ਬਾਲਤ੍ਵੇ ਯੌਵਨੇ ਵਾਪਿ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਂ ਨੂਨਂ ਨੈਤਿ ਪਾਪੋऽਤਿਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ ਹੋਵੇ, ਜਵਾਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਉਪੋष੍ਯੇਹ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਮਜ੍ਜਨਮ੍ । ਦਤ੍ਵਾ ਹੇਮਤਿਲਾਨ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਂਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਂਤਿ ਨ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਕਾਂਚਨਂ ਚ ਯੈਃ । ਨੈਵ ਤਪ੍ਤਂ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਜੋ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਨਿਰੂਪਣਮ੍ । ਅਦ੍ਰੋਹਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਾਯ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ: ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਕਰਨਾ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਿਰੋਧਸ਼੍ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਹਰਿਸੇਵਨਮ੍ । ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਪਾਲਨਂ ਵਿਧਿਤਃ ਸਦਾ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਾਉਣਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥੀ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਪੋਦਾਨਂ ਨ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਉਪਾਨਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਨਾਨਿ ਪਤ੍ਰਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਜਲਮ੍ । ਅਵਂਧ੍ਯਂ ਦਿਵਸਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਦਰਿਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯਕ
ਜੁੱਤੀ, ਕਪੜੇ, ਖਾਣਾ, ਪੱਤੇ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ — ਹਰ ਰੋਜ਼, ਗਰੀਬ ਵੈਸ਼ ਵੀ ਆਪਣਾ ਦਿਨ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਏ।
ਇਹਲੋਕੇ ਪਰੇ ਚੈਵ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤੇ । ਦਾਤਾਰੋ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਾਂ ਤਾਂ ਵੈ ਯਮਯਾਤਨਾਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਯਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषੋ ਧਨਾਢ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਵਂਤੀਹ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਯਾਂਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਆਖੀਏ? ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰੋਹਂਤਿ ਦਿਵਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਧਰਮ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਬਾਲਤ੍ਵਮਾਰਭ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ — ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਨਂ ਸੌਮ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਚਿਤ੍ਤਮੇਵ ਮੇ । ਗਂਗੋਦਂ ਪਾਪਹਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਹਾਰਿ ਸਤਾਂ ਵਚਃ
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਗੁਣੋ ਨੈਸਰ੍ਗਿਕਃ ਸਤਾਮ੍ । ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕੇਨ ਸ਼ੀਤਲੋऽਮृਤਮਂਡਲਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਚੰਦ ਨੂੰ ਕੌਣ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਕਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਹੈ?
ਦੇਵਦੂਤ ਤਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਪृਚ੍ਛਤਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸਦ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸ: ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕਿਵੇਂ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੂਤੋ ਜਗਾਦ ਹ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮੈਤ੍ਰੀ ਰਜ੍ਜੁਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਿਲੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰਿਸਤਾ ਜੋੜ ਲਿਆ।
ਯਤ੍ਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯਾष੍ਟਮੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਸਂਚਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦੀਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਸ੍ਯ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਤੇਰੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸਵਰਗ ਪਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਥਂ ਜਾਤਂ ਕਿਂ ਜਨ੍ਮ ਚ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਦੂਤ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਵਿਕੁੰਡਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਕਿਹੜਾ ਸੀ? ਦੂਤ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਸਹੇਤੁਕਮ੍ । ਪੁਰਾ ਮਧੁਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ऋषਿਰਾਸੀਚ੍ਚ ਸ਼ਾਕੁਨਿਃ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਵਣਿਕ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੁੰਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਧੁਵਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਕੁਨੀ ਸੀ।
ਤਪੋऽਧ੍ਯਯਨ ਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮਃ । ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਰੇਵਤ੍ਯਾਂ ਨਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਗ੍ਰਹਾ ਇਵ
ਉਹ ਤਪ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇਜ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੇਵਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਨੌ ਗ੍ਰਹਿ।
ਧ੍ਰੁਵਃ ਸ਼ੀਲੋ ਬੁਧਸ੍ਤਾਰੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨੁਤ ਪਂਚਮਃ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਰਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਗृਹਧਰ੍ਮੇषੁ ਰੇਮਿਰੇ
ਧ੍ਰੁਵ, ਸ਼ੀਲ, ਬੁਧ, ਤਾਰਾ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਜੋਤਿਸਮਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨਿਰ੍ਮੋਹੋ ਜਿਤਕਾਮਸ਼੍ਚ ਧ੍ਯਾਨਕੋਸ਼ੋ ਗੁਣਾਧਿਕਃ । ਏਤੇ ਗृਹਵਿਰਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਦ੍ਵਿਜਸੂਨਵਃ
ਨਿਰਮੋਹ, ਜਿਤਕਾਮ, ਧਿਆਨਕੋਸ਼ ਤੇ ਗੁਣਾਧਿਕ—ਇਹ ਚਾਰ ਦਵਿਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਘਰ ਤੋਂ ਵਿਰਕਤ ਰਹਿੰਦੇ।
ਚਤੁਰ੍ਥਾਸ਼੍ਰਮਮਾਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਵਿਨਿਸ੍ਪृਹਾਃ । ਗ੍ਰਾਮੈਕਵਾਸਿਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਿਃਸਂਗਾ ਨਿष੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਚੌਥਾ ਆਸ਼੍ਰਮ ਧਾਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ। ਇੱਕ ਹੀ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ।
ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਿष੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਾਸ਼੍ਚ ਸਮ ਲੋष੍ਟਾਸ਼੍ਮਕਾਂਚਨਾਃ । ਯੇਨਕੇਨਚਿਦਾਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਯੇਨਕੇਨਚਿਦਾਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਿਸੇ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਮਿੱਟੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਸੋਨਾ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਸਮਝਦੇ। ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹੀ ਪਹਿਨਦੇ, ਜੋ ਮਿਲਿਆ, ਉਹੀ ਖਾਂਦੇ।
ਸਾਯਂਗ੍ਰਹਾਸ੍ਤਥਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਧ੍ਯਾਨਪਰਾਯਣਾਃ । ਜਿਤਨਿਦ੍ਰਾ ਜਿਤਾਹਾਰਾ ਵਾਤਸ਼ੀਤਸਹਿष੍ਣਵਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਂਝ ਦੀ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਂਦੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਨੀਂਦ ਤੇ ਭੁੱਖ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾਈ, ਹਵਾ ਤੇ ਠੰਡ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ।
ਪਸ਼੍ਯਂਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੇਣ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਚਰਂਤਿ ਲੀਲਯਾ ਪृਥ੍ਵਦ੍ਯਂਤੇऽਨ੍ਯੋਨ੍ਯਂ ਮੌਨਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਜਿਵੇਂ ਚਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਵੇਖਦੇ। ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਂ ਕਾਂਚਿਦਰ੍ਥਮਾਤ੍ਰਂ ਹਿ ਯੋਗਿਨਃ । ਦृष੍ਟਜ੍ਞਾਨਾ ਅਸਂਦੇਹਾਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿਕਾਰ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ
ਇਹ ਯੋਗੀ ਕੋਈ ਕੰਮ ਲਾਭ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਿੱਧਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਚਿੱਤ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ।
ਏਵਂ ਤੇ ਤਵ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਮष੍ਟਮਜਨ੍ਮਨਿ । ਤਿष੍ਠਤੋ ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇषੁ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਕੁਟੁਂਬਿਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਅਠਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਜਦ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਮੱਧ ਦੇਸ਼ ਵਿਚ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ—
ਗੇਹਂ ਤਾਵਕਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਿਪਾਸਿਤਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਾਂਤਰੇ ਕਾਲੇ ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਗृਹਾਂਗਣੇ
ਉਹ ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ ਆਏ, ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਪਿਆਸੇ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰੀਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਆੰਗਣ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ।
ਸਗਦ੍ਗਦਂ ਸਾਸ਼੍ਰੁਨੇਤ੍ਰਂ ਸਹਰ੍षਂ ਚ ਸਸਂਭ੍ਰਮਮ੍ । ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਬਹੁਮਾਨਪੁਰਃਸਰਮ੍
ਅਵਾਜ਼ ਰੁੰਝੀ ਹੋਈ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਹੰਝੂ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਡੰਡਵਤ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਰਣੌ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਯੁਗਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਤਦਾਭਿਨਨ੍ਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਯਾ ਸੂਨृਤਯਾ ਗਿਰਾ
ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਥਾਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।