ਪਰਂ ਗੁਹ੍ਯਤਮਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਮਮ ਵਾਰਾਣਸੀ ਪੁਰੀ । ਸਰ੍ਵੇषਾਮੇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸਂਸਾਰਾਰ੍ਣਵਤਾਰਿਣੀ
ਮੇਰੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਨਗਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤੇ ਗੁੱਝ ਜਗ੍ਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮਹਾਦੇਵਿ ਮਦੀਯਂ ਵ੍ਰਤਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਨਿਵਸਂਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਰਂ ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਥੇ, ਹੇ ਮਹਾਦੇਵੀ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਵ੍ਰਤ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਨਿਯਮਤਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਤਮਂ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਨਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਚ ਯਤ੍ । ਜ੍ਞਾਨਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਜ੍ਞਾਨਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਮਮ
ਸਭ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸਭ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ। ਗਿਆਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨਾਂਤਰ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਸਂਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯੇਵ ਦਿਵ੍ਯਭੂਮਿਗਤਾਨਿ ਚ
ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂਵਾਂ, ਤੀਰਥ, ਤੇ ਮੰਦਰ, ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਦਿਵਿਆ ਭੂਮੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹਨ—
ਭੂਰ੍ਲੋਕੇ ਨੈਵ ਸਂਲਗ੍ਨਮਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਮਮਾਲਯਮ੍ । ਅਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮੁਕ੍ਤਾਃ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਚੇਤਸਾ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਧਰਤੀ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੁੜਿਆ। ਅਮੁਕਤ ਲੋਕ ਉਥੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੁਕਤ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਮੇਤਦ੍ਵਿਖ੍ਯਾਤਮਵਿਮੁਕ੍ਤਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਕਾਲੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਜਗਦਿਦਂ ਸਂਹਰਾਮ੍ਯਤ੍ਰ ਸੁਂਦਰਿ
ਇਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ 'ਅਵਿਮੁਕਤ' ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰਿ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕਾਲ ਬਣ ਕੇ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਵੀਦਂ ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯਤਰਂ ਮਮ । ਮਦ੍ਭਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਮਾਮੇਵ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਚ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਗੁੱਝ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਭਗਤ ਉਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦਤ੍ਤਂ ਜਪ੍ਤਂ ਹੁਤਂ ਚੇष੍ਟਂ ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤਂ ਕृਤਂ ਚ ਯਤ੍ । ਧ੍ਯਾਨਮਧ੍ਯਯਨਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਯਂ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਉਥੇ ਦਿਤਾ, ਜਪਿਆ, ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਤਪਸਿਆ ਕੀਤੀ, ਧਿਆਨ, ਪਾਠ, ਜਾਂ ਗਿਆਨ—ਇਹ ਸਭ ਉਥੇ ਅਟੱਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸਹਸ੍ਰੇषੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਪੂਰ੍ਵਸਂਚਿਤਮ੍ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਰਜਤਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਸਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਵਰ੍ਣਸਂਕਰਾਃ । ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਂਕੀਰ੍ਣਾਃ ਪਾਪਯੋਨਯਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਸ਼ੂਦਰ, ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀਆਂ, ਔਰਤਾਂ, ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਪਾਪੀ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਹਨ—
ਕੀਟਾਃ ਪਿਪੀਲਿਕਾਸ਼੍ਚੈਵ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ । ਕਾਲੇਨ ਨਿਧਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਅਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਵਰਾਨਨੇ
ਕੀੜੇ, ਚੀਟੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਜਿਹੜੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ—
ਚਂਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਧਮੌਲਯਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਮਹਾਵृषਭਵਾਹਨਾਃ । ਸ਼ਿਵੇ ਮਮ ਪੁਰੇ ਦੇਵਿ ਜਾਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਨਵਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ—ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਨਾਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਮृਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਕਿਲ੍ਬਿषੀ । ਈਸ਼੍ਵਰਾਨੁਗृਹੀਤਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵੇ ਯਾਂਤਿ ਪਰਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਵੀ ਪਾਪੀ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਮਤ੍ਵਾ ਸਂਸਾਰਂ ਚਾਤਿਭੀषਣਮ੍ । ਅਸ਼੍ਮਨਾ ਚਰਣੌ ਭਂਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਸੇਨ੍ਨਰਃ
ਮੁਕਤੀ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਸਮਝ ਕੇ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਤੋੜ ਕੇ ਵੀ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਾ ਤਪਸਾ ਚਾਪਿ ਮृਤਸ੍ਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਿ । ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰ ਵਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਗਤਿਃ ਸਂਸਾਰਮੋਕ੍ਸ਼ਣੀ
ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਦੇਵੀ, ਹੋਰ ਥਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਪ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਣੀ ਔਖੀ ਹੈ; ਪਰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਮਮ ਸ਼ੈਲੇਂਦ੍ਰਨਂਦਿਨਿ । ਅਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਮ ਮਾਯਾਵਿਮੋਹਿਤਾਃ
ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ, ਹੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਉਥੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਦੇ ਭੁਲੇ ਹੋਏ ਹਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਵਿਣ੍ਮੂਤ੍ਰਰੇਤਸਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤੇ ਵਸਂਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਹਨ੍ਯਮਾਨੋऽਪਿ ਯੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਸੇਦ੍ਵਿਘ੍ਨਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਗੰਦੇ ਪਖਾਨੇ, ਮੂਤ ਤੇ ਬੀਜ ਵਿਚ ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਵੱਸਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਸੌ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਆਉਣ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੇ।
ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਸ਼ੋਚਤਿ । ਜਨ੍ਮਮृਤ੍ਯੁਜਰਾਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਯਾਂਤਿ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍
ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਜਨਮ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਢਾਪੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪੁਨਰ੍ਮਰਣਾਨਾਂ ਹਿ ਸਾ ਗਤਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ । ਯਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਤਕृਤ੍ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਿਤਿ ਮਨ੍ਯਂਤਿ ਪਂਡਿਤਾਃ
ਇਹ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੁੜ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ; ਇਹਨੂੰ ਪਾ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜੀਵਨ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਨ ਦਾਨੈਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਨ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨਾਪਿ ਵਿਦ੍ਯਯਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਗਤਿਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਾ ਯਾਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਨਾ ਦਾਨ, ਨਾ ਤਪ, ਨਾ ਯਜ, ਨਾ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ; ਪਰ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਉਹ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨਾਵਰ੍ਣਾ ਵਿਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਚਾਂਡਾਲਾਦ੍ਯਾ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਾਃ । ਕਿਲ੍ਬਿषੈਃ ਪੂਰ੍ਣਦੇਹਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੈਃ ਪਾਤਕੈਸ੍ਤਥਾ
ਕਈ ਜਾਤੀਆਂ, ਚਮਾਰ ਤੇ ਹੋਰ ਨਿੰਦਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਦੁਰਾਚਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ—
ਭੇषਜਂ ਪਰਮਂ ਤੇषਾਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਵਿਦੁਰ੍ਬੁਧਾਃ । ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਜ੍ਞਾਨਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਨੂੰ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਵਾਈ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਹੈ।
ਅਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਪਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਵੈ ਨੈष੍ਠਿਕੀਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮਵਿਮੁਕ੍ਤੇ ਵਸਂਤਿ ਯੇ
ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੱਤ ਹੈ, ਅਵਿਮੁਕਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਸ਼ਿਵ ਹੈ; ਜਿਹੜੇ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੀ ਦਿਖਿਆ ਲੈ ਕੇ ਅਵਿਮੁਕਤ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—
ਤੇषਾਂ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਦਦਾਮ੍ਯਂਤੇ ਪਰਂ ਪਦਮ੍ । ਪ੍ਰਯਾਗਂ ਨੈਮਿषਾਰਣ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ੈਲੋऽਥ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਹ ਉੱਚਾ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਆਖਿਰ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਪ੍ਰਯਾਗ, ਨੈਮੀਸ਼ਾਰਣ, ਸ੍ਰੀਸ਼ੈਲ ਤੇ ਮਹਾਬਲ—
ਕੇਦਾਰਂ ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਂ ਤੁ ਗਯਾ ਪੁष੍ਕਰਮੇਵ ਚ । ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਭਦ੍ਰਕੋਟਿਰ੍ਨਰ੍ਮਦਾਮ੍ਰਾਤਕੇਸ਼੍ਵਰੀ
ਕੇਦਾਰ, ਭਦਰਕਰਨ, ਗਯਾ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵੀ; ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ, ਭਦਰਕੋਟੀ, ਨਰਮਦਾ, ਅਮ੍ਰਾਤਕੇਸ਼ਵਰੀ—
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਂ ਕੋਕਾਮੁਖਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਵਿਜਯੇਸ਼ਾਨਂ ਗੋਕਰ੍ਣਂ ਭਦ੍ਰਕਰ੍ਣਕਮ੍
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ, ਕੁਬਜਾਮਰ, ਕੋਕਾਮੁਖਾ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ; ਪ੍ਰਭਾਸ, ਵਿਜਯੇਸ਼ਾਨ, ਗੋਕਰਨ ਤੇ ਭਦਰਕਰਨਕ—
ਏਤਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾਨਿ ਹ । ਨ ਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਪਰਂ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਯਥਾ ਮृਤਾਃ
ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਜਿਵੇਂ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਗਂਗਾ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾਮਿਨੀ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਨਾਸ਼ਯੇਤ੍ਪਾਪਂ ਜਨ੍ਮਾਂਤਰਸ਼ਤੈਃ ਕृਤਮ੍
ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਗੰਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਸਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸੁਲਭਾ ਗਂਗਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਜਪਃ । ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍
ਹੋਰ ਥਾਂ ਗੰਗਾ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰਸਮ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਜਪ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਰਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹਨ।
ਜਪੇਚ੍ਚ ਜੁਹੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਦਾਤ੍ਯਰ੍ਚਯਤੇऽਮਰਾਨ੍ । ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਤਤਂ ਵਾਰਾਣਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਥਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰਾਣਸੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਪ ਕਰਦਾ, ਹਵਨ ਕਰਦਾ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸਦਾ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ—