ਯੈਃ ਸਮਾਰਾਧਿਤੋ ਰੁਦ੍ਰਃ ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਜਨ੍ਮਨਿ । ਤੇ ਵਿਦਂਤਿ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਵਿਮੁਕਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਚੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕਲਿਕਲ੍ਮषਸਂਭੂਤਾ ਯੇषਾਮੁਪਹृਤਾ ਮਤਿਃ । ਨ ਤੇषਾਂ ਵੇਦਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਤਤ੍ਪਰਮੇष੍ਠਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਯੇ ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਵਦਂਤਿ ਚ ਪੁਰੀਮਿਮਾਮ੍ । ਤੇषਾਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਿਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਪਾਤਕਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪਾਪ ਇੱਥੇ ਤੇ ਆਗਲੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਨਿ ਚੇਹ ਪ੍ਰਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਪਾਤਕਾਨਿ ਕृਤਾਲਯਾਃ । ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਦੇਵਃ ਕਾਲਤਨੁਃ ਸ਼ਿਵਃ
ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੋ ਪਾਪ ਕੀਤੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਸ਼ਿਵ, ਜੋ ਕਾਲ ਰੂਪ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਆਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤਦਿਦਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸੇਵਿਤਂ ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ । ਮृਤਾਨਾਂ ਚ ਪੁਨਰ੍ਜਨ੍ਮ ਨ ਭੂਯੋ ਭਵਸਾਗਰੇ
ਜੋ ਇੱਥੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਸੇਵਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ । ਯੋਗੀ ਵਾਪ੍ਯਥਵਾਯੋਗੀ ਪਾਪੀ ਵਾ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ਤਮਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—ਚਾਹੇ ਉਹ ਯੋਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ।
ਨ ਲੋਕਵਚਨਾਤ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਨ ਚੈਵ ਗੁਰੁਵਾਦਤਃ । ਮਤਿਰ੍ਨ ਕ੍ਰਮਣੀਯਾ ਸ੍ਯਾਦਵਿਮੁਕ੍ਤਗਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਲੋਕਾਂ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਮਨ ਅਵਿਮੁਕਤਾ ਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਾ ਹਟਾਓ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਵਿਮਲਂ ਲਿਗਮੋਂਕਾਰਂਨਾਮ ਸ਼ੋਭਨਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਮਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿੰਗ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਓੰਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਿਰਫ ਯਾਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਪਰਤਰਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸੇਵਿਤਂ ਮੁਨਿਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਦਾ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੇਵਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਪਂਚਾਯਤਨਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਰਮਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਰੁਦ੍ਰੋ ਜਂਤੂਨਾਮਪਵਰ੍ਗਦਃ
ਉਥੇ ਮਹਾਦੇਵ ਆਪ, ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਰੂਪ ਵਿਚ, ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਭਗਵਾਨ ਰੁਦ੍ਰ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਨੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਏਤਤ੍ਪਾਸ਼ੁਪਤਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਤਦੇਤਦ੍ਵਿਮਲਂ ਲਿਗਮੋਂਕਾਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਇਹ ਪਾਸ਼ੁਪਤ ਗਿਆਨ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਓੰਕਾਰ ਲਿੰਗ ਇੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ।
ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਤੀਤਾ ਤਥਾ ਸ਼ਾਂਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਾ ਚੈਵਾਪਰਾ ਵਰਾ । ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਚ ਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪਂਚਾਤ੍ਮਂ ਲਿਂਗਮੈਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਅਤੀਤ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸ਼ਾਂਤੀ, ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ, ਟਿਕਾਉਣ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ—ਇਹ ਪੰਜ, ਲਿੰਗ ਦੇ ਇਸ਼ਵਰੀਅ ਸਰੂਪ ਹਨ।
ਪਂਚਾਨਾਮਪਿ ਲਿਂਗਾਨਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦੀਨਾਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ੴਕਾਰਬੋਧਕਂ ਲਿਂਗਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਪੰਜ ਰੂਪਾਂ — ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ — ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਇਕੱਠੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ; ਜੋ ਓਂ ਦੀ ਸੂਝ ਦਿੰਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਂਸ੍ਮਰੇਦੀਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਪਂਚਾਯਤਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਦੇਹਾਂਤੇ ਪਰਮਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਾਨਂਦਂ ਵਿਸ਼ਤੇ ਬੁਧਃ
ਇਸ ਅਟੱਲ ਪੰਜ ਆਯਤਨ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਪਰਮ ਜੋਤ ਤੇ ਆਨੰਦ ਵਿਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਰ੍षਯਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਾਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षਯਸ੍ਤਥਾ । ਉਪਾਸ੍ਯ ਦੇਵਮੀਸ਼ਾਨਮਾਪੁਰਂਤਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਥੇ, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ सिद्ध ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ਼ਾਨ ਦੇਵ ਦਾ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯੋਦਰ੍ਯਾਸ੍ਤਟੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਸ੍ਥਾਨਂ ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਗੋਚਰ੍ਮਮਾਤ੍ਰਂ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ੴਕਾਰੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਮਤਸ੍ਯ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਰਾਜਨ, ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਗੋਚਰਮ ਦੀ ਮਾਪ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਓਂਕਾਰੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼੍ਵਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਤਥੋਂਕਾਰਂਕਂਦਰ੍ਪੇਸ਼੍ਵਰਮੇਵ ਚ
ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਉੱਤਮ ਮਧ੍ਯਮੇਸ਼ਵਰ, ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਵਰ, ਓਂਕਾਰ ਅਤੇ ਕੰਦਰਪੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਹਨ।
ਏਤਾਨਿ ਗੁਹ੍ਯਲਿਂਗਾਨਿ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ । ਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦਿਹ ਜਾਨਾਤਿ ਵਿਨਾ ਸ਼ਂਭੋਰਨੁਗ੍ਰਹਾਤ੍
ਇਹ ਗੁਪਤ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਹਨ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਯੈਵ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼ृਣੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵ । ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਪੁਰਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਹਸ੍ਤੀ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਵਾਂਤਿਕਮ੍
ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣੋ, ਰਾਜਨ; ਉਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਦੈਤ ਨੇ ਹਾਥੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਹਂਤੁਮਾਯਾਤੋ ਯਤ੍ਰ ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਾਸਤੇ । ਤੇषਾਂ ਲਿਂਗਾਨ੍ਮਹਾਦੇਵਃ ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਥੇ ਪੂਜਦਾ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਮਹਾਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ, ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਦੇਵੋ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਹਤ੍ਵਾ ਗਜਾਕृਤਿਂ ਦੈਤ੍ਯਂ ਸ਼ੂਲੇਨਾਵਜ੍ਞਯਾ ਹਰਃ
ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ, ਹਾਥੀ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਨਾਲ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਸਸ੍ਤਸ੍ਯਾਕਰੋਤ੍ਕृਤ੍ਤਿਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਸ੍ਤਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਂ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਮੁਨਯੋ ਹਿ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਸਤ੍ਰ ਬਣਾਇਆ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤੇਨੈਵ ਚ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਦ੍ਯੇਸ਼੍ਵਰਾ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ਿਵਾ ਯੇ ਚ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤ੍ਤਿਤਾਃ
ਉਸੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਦਰਜਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ; ਰੁਦ੍ਰ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇਸ਼੍ਵਰਂ ਲਿਂਗਂ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕਲਿਯੁਗਂ ਘੋਰਮਧਰ੍ਮਬਹੁਲਂ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਸਦਾ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਬਣਾਕੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਭਿਆਨਕਤਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ।
ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਨ ਮੁਂਚਂਤਿ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਸ੍ਤੇ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮੋਕ੍ਸ਼ੋ ਯਤ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਨ ਵਾ
ਉਹ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਚਾਹੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਮਿਲੇ।
ਏਕੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸੇऽਤ੍ਰ ਲਭ੍ਯਤੇ । ਆਲਯਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਨਾਮੇਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਵਦਂਤਿ ਹਿ
ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਵਿਚ ਇੱਕ ਹੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਥਾਂ ਸਭ ਸਿੱਧੀਆਂ ਦਾ ਆਲਯ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੋਪਿਤਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਸ਼ਂਭੁਨਾ । ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਦਾਂਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਮਹਾਦੇਵ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਲੁਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਹਰ ਯੁਗ ਵਿਚ, ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੱਥੇ ਹਨ।
ਉਪਾਸਂਤੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਪਂਤਿ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਸ੍ਤੁਵਂਤਿ ਸਤਤਂ ਦੇਵਂ ਤ੍ਰ੍ਯਂਬਕਂ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਸਮ੍ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਹृਦਯੇ ਦੇਵਂ ਸ੍ਥਾਣੁਂ ਸਰ੍ਵਾਂਤਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸ਼ਤ ਰੁਦ੍ਰੀਏ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦੇਵ ਤ੍ਰਯੰਬਕ, ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਸਥਾਣੁ, ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਗਾਯਂਤਿ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਕਿਲ ਗੀਤਕਾਨਿ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਯੇ ਨਿਵਸਂਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਃ । ਤੇषਾਮਥੈਕੇਨ ਭਵੇਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਤਿਵਾਸਂ ਸ਼ਰਣਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ
ਸਿੱਧ ਲੋਕ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਕ੍ਰਿੱਤਿਵਾਸਾ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਲੋਕੇ ਜਗਤਾਮਭੀष੍ਟਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਂ ਵਿਪ੍ਰਕੁਲੇषੁ ਜਨ੍ਮ । ਧ੍ਯਾਨੇ ਸਮਾਧਾਯ ਜਪਂਤਿ ਰੁਦ੍ਰਂ ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਚਿਤ੍ਤੇ ਯਤਯੋ ਮਹੇਸ਼ਮ੍
ਜਗਤ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਦੁਲਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਜਨਮ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਤੀ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਜਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।