੇਤਂ ਸਮਾਗਤਃ
'ਤੂੰ ਫਿਰ ਛੂਹਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਹੈਂ।'