ਭੂਚਕ੍ਰਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਯਾ ਯੋ ਮੂਲ੍ਯਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕ੍ਰੇਤਾ ਚਾਨੁਮਂਤਾ ਯਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਚ ਮੋਦਤੇ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਵੇਚਦਾ, ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਮ੍ । ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਕਿਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਪਭੀਰੁਣਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਮਰਣਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰੇਃ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਘੋਰਮਰਣ੍ਯੇ ਨਿਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਨ੍ਨਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਾਪਂ ਨਰੋ ਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਗਰੁੜ-ਧਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੇਕਰ ਅਨੇਕ ਪਾਪ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ, ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ,
ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ,
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ । ਦੇਵਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਰੰਗਧਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਨ ਤੇषਾਂ ਯਮਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਰਕੌਕਸਃ । ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੁਰੁषੋ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਵਨਿਂਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨ ਵਿਂਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਮਹਤ੍ । ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜੇਕਰ ਇਕ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਸੰਜੋਗ ਨਾਲ ਕਰ ਲਵੇ,
ਨ ਯਾਤਿ ਯਾਤਨਾਂ ਯਾਮੀਮਿਤਿ ਲੋਮਸ਼ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨੇਦृਸ਼ਂ ਪਾਵਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਯਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਭੁਗਤਦਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਲੋਮਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਉਭਯਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਦਿਨਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਾਵਤ੍ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤੀਹ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਪਾਪ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਾਵਨ੍ਨੋਪਵਸੇਜ੍ਜਂਤੁਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਦਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਜੀਵ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੇਂਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਮਾਨਵੈਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਵਸ਼ਂ ਯਾਂਤਿ ਨ ਭਾਸ੍ਕਰੇਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਲੋਕ ਝੂਠੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਨ ਸੁਗਮ ਰਾਜ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਲਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਜੀਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਨ ਗਂਗਾ ਨ ਗਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਕਾਸ਼ੀ ਨ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਹ ਦਿਨ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਯਾ, ਨਾ ਕਾਸੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ,
ਨ ਚਾਪਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਹਰਿਦਿਨੇਨ ਤੁ । ਯਮੁਨਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾ ਨ ਤੁਲ੍ਯਾ ਹਰਿਦਿਨੇਨ ਤੁ
ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੀਰਥ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਯਮੁਨਾ, ਨਾ ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਯੇਨਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕावट ਦੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ।
ਦਸ਼ ਵੈ ਪੈਤृਕੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਾਤृਕੇ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ । ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਦਸ਼ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਾਨੁਦ੍ਧਰਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ — ਇਹ ਸਭ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸਂਗ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਨਾਗਾਰਿ ਕृਤਕੇਤਨਾਃ । ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਃ ਪੀਤਵਸਨਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ, ਵਚਨ ਕਰਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਬਾਲਤ੍ਵੇ ਯੌਵਨੇ ਵਾਪਿ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਂ ਨੂਨਂ ਨੈਤਿ ਪਾਪੋऽਤਿਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ ਹੋਵੇ, ਜਵਾਨੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬੁਢਾਪਾ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਜੋ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਕਦੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।
ਉਪੋष੍ਯੇਹ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਾਣਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਾ ਤੀਰ੍ਥਮਜ੍ਜਨਮ੍ । ਦਤ੍ਵਾ ਹੇਮਤਿਲਾਨ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਾਂਤੀਹ ਮਾਨਵਾਃ
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਹੀ ਸਵਰਗ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਂਤਿ ਨ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਕਾਂਚਨਂ ਚ ਯੈਃ । ਨੈਵ ਤਪ੍ਤਂ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤੇ ਸ੍ਯੁਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਜੋ ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਜੋ ਸੋਨਾ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਦੁੱਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸਂਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਕਥਿਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਨਿਰੂਪਣਮ੍ । ਅਦ੍ਰੋਹਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਵਾਙ੍ਮਨਃ ਕਾਯ ਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤੇ ਨਰਕ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ: ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੈਰ ਨਾ ਕਰਨਾ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਨਿਰੋਧਸ਼੍ਚ ਦਾਨਂ ਚ ਹਰਿਸੇਵਨਮ੍ । ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਚ ਪਾਲਨਂ ਵਿਧਿਤਃ ਸਦਾ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ, ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ, ਤੇ ਵਰਣ-ਆਸ਼੍ਰਮ ਦੇ ਫਰਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਾਉਣਾ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਰ੍ਥੀ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਪੋਦਾਨਂ ਨ ਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਤਥਾ ਦਦ੍ਯਾਦਾਤ੍ਮਨੋ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨਾ ਕਰੇ; ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਉਪਾਨਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਨ੍ਨਾਨਿ ਪਤ੍ਰਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਜਲਮ੍ । ਅਵਂਧ੍ਯਂ ਦਿਵਸਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਂ ਦਰਿਦ੍ਰੇਣਾਪਿ ਵੈਸ਼੍ਯਕ
ਜੁੱਤੀ, ਕਪੜੇ, ਖਾਣਾ, ਪੱਤੇ, ਜੜ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਤੇ ਪਾਣੀ — ਹਰ ਰੋਜ਼, ਗਰੀਬ ਵੈਸ਼ ਵੀ ਆਪਣਾ ਦਿਨ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਏ।
ਇਹਲੋਕੇ ਪਰੇ ਚੈਵ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨੋਪਤਿष੍ਠਤੇ । ਦਾਤਾਰੋ ਨੈਵ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤਾਂ ਤਾਂ ਵੈ ਯਮਯਾਤਨਾਮ੍
ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਜੋ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਯਮ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਲੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁषੋ ਧਨਾਢ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਵਂਤੀਹ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਕਿਮਤ੍ਰ ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਯਾਂਤ੍ਯਧਰ੍ਮੇਣ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਆਖੀਏ? ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ, ਉਹ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਰੋਹਂਤਿ ਦਿਵਂ ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਨਰਾਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਧਰਮ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।