ਉਭਯਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਦਿਨਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਾਵਤ੍ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤੀਹ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਪਾਪ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਾਵਨ੍ਨੋਪਵਸੇਜ੍ਜਂਤੁਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਦਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਜੀਵ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੇਂਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਮਾਨਵੈਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਵਸ਼ਂ ਯਾਂਤਿ ਨ ਭਾਸ੍ਕਰੇਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਲੋਕ ਝੂਠੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਨ ਸੁਗਮ ਰਾਜ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਲਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਜੀਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਨ ਗਂਗਾ ਨ ਗਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਕਾਸ਼ੀ ਨ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਹ ਦਿਨ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਯਾ, ਨਾ ਕਾਸੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ,
ਨ ਚਾਪਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਹਰਿਦਿਨੇਨ ਤੁ । ਯਮੁਨਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾ ਨ ਤੁਲ੍ਯਾ ਹਰਿਦਿਨੇਨ ਤੁ
ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੀਰਥ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਯਮੁਨਾ, ਨਾ ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਯੇਨਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕावट ਦੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ।
ਦਸ਼ ਵੈ ਪੈਤृਕੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਾਤृਕੇ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ । ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਦਸ਼ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਾਨੁਦ੍ਧਰਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ — ਇਹ ਸਭ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸਂਗ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਨਾਗਾਰਿ ਕृਤਕੇਤਨਾਃ । ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਃ ਪੀਤਵਸਨਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ, ਵਚਨ ਕਰਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲਤ੍ਵੇ ਯੌਵਨੇ ਵਾਪਿ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਂ ਨੂਨਂ ਨੈਤਿ ਪਾਪੋऽਤਿਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ ਹੋਵੇ, ਜਵਾਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਉਪੋष੍ਯੇਹ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਮਜ੍ਜਨਮ੍ । ਦਤ੍ਵਾ ਹੇਮਤਿਲਾਨ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਂਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਂਤਿ ਨ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਕਾਂਚਨਂ ਚ ਯੈਃ । ਨੈਵ ਤਪ੍ਤਂ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਜੋ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਨਿਰੂਪਣਮ੍ । ਅਦ੍ਰੋਹਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਾਯ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ: ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਕਰਨਾ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਿਰੋਧਸ਼੍ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਹਰਿਸੇਵਨਮ੍ । ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਪਾਲਨਂ ਵਿਧਿਤਃ ਸਦਾ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਾਉਣਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥੀ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਪੋਦਾਨਂ ਨ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਉਪਾਨਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਨਾਨਿ ਪਤ੍ਰਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਜਲਮ੍ । ਅਵਂਧ੍ਯਂ ਦਿਵਸਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਦਰਿਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯਕ
ਜੁੱਤੀ, ਕਪੜੇ, ਖਾਣਾ, ਪੱਤੇ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ — ਹਰ ਰੋਜ਼, ਗਰੀਬ ਵੈਸ਼ ਵੀ ਆਪਣਾ ਦਿਨ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਏ।
ਇਹਲੋਕੇ ਪਰੇ ਚੈਵ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤੇ । ਦਾਤਾਰੋ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਾਂ ਤਾਂ ਵੈ ਯਮਯਾਤਨਾਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਯਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषੋ ਧਨਾਢ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਵਂਤੀਹ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਯਾਂਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਆਖੀਏ? ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰੋਹਂਤਿ ਦਿਵਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਧਰਮ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਬਾਲਤ੍ਵਮਾਰਭ੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਃ । ਇਤਿ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਦੀ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ — ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਨਂ ਸੌਮ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਂ ਚਿਤ੍ਤਮੇਵ ਮੇ । ਗਂਗੋਦਂ ਪਾਪਹਂ ਸਦ੍ਯਃ ਪਾਪਹਾਰਿ ਸਤਾਂ ਵਚਃ
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ — ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਸਾਫ ਹੋ ਗਿਆ; ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ, ਤੁਰੰਤ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਪਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਗੁਣੋ ਨੈਸਰ੍ਗਿਕਃ ਸਤਾਮ੍ । ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕੇਨ ਸ਼ੀਤਲੋऽਮृਤਮਂਡਲਃ
ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤੀ ਖਾਸੀਅਤ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਚੰਦ ਨੂੰ ਕੌਣ ਠੰਢਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਚਕਰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ ਠੰਢਾ ਹੈ?
ਦੇਵਦੂਤ ਤਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਪृਚ੍ਛਤਃ । ਨਰਕਾਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਃ ਸਦ੍ਯੋ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਮੇ ਜਾਯਤੇ ਕਥਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਦੱਸ: ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਕਿਵੇਂ ਤੁਰੰਤ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਇਤਿ ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੂਤੋ ਜਗਾਦ ਹ । ਧ੍ਯਾਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਨ੍ਮੈਤ੍ਰੀ ਰਜ੍ਜੁਬਨ੍ਧਨਃ
ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਦਿਲੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਰਿਸਤਾ ਜੋੜ ਲਿਆ।
ਯਤ੍ਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯਾष੍ਟਮੇ ਪੁਣ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਜਨ੍ਮਨਿ ਸਂਚਿਤਮ੍ । ਤਦ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਦੀਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਸ੍ਯ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਤੇਰੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਅਠਵੇਂ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ, ਜੇ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਸਵਰਗ ਪਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰਾ ਪੁੰਨ ਉਸਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਕਿਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਕਥਂ ਜਾਤਂ ਕਿਂ ਜਨ੍ਮ ਚ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਦੂਤ ਤਤੋ ਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਵਿਕੁੰਡਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਪਿਛਲਾ ਜਨਮ ਕਿਹੜਾ ਸੀ? ਦੂਤ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸੋ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਤੁਰੰਤ ਇਨਾਮ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਚ ਸਹੇਤੁਕਮ੍ । ਪੁਰਾ ਮਧੁਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ऋषਿਰਾਸੀਚ੍ਚ ਸ਼ਾਕੁਨਿਃ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ ਵਣਿਕ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੁੰਨ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਮਧੁਵਨ ਵਿਚ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਕੁਨੀ ਸੀ।
ਤਪੋऽਧ੍ਯਯਨ ਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤੇਜਸਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਸਮਃ । ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਤਸ੍ਯ ਰੇਵਤ੍ਯਾਂ ਨਵ ਪੁਤ੍ਰਾ ਗ੍ਰਹਾ ਇਵ
ਉਹ ਤਪ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇਜ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਰਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਰੇਵਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਨੌ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਨੌ ਗ੍ਰਹਿ।
ਧ੍ਰੁਵਃ ਸ਼ੀਲੋ ਬੁਧਸ੍ਤਾਰੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਮਾਨੁਤ ਪਂਚਮਃ । ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਰਤਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਗृਹਧਰ੍ਮੇषੁ ਰੇਮਿਰੇ
ਧ੍ਰੁਵ, ਸ਼ੀਲ, ਬੁਧ, ਤਾਰਾ, ਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਜੋਤਿਸਮਾਨ—ਇਹ ਸਭ ਅਗਨਿਹੋਤਰ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ।