ਤੇਨ ਬਾਲਤ੍ਵਮਾਰਭ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ — ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਨਂ ਸੌਮ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਚਿਤ੍ਤਮੇਵ ਮੇ । ਗਂਗੋਦਂ ਪਾਪਹਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਹਾਰਿ ਸਤਾਂ ਵਚਃ
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਗੁਣੋ ਨੈਸਰ੍ਗਿਕਃ ਸਤਾਮ੍ । ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕੇਨ ਸ਼ੀਤਲੋऽਮृਤਮਂਡਲਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਚੰਦ ਨੂੰ ਕੌਣ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਕਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਹੈ?
ਦੇਵਦੂਤ ਤਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਪृਚ੍ਛਤਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸਦ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸ: ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕਿਵੇਂ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੂਤੋ ਜਗਾਦ ਹ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮੈਤ੍ਰੀ ਰਜ੍ਜੁਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਿਲੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰਿਸਤਾ ਜੋੜ ਲਿਆ।
ਯਤ੍ਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯਾष੍ਟਮੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਸਂਚਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦੀਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਸ੍ਯ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਤੇਰੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸਵਰਗ ਪਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਥਂ ਜਾਤਂ ਕਿਂ ਜਨ੍ਮ ਚ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਦੂਤ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਵਿਕੁੰਡਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਕਿਹੜਾ ਸੀ? ਦੂਤ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਸਹੇਤੁਕਮ੍ । ਪੁਰਾ ਮਧੁਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ऋषਿਰਾਸੀਚ੍ਚ ਸ਼ਾਕੁਨਿਃ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਵਣਿਕ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੁੰਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਧੁਵਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਕੁਨੀ ਸੀ।
ਤਪੋऽਧ੍ਯਯਨ ਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮਃ । ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਰੇਵਤ੍ਯਾਂ ਨਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਗ੍ਰਹਾ ਇਵ
ਉਹ ਤਪ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇਜ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੇਵਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਨੌ ਗ੍ਰਹਿ।
ਧ੍ਰੁਵਃ ਸ਼ੀਲੋ ਬੁਧਸ੍ਤਾਰੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨੁਤ ਪਂਚਮਃ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਰਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਗृਹਧਰ੍ਮੇषੁ ਰੇਮਿਰੇ
ਧ੍ਰੁਵ, ਸ਼ੀਲ, ਬੁਧ, ਤਾਰਾ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਜੋਤਿਸਮਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਿਰ੍ਮੋਹੋ ਜਿਤਕਾਮਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਨਕੋਸ਼ੋ ਗੁਣਾਧਿਕਃ । ਏਤੇ ਗृਹਵਿਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦ੍ਵਿਜਸੂਨਵਃ
ਨਿਰਮੋਹ, ਜਿਤਕਾਮ, ਧਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੇ ਗੁਣਾਧਿਕ—ਇਹ ਚਾਰ ਦਵਿਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘਰ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਰਹਿੰਦੇ।
ਚਤੁਰ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਿਨਿਸ੍ਪृਹਾਃ । ਗ੍ਰਾਮੈਕਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸਂਗਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਚੌਥਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਇੱਕ ਹੀ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸਮ ਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਂਚਨਾਃ । ਯੇਨਕੇਨਚਿਦਾਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਯੇਨਕੇਨਚਿਦਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਿਸੇ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨਾ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ। ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹੀ ਪਹਿਨਦੇ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹੀ ਖਾਂਦੇ।
ਸਾਯਂਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਜਿਤਨਿਦ੍ਰਾ ਜਿਤਾਹਾਰਾ ਵਾਤਸ਼ੀਤਸਹਿष੍ਣਵਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਂਝ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਨੀਂਦ ਤੇ ਭੁੱਖ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ, ਹਵਾ ਤੇ ਠੰਡ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੇਣ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਚਰਂਤਿ ਲੀਲਯਾ ਪृਥ੍ਵਦ੍ਯਂਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮੌਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕਾਂਚਿਦਰ੍ਥਮਾਤ੍ਰਂ ਹਿ ਯੋਗਿਨਃ । ਦृष੍ਟਜ੍ਞਾਨਾ ਅਸਂਦੇਹਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਕਾਰ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਇਹ ਯੋਗੀ ਕੋਈ ਕੰਮ ਲਾਭ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਿੱਧਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਚਿੱਤ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਏਵਂ ਤੇ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮष੍ਟਮਜਨ੍ਮਨਿ । ਤਿष੍ਠਤੋ ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇषੁ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਕੁਟੁਂਬਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਅਠਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਜਦ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ—
ਗੇਹਂ ਤਾਵਕਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਿਤਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਂਤਰੇ ਕਾਲੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਗृਹਾਂਗਣੇ
ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਆਏ, ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਸਗਦ੍ਗਦਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਂ ਸਹਰ੍षਂ ਚ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍ । ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਅਵਾਜ਼ ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਡੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਰਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਯੁਗਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਤਦਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਯਾ ਸੂਨृਤਯਾ ਗਿਰਾ
ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਥਾਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਸਫਲਂ ਤਥਾ । ਅਦ੍ਯ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਮੇ ਸਨਾਥੋऽਦ੍ਯਾਸ੍ਮਿ ਪਾਵਨਃ
‘ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਸਫਲ ਹੋਈ। ਅੱਜ ਵਿਸ਼ਨੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜੀ ਹੋਏ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ।’
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਦ੍ਯ ਗृਹਂ ਧਨ੍ਯਂ ਧਨ੍ਯਾ ਅਦ੍ਯ ਕੁਟੁਂਬਿਨਃ । ਮਮਾਦ੍ਯ ਪਿਤਰੋ ਧਨ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਾ ਗਾਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਧਨਮ੍
‘ਅੱਜ ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਘਰ ਧਨਿਆ, ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਾਲੇ ਧਨਿਆ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਪਿਤਰ ਧਨਿਆ, ਧਨਿਆ ਮੇਰੀਆਂ ਗਾਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਧਨ।’
ਯਦ੍ਦृष੍ਟੌ ਭਵਤਾਂ ਪਾਦੌ ਤਾਪਤ੍ਰਯਹਰੌ ਮਯਾ । ਭਵਤਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਧਨ੍ਯਸ੍ਯੈਵ ਹਰੇਰਿਵ
‘ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੇ; ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਹਰੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਰਗਾ ਹੀ ਧਨਿਆ ਹੈ।’
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਤਥਾ । ਧृਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪਰਯਾ ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਯਤ੍ਰ ਪਾਦੋਦਕਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧृਤਮ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪੈਰ੍ਭਾਵਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੈਸ਼ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਸੁਂਦਰਾਨ੍ਨੇਨ ਭੋਜਿਤਾ ਯਤਯਸ੍ਤਥਾ । ਤृਪ੍ਤਾਃ ਪਰਮਹਂਸਾਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਂਤਾ ਮਂਦਿਰੇ ਨਿਸ਼ਿ
ਜਦੋਂ ਯਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸੋਹਣੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮਹੰਸ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤਸ਼੍ਚ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਮਤਮ੍ । ਤੇषਾਮਾਤਿਥ੍ਯਜਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਜਾਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਉਹ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਜੋਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਜੋਤੀਆਂ ਦੀ ਜੋਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾਨਦਾਰੀ ਤੋਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉਪਜੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ।
ਨ ਤਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਸਹਸ੍ਰੇਣ ਵਕ੍ਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਨੋਮ੍ਯਹਂ ਖਲੁ । ਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਮਤਿਜੀਵਿਨਃ
ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਹਜ਼ਾਰ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਹਨ।
ਮਤਿਮਤ੍ਸੁ ਸੁਰਾਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਨਰੇषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜਾਤਯਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਚ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸੁ ਕृਤਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਦਵਾਨ; ਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੂਰੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਕृਤਬੁਦ੍ਧਿषੁ ਕਰ੍ਤਾਰਃ ਕਰ੍ਤृषੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਦਿਨਃ । ਅਤਏਵ ਸੁਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਾ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਪੂਰੀ ਅਕਲ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਚਨਹਾਰ; ਰਚਨਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹਨ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਹਨ।