ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਹਤ੍ਵਾ ਗਜਾਕृਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲੇਨਾਵਜ੍ਞਯਾ ਹਰਃ
ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਹਾਥੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯਾਕਰੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਯੋ ਹਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤੇਨੈਵ ਚ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਵਾ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਰੁਦ੍ਰ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਲਿਯੁਗਂ ਘੋਰਮਧਰ੍ਮਬਹੁਲਂ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਨ ਮੁਂਚਂਤਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨ ਵਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ।
ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇऽਤ੍ਰ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਆਲਯਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮੇਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਦਂਤਿ ਹਿ
ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਆਲਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ । ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਦਾਂਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਹਨ।
ਉਪਾਸਂਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਪਂਤਿ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਹृਦਯੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਤਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀਏ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦੇਵ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਥਾਣੁ, ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਕਿਲ ਗੀਤਕਾਨਿ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਯੇ ਨਿਵਸਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਃ । ਤੇषਾਮਥੈਕੇਨ ਭਵੇਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ
ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲੋਕੇ ਜਗਤਾਮਭੀष੍ਟਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਿਪ੍ਰਕੁਲੇषੁ ਜਨ੍ਮ । ਧ੍ਯਾਨੇ ਸਮਾਧਾਯ ਜਪਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਯਤਯੋ ਮਹੇਸ਼ਮ੍
ਜਗਤ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਦੁਲਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਤੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਯਂਤਿ ਪ੍ਰਭੁਮੀਸ਼ਿਤਾਰਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਧ੍ਯਗਤਾ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਃ । ਯਜਂਤਿ ਯਜ੍ਞੈਰਭਿਸਂਧਿਹੀਨਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਸ਼ਂਭੁਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਕ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਅੱਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਮਲਯੋਗਧਾਮ੍ਨੇ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹृਦਯੇ ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਜਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵਮਨੇਕਰੂਪਮ੍
ਭਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਗ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਾ ਸਥਾਣੂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਪਦਮ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਲਿਂਗਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਨृਪ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਥੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਮਨ੍ਯਤ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਭੋਗ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੀ ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯੋ ਦੇਵੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦਃ ਸਰ੍ਵਦੋषਹਃ । ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਗਾਮੇਦਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਘੋਰਰੂਪਧृਕ੍
ਉਥੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਮृਗੀਮੇਕਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭੀਤਹृਦਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਬੱਘ ਇੱਕ ਮਰਗ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਮਰਗ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਧਾਵਮਾਨਾ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾ । ਤਾਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਰਗ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਆਖ਼ਰ ਬੱਘ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਬੱਘ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਚਾਨ੍ਯਂ ਵਿਜਨਂ ਦੇਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਸਾ ਬਾਲਾ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼ਾਗ੍ਰਤੋ ਮृਗੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਬੱਘ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤੇ ਉਹ ਨਿੱਕੀ ਮਰਗ, ਜਦੋਂ ਮਰੀ, ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਈ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਨੀਲਕਂਠਾ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਾਂਕਿਤ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ, ਨੀਲੇ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਜਟਾ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੀ।
ਵृषਾਧਿਰੂਢਾ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੈਰੇਵ ਸਂਵृਤਾ । ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਵਿਮੁਂਚਂਤਿ ਖੇਚਰਾਸ੍ਤਤ੍ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਵੱਛ ਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਗਣੇਸ਼੍ਵਰੀ ਸ੍ਵਯਂ ਭੂਤ੍ਵਾ ਨ ਦृष੍ਟਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਤਤਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਵਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਃ ਸੁਰਾਦਯਃ
ਉਹ ਮਰਗ ਆਪ ਹੀ ਗਣਾਂ ਦੀ ਮੁਖੀ ਬਣ ਗਈ ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਦਿਸੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖ ਕੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਿਕ ਨੇ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਤਨ੍ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਵੈ ਲਿਂਗਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਮृਤ੍ਵੈਵਾਸ਼ੇषਪਾਪੌਘਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯ ਵਿਮੁਂਚਤਿ
ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਲਿੰਗ, ਜੋ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਾਦਯੋ ਦੋषਾ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍ । ਵਿਘ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਪੂਜਨਾਤ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਮ, ਕ੍ਰੋਧ ਆਦਿਕ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਦੈਵ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪੂਜਿਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਤੋਤਵ੍ਯਂ ਵੈਦਿਕੈਸ੍ਤਵੈਃ
ਇਸ ਲਈ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਸਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਯਤਾਂ ਚਾਤ੍ਰ ਨਿਯਤਂ ਯੋਗਿਨਾਂ ਸ਼ਾਂਤਚੇਤਸਾਮ੍ । ਜਾਯਤੇ ਯੋਗਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਯਾਤ੍षਣ੍ਮਾਸੇਨ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਥੇ ਜੋ ਜੋਗੀ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਕੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਧਿਆਨ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ ਯੋਗ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਯਃ ਪਾਪਾ ਵਿਨਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਜਨਾਤ੍ । ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨੇ ਕੁਂਡੇ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਸ਼ਮੋ ਯਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਭਾਰੀ ਪਾਪ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਕੁੰਡ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪੁਰਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਃ । ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਪੱਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਜਜਾਪ ਰੁਦ੍ਰਮਨਿਸ਼ਂ ਪ੍ਰਣਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰੂਪਿਣਮ੍ । ਪੁष੍ਪਧੂਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤੋਤ੍ਰੈਃ ਨਮਸ੍ਕਾਰੈਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈਃ
ਉਹ ਰੋਜ਼ ਰਾਤ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਫੁੱਲ, ਧੂਪ ਆਦਿਕ ਭੇਟਾਂ, ਸਤਿਕਾਰ, ਸਿਰ ਨਿਵਾਉਣ ਤੇ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਉਪਾਸੀਤਾਤ੍ਰ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਂ ਤੁ ਨੈष੍ਠਿਕੀਮ੍ । ਕਦਾਚਿਦਾਗਤਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਉਹ ਜੋਗੀ ਨੇ ਜੀਵਨ ਭਰ ਦੀ ਕੜੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਦਿੱਖਾ ਲੈ ਕੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਭੂਤ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਵੇਖਿਆ।