ਏਤਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਦੇਤਦ੍ਵਿਮਲਂ ਲਿਗਮੋਂਕਾਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਗਿਆਨ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਓੰਕਾਰ ਲਿੰਗ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਤੀਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਚੈਵਾਪਰਾ ਵਰਾ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪਂਚਾਤ੍ਮਂ ਲਿਂਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅਤੀਤ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ, ਟਿਕਾਉਣ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ—ਇਹ ਪੰਜ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰੀਅ ਸਰੂਪ ਹਨ।
ਪਂਚਾਨਾਮਪਿ ਲਿਂਗਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ੴਕਾਰਬੋਧਕਂ ਲਿਂਗਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ — ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ — ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਇਕੱਠੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਜੋ ਓਂ ਦੀ ਸੂਝ ਦਿੰਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਮਰੇਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਦੇਹਾਂਤੇ ਪਰਮਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਨਂਦਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਬੁਧਃ
ਇਸ ਅਟੱਲ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਪਰਮ ਜੋਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਾਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਾਸ੍ਯ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮਾਪੁਰਂਤਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ सिद्ध ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਂ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ੴਕਾਰੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਤਸ੍ਯ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਚਰਮ ਦੀ ਮਾਪ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਓਂਕਾਰੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਥੋਂਕਾਰਂਕਂਦਰ੍ਪੇਸ਼੍ਵਰਮੇਵ ਚ
ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਉੱਤਮ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਵਰ, ਓਂਕਾਰ ਅਤੇ ਕੰਦਰਪੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਹਨ।
ਏਤਾਨਿ ਗੁਹ੍ਯਲਿਂਗਾਨਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹ ਜਾਨਾਤਿ ਵਿਨਾ ਸ਼ਂਭੋਰਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਇਹ ਗੁਪਤ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਪੁਰਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਸ੍ਤੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ; ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਹਂਤੁਮਾਯਾਤੋ ਯਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਾਸਤੇ । ਤੇषਾਂ ਲਿਂਗਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਪੂਜਦਾ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਹਾਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਹਤ੍ਵਾ ਗਜਾਕृਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲੇਨਾਵਜ੍ਞਯਾ ਹਰਃ
ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਹਾਥੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯਾਕਰੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਯੋ ਹਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤੇਨੈਵ ਚ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਵਾ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਰੁਦ੍ਰ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਲਿਯੁਗਂ ਘੋਰਮਧਰ੍ਮਬਹੁਲਂ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਨ ਮੁਂਚਂਤਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨ ਵਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ।
ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇऽਤ੍ਰ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਆਲਯਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮੇਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਦਂਤਿ ਹਿ
ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਆਲਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ । ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਦਾਂਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਹਨ।
ਉਪਾਸਂਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਪਂਤਿ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਹृਦਯੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਤਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀਏ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦੇਵ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਥਾਣੁ, ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਕਿਲ ਗੀਤਕਾਨਿ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਯੇ ਨਿਵਸਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਃ । ਤੇषਾਮਥੈਕੇਨ ਭਵੇਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ
ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲੋਕੇ ਜਗਤਾਮਭੀष੍ਟਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਿਪ੍ਰਕੁਲੇषੁ ਜਨ੍ਮ । ਧ੍ਯਾਨੇ ਸਮਾਧਾਯ ਜਪਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਯਤਯੋ ਮਹੇਸ਼ਮ੍
ਜਗਤ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਦੁਲਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਤੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆਰਾਧਯਂਤਿ ਪ੍ਰਭੁਮੀਸ਼ਿਤਾਰਂ ਵਾਰਾਣਸੀਮਧ੍ਯਗਤਾ ਮੁਨੀਂਦ੍ਰਾਃ । ਯਜਂਤਿ ਯਜ੍ਞੈਰਭਿਸਂਧਿਹੀਨਾਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮਂਤਿ ਸ਼ਂਭੁਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੇ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਲੋਕ ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰਦੇ, ਰੁਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸ਼ੰਭੂ ਅੱਗੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋ ਭਵਾਯਾਮਲਯੋਗਧਾਮ੍ਨੇ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯੇ ਗਿਰਿਸ਼ਂ ਪੁਰਾਣਮ੍ । ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਹृਦਯੇ ਨਿਵਿष੍ਟਂ ਜਾਨੇ ਮਹਾਦੇਵਮਨੇਕਰੂਪਮ੍
ਭਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਗ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ, ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜਾ ਸਥਾਣੂ ਦੀ ਓਟ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ। ਰੁਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਵੱਸਿਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਮਹਾਦੇਵ, ਜੋ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਾਦ੍ਮੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਖਂਡੇ ਚਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਪਦਮ ਦੇ ਸਵਰਗ ਖੰਡ ਦਾ ਚੌਂਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਅਥਾਨ੍ਯਤ੍ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਲਿਂਗਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪਿਤॄਨ੍ਨृਪ
ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਥੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਆਖਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਉਥੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਭੁਕ੍ਤਿਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ । ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨਂ ਨਾਮ ਤੀਰ੍ਥਮਨ੍ਯਤ੍ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਭੋਗ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਹੀ ਪਿਸ਼ਾਚਮੋਚਨ ਨਾਮ ਦਾ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵੀ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਯੋ ਦੇਵੋ ਮੁਕ੍ਤਿਦਃ ਸਰ੍ਵਦੋषਹਃ । ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੈਤ੍ਯੋ ਜਗਾਮੇਦਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਘੋਰਰੂਪਧृਕ੍
ਉਥੇ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ ਭਿਆਨਕ ਬੱਘ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਉਥੇ ਆਇਆ।
ਮृਗੀਮੇਕਾਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿਤੁਂ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਸਾ ਭੀਤਹृਦਯਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਉਹ ਬੱਘ ਇੱਕ ਮਰਗ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਲਿੰਗ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹ ਮਰਗ ਡਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਈ ਵਾਰ ਲਿੰਗ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਧਾਵਮਾਨਾ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਂਤਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਤਾ । ਤਾਂ ਵਿਦਾਰ੍ਯ ਨਖੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਃ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਃ ਸ ਮਹਾਬਲਃ
ਉਹ ਮਰਗ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਭੱਜਦੀ ਹੋਈ ਆਖ਼ਰ ਬੱਘ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਗਈ। ਉਸ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਬੱਘ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜਗਾਮ ਚਾਨ੍ਯਂ ਵਿਜਨਂ ਦੇਸ਼ਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਮृਤਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਸਾ ਬਾਲਾ ਕਪਰ੍ਦੀਸ਼ਾਗ੍ਰਤੋ ਮृਗੀ
ਫਿਰ ਉਹ ਬੱਘ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਤੇ ਉਹ ਨਿੱਕੀ ਮਰਗ, ਜਦੋਂ ਮਰੀ, ਕਪਰਦੀਸ਼ਵਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪਈ ਸੀ।
ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਸੂਰ੍ਯਸਮਪ੍ਰਭਾ । ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਾ ਨੀਲਕਂਠਾ ਚ ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਾਂਕਿਤ ਮੂਰ੍ਦ੍ਧਜਾ
ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖ, ਨੀਲੇ ਗਲ੍ਹ ਤੇ ਜਟਾ ਵਿਚ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਸੀ।