ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਵਦਤ੍ਸੁ ਪੌਰੇषੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਰਾਜਾਂਤਿਕ ਉਪਾਵਿष੍ਟਾ ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਜਦ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਬੈਠੀਆਂ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਪੌਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਊਚੁਃ । ਕਾਮਂ ਵਾਮਾਕृਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਮੇਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਨਾਂਸਿ ਨਃ । ਉਲ੍ਲਸਂਤਿ ਦਿਵਾਧੀਸ਼ਂ ਕਮਲਾਨੀਵ ਵਾਰਿਣਿ
ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ - ਹੇ ਦਿਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਕੁਚਂਤਿ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਕੁਮੁਦਾਨਿ ਯਥੇਂਦੁਨਾ । ਆਗਚ੍ਛਂਤਮਿਲਿਤ੍ਵੈਨਂਧਾਰਯਾਮੋਨृਪਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂ।
ਅਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਵਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਭੂਪਤਿਃ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਾਵਤ੍ਯੋ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨਿਜਭਰ੍ਤॄਣਾਂ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰਸ੍ਤਦਾ । ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਮਨੋਨਾਥ ਗृਹਾਨਾਗਚ੍ਛ ਹृਚ੍ਛਯਮ੍
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਹੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰ।'
ਸ਼ਮਯਾਸ਼ੁ ਵਿਨਾਦ੍ਯਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨੈਵ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਾਸਾਂ ਸ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
'ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।' ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਪ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਭਵਤੀਨਾਮਹਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਤ੍ਯੋ ਮਾਤਰੋ ਮਮ । ਗृਹਾਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯਟਂਤਿ ਹਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ - ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂਵਾਂ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋ?
ਆਰਾਧਯਤ ਨਾਥਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਲੋਕਦ੍ਵਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਆਰਾਧਿਤੇषੁ ਪਤਿषੁ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ; ਜਦ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਾਜ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਵਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਕਿਮੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਪਤਿਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸੇਵਤੇऽਨ੍ਯਸੁਖੇਚ੍ਛਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ? ਪਰ ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਸਾਪਵਾਦਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਤਿ ਘੋਰਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍ । ਉषਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਯਾਵਤ੍ਸਾ ਪਤਿਵਂਚਨਾ
ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਸਾ ਲਭਤੇ ਬਹੁਜਨ੍ਮਸੁ
ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ਵ੍ਯਂਗਾ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸਾ । ਏਵਂ ਪਾਪਗਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮਤੋ ਜਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਲੋਕੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ।
ਨੋ ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਥ ਦੇਹਾਂਤੇ ਨਰਕਂ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਦਿਚ੍ਛਂਤਿ ਭਵਂਤ੍ਯੋ ਮੇ ਸੁਖਂ ਤਨ੍ਨੇਹ ਲਪ੍ਸ੍ਯਥ । ਪਾਪਮੇਵ ਹਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਯਤੋਧਃਪਤਨਂ ਨृਣਾਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਵੋਗੇ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਤੀਜਾ ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਸੁਖਾਨਿ ਚ । ਲਜ੍ਜਯਾਨਮ੍ਰ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਤਾ ਲਤਾਵਾਤਹਤਾ ਇਵ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੱਖ عورتਾਂ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ।
ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਪੁਰਨਾਰੀਣਾਂ ਸ੍ਮਰਾਗ੍ਨਿਰ੍ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤੇਨ ਬਟੋਰ੍ਵਚਨਵਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ عورتਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਠੰਢੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬੁਝ ਗਈ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚੇਲੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਵਿਨਿਂਦਂਤ੍ਯ ਇਤਿ ਸ੍ਮਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਮੋਹਕਰਂ ਨृਪ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਊਚੁਃ । ਧਿਗਿਮਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ੀਲਦਾਰੁਕੁਠਾਰਕਮ੍ । ਕਾਮਵਾਮਦृਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਧਨ੍ਯੋ ਯੇਨ ਹਤਃ ਸ੍ਮਰਃ
ਅورتਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਹਾੜਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਵਦੇਮ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਜਠਰੇ ਯਯਾ । ਧृਤਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਨਾਮ੍ਨਾऽਸੌ ਰਾਹੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੀਲਚਂਦ੍ਰਭੁਕ੍
ਅਸੀਂ ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਦੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖੀਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਅورتਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ?
ਸ ਦੇਵਾਧਮ ਆਯਾਤਿ ਯਦਿ ਨੋ ਦृष੍ਟਗੋਚਰਮ੍ । ਭੂਯੋ ਧ੍ਯਾਨਕृਤੇਸ਼ਾਨ ਦृਗਗ੍ਨੌ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਹੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਦੇਵਤਾ ਜੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਯੇਨਾਯਂ ਜਨਿਤਃ ਪਾਪੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰਾਮੇਣ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਕृਤਃ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਿਯਃ ਕਾ ਹਿ ਨਃ ਕਥਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਹੀ ਰਮਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ—ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅورتਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣਾਇਆ; ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ?
ਏਵਂ ਵਿਨਿਂਦ੍ਯ ਤਂ ਕਾਮਂ ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ਼ੀਲਂ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਚ ਤਾਸਾਂ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਯੇਨ ਭੂਪਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅورتਾਂ ਦਾ ਚਲਣ ਬਚਾਇਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਧਨ੍ਯਾ ਸਾਮੁष੍ਯ ਜਨਨੀ ਯਯਾਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮਃ । ਸ੍ਮਰਜਿਨ੍ਨਿਰ੍ਮਿਤੋ ਲੋਕੇ ਪਰਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਕਃ
ਧੰਨ ਹੈ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਨੋ ਰਾਜਲੋਕੈਰ੍ਹਸਿਤਾਃ ਸ੍ਮਰਨਿਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਯਾਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਨੋਭ੍ਯਾਂ ਚ ਜਨਿਤਂ ਪਾਪਮੁਲ੍ਬਣਮ੍
ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜੋ ਰਾਜ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਹੱਸੇ ਗਏ, ਕਾਮਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤੇ ਗਏ, ਤੇ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਬੋਲ ਤੇ ਮਨ ਰਾਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਵਿਚਿਂਤਯਂਤ੍ਯਸ੍ਤਾ ਏਕ੍ਯਮਤ੍ਯਯੁਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਗृਹਂ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਵਾਕ੍ਯੇਨ ਬੋਧਿਤਾਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੀਆਂ, ਉਹ ਅਣਗਿਣਤ ਅورتਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਖ ਕੇ, ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਅਥ ਰਾਜਾਪਿ ਕਾਂਪਿਲ੍ਯਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਵਸ੍ਤ੍ਰਭੂषਣੈਃ । ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਸਦ੍ਗृਹੇ ਸਂਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਫਿਰ ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਣੇ ਦੇ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਯਮੀ ਘਰ ਵਿਚ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥਾਗਚ੍ਛਤਿ ਕਾਲੇ ਤੁ ਕਾਰੂषਾਧਿਪਤਿਰ੍ਬਲੀ । ਕਾਂਪਿਲ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਸੈਨ੍ਯੈਰ੍ਨਗਰਂ ਰੁਰੁਧੇ ਤਦਾ
ਫਿਰ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਤੇ, ਕਾਰੂਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆ ਕੇ, ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਫੌਜ ਨਾਲ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭੂਦ੍ਘੋਰਂ ਤੇਨ ਯੁਦ੍ਧੇ ਸ ਘਾਤਿਤਃ । ਨਗਰਂ ਲੁਠਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਹਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਈ; ਉਸ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਲੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਤਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਕਾਲਕੂਟਂ ਤੁ ਖਾਦਿਤ੍ਵਾ ਮਰਣਂ ਗਤਾਃ । ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਨ ਕृਤਂ ਤਾਭਿਃ ਪਾਪਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤੁ
ਉਹ ਅورتਾਂ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਕੇ ਮਰ ਗਈਆਂ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਯੇਨ ਪਾਪੇਨ ਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਭੀषਣਾਖ੍ਯਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯੋ ਨਗਰੇ ਜਾਤਾ ਮਹਾਕਾਯਾ ਭਯਾਨਕਾਃ
ਕਿਹੜੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਭੈੜੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਣੀਆਂ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ,
ਤਤ੍ਰ ਤਾ ਨਿਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਨਾਰ੍ਯੋ ਹਨੂਮਤਾ । ਯਜ੍ਞਾਂਸ਼੍ਚ ਰਸਤੋ ਜਿष੍ਣੋਸ੍ਤਿष੍ਠਤਾਂ ਰਥਕੇਤਨੇ
ਉਥੇ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਮਾਣਯੋਗ ਹਨੂਮਾਨ ਵਲੋਂ ਕੈਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਜਿੱਤੂ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ।