ਤਤ੍ਸਂਗਤਿਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਗृਹਿਣੋ ਗੇਹੇ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦਿਨਃ
ਉਹ ਸੰਗਤ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਜਨ੍ਮਸਂਚਿਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯਂਤੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ । ਸਂਚਿਤਂ ਯਦ੍ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਪਾਪਮਾਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠਿਆ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਪ ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਨੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਇਕੱਠਿਆ ਕੀਤਾ ਹੈ—
ਵਿਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਯਤਿਃ । ਸ੍ਵਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦੇਹਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਕਾਦ੍ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ ਯਤੀ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਰਯਾਤ੍ਸੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੱਤੀ; ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਭਰਾ ਵੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਪੂਜਿਤੌ ਚ ਦਿਵਂਗਤੌ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪੂਜਿਤਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਗਤੋ ਦੂਤੋ ਯਥਾਗਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ; ਦੂਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਖਿਲਭੁਵਨਬੋਧਂ ਦੇਵਦੂਤਸ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਗਮਵਚਨਤੁਲ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ । ਸ੍ਵਕृਤਸੁਕृਤਦਾਨਾਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਪਤਿਵਰਲੋਕਂ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ
ਦੇਵ ਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤਿਹਾਸਮਿਮਂ ਰਾਜਨ੍ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦਪਿ । ਸ ਗੋਸਹਸ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸੁਗਂਧਂਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਸੁਗੰਧਾ ਨੂੰ ਜਾਵੋ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਵਰ੍ਤਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰਾਵਰਤ ਨੂੰ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਸ਼੍ਚ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮੇ । ਸ੍ਨਾਤੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਣਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਕਰਣ ਹ੍ਰਦ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰੁਂਧਤੀਵਟਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਸਾਮੁਦ੍ਰਕਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਬੂਟੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਸਮੁੰਦਰਕਾ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਰ੍ਤ੍ਤਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਯਮੁਨਾਪ੍ਰਭਵਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਾਮੁਨਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਵੇ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਦਰ੍ਵੀਸਂਕ੍ਰਮਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਰਵੀਸੰਕ੍ਰਮਣ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸਿਂਧੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਃ ਪਂਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਅਥ ਦੇਵੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਗਮਾਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚੌਸ਼ਨਸੀਂ ਗਤਿਮ੍ । ऋषਿਕੁਲ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ਼ਨਸ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਿਕੁਲਿਆ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਭਾਰਤ।
ਵਸਿष੍ਠਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ऋषਿਕੁਲ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ऋषਿਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਿਕੁਲਿਆ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਤਤ੍ਰ ਵਸੇਨ੍ਮਾਸਂ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੋ ਨਰਾਧਿਪ । ਭृਗੁਤੁਂਗਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਾਜਿਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਰਾਜਾ ਉਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾ ਕੇ ਰਹੇ, ਭ੍ਰਿਗੁਤੁੰਗਾ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਵਾਜਿਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਵੀਰਪ੍ਰਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਕਾਰ੍ਤਿਕਮਾਘਯੋਸ਼੍ਚੈਵ ਤੀਰ੍ਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਵੀਰਪ੍ਰਮੋਖਸ਼ਾ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਾਰਤਿਕ ਤੇ ਮਾਘ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿਚ, ਉਹ ਔਖਾ ਤੀਰਥ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿष੍ਟੋਮਾਤਿਰਾਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਣ੍ਯਕृਤ੍ । ਤਤਃ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾਤੀਰ੍ਥਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੁੰਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਅਗਨਿਸ਼ਟੋਮ ਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਸੰਧਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਉਪਸ੍ਪृਸ਼ੇਤ੍ਸ ਵਿਦ੍ਯਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਪਾਰਗੋ ਭਵੇਤ੍ । ਮਹਾਸ਼੍ਰਮੇ ਵਸੇਦ੍ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਮੋਚਨੇ
ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਗਿਆਨਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਕਾਲਂ ਨਿਰਾਹਾਰੋ ਲੋਕਾਨ੍ਸਂਵਸਤੇ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ । षष੍ਠਕਾਲੋਪਵਾਸੇਨ ਮਾਸਮੁष੍ਯ ਮਹਾਲਯੇ
ਇੱਕ ਵਾਰ ਰੋਜ਼ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮਹਾ ਆਲਯ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਛੇ ਵਾਰ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਕੇ।
ਤੀਰ੍ਣਸ੍ਤਾਰਯਤੇ ਜਂਤੂਨ੍ਦਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ਾਪਰਾਨ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਰਂ ਸੁਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦਸ ਅਗਲੇ ਜੰਤੂਆਂ ਨੂੰ ਤਾਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਮਸਕਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृਤਾਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਕृਤ੍ਯੇषੁ ਨ ਸ਼ੋਚੇਨ੍ਮਰਣਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਵਿਂਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍
ਸਭ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੌਤ ਲਈ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵੇਤਸਿਕਾਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਪਿਤਾਮਹਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਵੇਤਸਿਕਾ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ। ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸੁਂਦਰਿਕਾਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਨਿषੇਵਿਤਾਮ੍ । ਰੂਪਸ੍ਯ ਭਾਗੀ ਭਵਤਿ ਦृष੍ਟਮੇਤਤ੍ਪੁਰਾਤਨੈਃ
ਫਿਰ, ਸੁੰਦਰਿਕਾ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜੋ ਸਿੱਧਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਿਕਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਣੇਨ ਯਾਨੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਿਕਾ ਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਸਵਾਰੀ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।