ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਸਾ ਲਭਤੇ ਬਹੁਜਨ੍ਮਸੁ
ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ਵ੍ਯਂਗਾ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸਾ । ਏਵਂ ਪਾਪਗਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮਤੋ ਜਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਲੋਕੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ।
ਨੋ ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਥ ਦੇਹਾਂਤੇ ਨਰਕਂ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਦਿਚ੍ਛਂਤਿ ਭਵਂਤ੍ਯੋ ਮੇ ਸੁਖਂ ਤਨ੍ਨੇਹ ਲਪ੍ਸ੍ਯਥ । ਪਾਪਮੇਵ ਹਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਯਤੋਧਃਪਤਨਂ ਨृਣਾਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਵੋਗੇ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਤੀਜਾ ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਸੁਖਾਨਿ ਚ । ਲਜ੍ਜਯਾਨਮ੍ਰ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਤਾ ਲਤਾਵਾਤਹਤਾ ਇਵ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੱਖ عورتਾਂ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ।
ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਪੁਰਨਾਰੀਣਾਂ ਸ੍ਮਰਾਗ੍ਨਿਰ੍ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤੇਨ ਬਟੋਰ੍ਵਚਨਵਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ عورتਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਠੰਢੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬੁਝ ਗਈ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚੇਲੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਵਿਨਿਂਦਂਤ੍ਯ ਇਤਿ ਸ੍ਮਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਮੋਹਕਰਂ ਨृਪ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਊਚੁਃ । ਧਿਗਿਮਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ੀਲਦਾਰੁਕੁਠਾਰਕਮ੍ । ਕਾਮਵਾਮਦृਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਧਨ੍ਯੋ ਯੇਨ ਹਤਃ ਸ੍ਮਰਃ
ਅورتਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਹਾੜਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਵਦੇਮ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਜਠਰੇ ਯਯਾ । ਧृਤਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਨਾਮ੍ਨਾऽਸੌ ਰਾਹੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੀਲਚਂਦ੍ਰਭੁਕ੍
ਅਸੀਂ ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਦੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖੀਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਅورتਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ?
ਸ ਦੇਵਾਧਮ ਆਯਾਤਿ ਯਦਿ ਨੋ ਦृष੍ਟਗੋਚਰਮ੍ । ਭੂਯੋ ਧ੍ਯਾਨਕृਤੇਸ਼ਾਨ ਦृਗਗ੍ਨੌ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਹੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਦੇਵਤਾ ਜੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਯੇਨਾਯਂ ਜਨਿਤਃ ਪਾਪੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰਾਮੇਣ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਕृਤਃ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਿਯਃ ਕਾ ਹਿ ਨਃ ਕਥਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਹੀ ਰਮਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ—ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅورتਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣਾਇਆ; ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ?
ਏਵਂ ਵਿਨਿਂਦ੍ਯ ਤਂ ਕਾਮਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ੀਲਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਤਾਸਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅورتਾਂ ਦਾ ਚਲਣ ਬਚਾਇਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਧਨ੍ਯਾ ਸਾਮੁष੍ਯ ਜਨਨੀ ਯਯਾਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ੍ਮਰਜਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਲੋਕੇ ਪਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਧੰਨ ਹੈ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਨੋ ਰਾਜਲੋਕੈਰ੍ਹਸਿਤਾਃ ਸ੍ਮਰਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਯਾਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਨੋਭ੍ਯਾਂ ਚ ਜਨਿਤਂ ਪਾਪਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜੋ ਰਾਜ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੱਸੇ ਗਏ, ਕਾਮਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤਯਂਤ੍ਯਸ੍ਤਾ ਏਕ੍ਯਮਤ੍ਯਯੁਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਗृਹਂ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਿਤਾਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੀਆਂ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਅورتਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਰਾਜਾਪਿ ਕਾਂਪਿਲ੍ਯਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣੈਃ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਦ੍ਗृਹੇ ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਘਰ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਾਰੂषਾਧਿਪਤਿਰ੍ਬਲੀ । ਕਾਂਪਿਲ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਨਗਰਂ ਰੁਰੁਧੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਾਰੂਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਂ ਤੇਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ ਘਾਤਿਤਃ । ਨਗਰਂ ਲੁਠਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਲਕੂਟਂ ਤੁ ਖਾਦਿਤ੍ਵਾ ਮਰਣਂ ਗਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਨ ਕृਤਂ ਤਾਭਿਃ ਪਾਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਹ ਅورتਾਂ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਕੇ ਮਰ ਗਈਆਂ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਯੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭੀषਣਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਨਗਰੇ ਜਾਤਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਭੈੜੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਣੀਆਂ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ,
ਤਤ੍ਰ ਤਾ ਨਿਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਨਾਰ੍ਯੋ ਹਨੂਮਤਾ । ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚ ਰਸਤੋ ਜਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿष੍ਠਤਾਂ ਰਥਕੇਤਨੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਜਿੱਤੂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।
ਪੁਨਸ੍ਤਾ ਏਵ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਬਭੂਵੁਰ੍ਮਾਰਵੇਧ੍ਵਨਿ । ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤृषਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨ ਭਯਪ੍ਰਦਾਃ
ਫੇਰ ਉਹੀ ਰਾਕਸ਼ਣੀਆਂ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈਆਂ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਤਰਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤੇਨ ਤੁ ਪਾਪੇਨ ਵਾਙ੍ਮਨੋਵਿਹਿਤੇਨ ਤੁ । ਤਾਭਿਰ੍ਜਨ੍ਮਦ੍ਵਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀਯੋਨਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰਾਕਸ਼ਣੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਮਿਲਿਆ।
ਪਾਪੇਨ ਨਾਸ਼ਿਤਂ ਤਾਸਾਂ ਸ ਨृਪਂ ਨਗਰਦ੍ਵਯਮ੍ । ਅਤਏਵ ਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਰਕਾਂਤਨਿषੇਵਣਮ੍
ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਨਾਰੀਭਿਃ ਪਾਪਭੀਤਾਭਿਰ੍ਵਾਙ੍ਮਨੋਭ੍ਯਾਮਪਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਰੋਗੀ ਜਡੋ ਦਰਿਦ੍ਰੋ ਵਾ ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਰ੍ਜਿਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਨ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਃ ਸ੍ਵਪਤਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਇਚ੍ਛਂਤੀਭਿਸ੍ਤੁ ਸਦ੍ਗਤਿਮ੍
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ, ਜੇ ਉਹ ਚੰਗੀ ਮੱਤ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਬੋਲ ਜਾਂ ਮਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੀਮਾਰ ਹੋਵੇ, ਮੰਦ-ਅਕਲ ਹੋਵੇ, ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਥਿਤਮਿਦਂ ਮਯਾ ਮਨੋਵਚੋਭ੍ਯਾਂ ਜਨਿਤਮਘਂ ਚ ਯਦਨ੍ਯਕਾਂਤਭਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਫਲਮਪਿ ਚ ਯਦੇਵ ਲਬ੍ਧਮਾਭਿਸ੍ਤਦਪਿ ਸ਼ਿਬੇ ਬਹੁਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਤੁਭ੍ਯਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਿਬੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਤੇਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਇਂਦ੍ਰਪ੍ਰਸ੍ਥਗਤਾ ਨ ਯੇ ਮਮਨਘਾ ਯਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਜਲਬਿਂਦੁਦੇਹਪਤਨਾਤ੍ਪੌਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਰੇਭਿਰੇ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਚਿਤ੍ਤਵਚੋऽਨ੍ਯਕਾਂਤ ਭਜਨਾਜ੍ਜਾਤਂ ਵਿਮੁਚ੍ਵੋਲ੍ਬਣਂ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਯ ਦੇਵਵਨਿਤਾਭਾਵਂ ਸੁਰਾਹ੍ਲਾਦਦਮ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਔਰਤਾਂ ਇੰਦ੍ਰਪ੍ਰਸਥ ਨਹੀਂ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਦਿੱਸਦੀਆਂ ਹਨ—ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਬੂੰਦ ਡਿੱਗੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚੀਕ ਪਈਆਂ; ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੀ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀਆਂ, ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਛੁਟਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪਂਚਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਸਾਹਸ੍ਰ੍ਯਾਂ ਸਂਹਿਤਾਯਾਮੁਤ੍ਤਰਖਂਡੇ ਕਾਲਿਂਦੀਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਰ੍ਣਂਨਂਨਾਮ षष੍ਠਾਧਿਕਦ੍ਵਿਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪੰਜਪੰਜਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਰੀ ਸੰਹਿਤਾ ਦੇ ਉੱਤਰਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਕਾਲਿੰਦੀਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਚ, ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਦੋ ਸੌ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਵਿਮਲਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਨੀਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਮਿਹਾਗਤਃ । ਪੁਨਸ੍ਤੌ ਸਸ੍ਨਤੁਂ ਧੀਰੌ ਸ਼੍ਰੀਪਤੇਰ੍ਭਕ੍ਤਿਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਭੂਯਃ ਖੇ ਮੇਘਗਂਭੀਰਾ ਵਾਗਾਸੀਦਿਤਿ ਭੂਪਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਆ ਗਏ; ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਮਝਦਾਰ ਇਨਸਾਨ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਨ੍ਹਾਏ; ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬੱਦਲਾਂ ਵਰਗੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਆਕਾਸ਼ਵਾਗੁਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੌ ਹਰੇਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮਿਦਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਏਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਯਯਾ ਜਹਾਤਿ ਲੋਕੋऽਯਮਵਿਦ੍ਯਾ ਮੋਹਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਅਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ—ਸੁਣੋ, ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਇਹ ਹਰੀ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਹੈ; ਇਸ ਤੀਰਥ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਅਗਿਆਨ ਤੇ ਭਾਰੀ ਮੋਹ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਤਾਂ ਵਾਚਮਸ਼ਰੀਰਿਣੀਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦੋऽਯਂ ਹਰੇਰਾਸੀਦਿਤ੍ਯੂਚਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਾਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸ ਅਦੇਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਦੇ ਹਨ, 'ਇਹ ਤਾਂ ਹਰੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੈ।'