ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਤਥਾ । ਅਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮੇ ਸਨਾਥੋऽਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਪਾਵਨਃ
‘ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋਈ। ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਏ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ।’
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗृਹਂ ਧਨ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਅਦ੍ਯ ਕੁਟੁਂਬਿਨਃ । ਮਮਾਦ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਧਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਗਾਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਧਨਮ੍
‘ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਧਨਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਧਨਿਆ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਧਨਿਆ, ਧਨਿਆ ਮੇਰੀਆਂ ਗਾਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਨ।’
ਯਦ੍ਦृष੍ਟੌ ਭਵਤਾਂ ਪਾਦੌ ਤਾਪਤ੍ਰਯਹਰੌ ਮਯਾ । ਭਵਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਹਰੇਰਿਵ
‘ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਹੀ ਧਨਿਆ ਹੈ।’
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਤਥਾ । ਧृਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਯਤ੍ਰ ਪਾਦੋਦਕਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧृਤਮ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪੈਰ੍ਭਾਵਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੈਸ਼ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਂਦਰਾਨ੍ਨੇਨ ਭੋਜਿਤਾ ਯਤਯਸ੍ਤਥਾ । ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਰਮਹਂਸਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਮਂਦਿਰੇ ਨਿਸ਼ਿ
ਜਦੋਂ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮਹੰਸ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤਸ਼੍ਚ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਮਤਮ੍ । ਤੇषਾਮਾਤਿਥ੍ਯਜਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੋਤੀਆਂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਤੋਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਨ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਖਲੁ । ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਤਿਜੀਵਿਨਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ।
ਮਤਿਮਤ੍ਸੁ ਸੁਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਰੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਤਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੁ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ; ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੂਰੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿषੁ ਕਰ੍ਤਾਰਃ ਕਰ੍ਤृषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦਿਨਃ । ਅਤਏਵ ਸੁਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਪੂਰੀ ਅਕਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਚਨਹਾਰ; ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਸਂਗਤਿਰ੍ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਿਨੀ । ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਗृਹਿਣੋ ਗੇਹੇ ਸਂਤੁष੍ਟਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦਿਨਃ
ਉਹ ਸੰਗਤ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ; ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਜਨ੍ਮਸਂਚਿਤਂ ਪਾਪਂ ਨਾਸ਼ਯਂਤੀਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵੈ । ਸਂਚਿਤਂ ਯਦ੍ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਯ ਪਾਪਮਾਮਰਣਾਂਤਿਕਮ੍
ਜਨਮ ਤੋਂ ਇਕੱਠਿਆ ਪਾਪ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪਾਪ ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਨੇ ਮੌਤ ਤੱਕ ਇਕੱਠਿਆ ਕੀਤਾ ਹੈ—
ਵਿਨਿਰ੍ਦਹਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਕਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਯਤਿਃ । ਸ੍ਵਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦੇਹਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਰਕਾਦ੍ਯੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸਾਰਾ ਪਾਪ ਇੱਕ ਰਾਤ ਰਹਿ ਕੇ ਯਤੀ ਸਾੜ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਦੌ ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ ਸਤ੍ਵਰਮ੍ । ਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨਿਰਯਾਤ੍ਸੋऽਪਿ ਨਿਰ੍ਗਤਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਿੱਤੀ; ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਭਰਾ ਵੀ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਸ੍ਤੁ ਪੁष੍ਪਵਰ੍षੇਣ ਪੂਜਿਤੌ ਚ ਦਿਵਂਗਤੌ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਪੂਜਿਤਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਗਤੋ ਦੂਤੋ ਯਥਾਗਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਗਏ; ਦੂਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਅਖਿਲਭੁਵਨਬੋਧਂ ਦੇਵਦੂਤਸ੍ਯਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਗਮਵਚਨਤੁਲ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ । ਸ੍ਵਕृਤਸੁਕृਤਦਾਨਾਦ੍ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਤਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਸੁਰਪਤਿਵਰਲੋਕਂ ਤੇਨ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਜਗਾਮ
ਦੇਵ ਦੂਤ ਦੇ ਬਚਨ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਆਨਤਾ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਰਗੇ ਹਨ, ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਇਤਿਹਾਸਮਿਮਂ ਰਾਜਨ੍ਯਃ ਪਠੇਚ੍ਛृਣੁਯਾਦਪਿ । ਸ ਗੋਸਹਸ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੋਕੋ ਲਭਤੇ ਫਲਮ੍
ਜੋ ਰਾਜਵੰਸ਼ੀ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦੁਖ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਸੁਗਂਧਂਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜੇ, ਸੁਗੰਧਾ ਨੂੰ ਜਾਵੋ, ਜੋ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰੁਦ੍ਰਾਵਰ੍ਤਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਫਿਰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੁਦਰਾਵਰਤ ਨੂੰ ਜਾਵੇ; ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਗਂਗਾਯਾਸ਼੍ਚ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸਰਸ੍ਵਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਸਂਗਮੇ । ਸ੍ਨਾਤੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਗੰਗਾ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਸੰਗਮ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਕਰ੍ਣਹ੍ਰਦੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਸ਼ਂਕਰਮ੍ । ਨ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਥੇ ਕਰਣ ਹ੍ਰਦ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਮਾੜੀ ਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕੁਬ੍ਜਾਮ੍ਰਕਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਫਿਰ, ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੁਬਜਾਮਰਕ ਨੂੰ ਜਾਵੇ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਰੁਂਧਤੀਵਟਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥਸੇਵੀ ਨਰਾਧਿਪ । ਸਾਮੁਦ੍ਰਕਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਰੁੰਧਤੀ ਦੇ ਬੂਟੇ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਵੇ, ਸਮੁੰਦਰਕਾ ਨੂੰ ਛੂਹੇ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਫਲਂ ਵਿਂਦ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਵਰ੍ਤ੍ਤਂ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਠਾ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾਵਰਤ ਵੱਲ ਜਾਵੇ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਯਮੁਨਾਪ੍ਰਭਵਂ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮੁਪਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਯਾਮੁਨਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਵੇ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ । ਦਰ੍ਵੀਸਂਕ੍ਰਮਣਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਰਵੀਸੰਕ੍ਰਮਣ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਸਿਂਧੋਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਭਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਿੰਧੂ ਦੇ ਸਰੋਤ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਜਿੱਥੇ ਸਿੱਧ ਤੇ ਗੰਧਰਵ ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰੋष੍ਯ ਰਜਨੀਃ ਪਂਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਬਹੁਸੁਵਰ੍ਣਕਮ੍ । ਅਥ ਦੇਵੀਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਨਰਃ ਪਰਮਦੁਰ੍ਗਮਾਮ੍
ਉਥੇ ਪੰਜ ਰਾਤਾਂ ਰਹਿ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਦਾਨ ਕਰੇ। ਫਿਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖੀ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗਚ੍ਛੇਚ੍ਚੌਸ਼ਨਸੀਂ ਗਤਿਮ੍ । ऋषਿਕੁਲ੍ਯਾਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚੈਵ ਭਾਰਤ
ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ਼ਨਸ ਦੀ ਰਾਹ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਿਕੁਲਿਆ ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਭਾਰਤ।
ਵਸਿष੍ਠਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯਃ । ऋषਿਕੁਲ੍ਯਾਂ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ऋषਿਲੋਕਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ
ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਵਰਗ ਤੇ ਦੁਜਾਤੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਰਿਸ਼ਿਕੁਲਿਆ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।