ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਮਤੇ ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਹਰੇਃ । ਲਿਂਗੈਸ੍ਤੁ ਕੋਟਿਭਿਰ੍ਦृष੍ਟੈਰ੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਪੂਜਿਤੈਸ੍ਤੁ ਤੈਃ
ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਫਲ ਲੱਖਾਂ ਲਿੰਗਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਤੇ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—
ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਯਾਸ੍ਤੁ ਹ੍ਯੇਕੇਨਾਹ੍ਨਾ ਹਿ ਤਤ੍ਫਲਮ੍ । ਸਕृਦਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੇ ਲਿਂਗੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲੋਦ੍ਭਵੇ
ਉਹੀ ਫਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਉਪਜੇ ਲਿੰਗ ਦੀ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਮਨੁਜਾ ਨੂਨਂ ਸਾਂਖ੍ਯੇਨ ਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰੂਪੀ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ
ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੇਸ਼ਵ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਸੰਖਿਆ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਰ ਦੇਵਾਃ ਸੁਰਾ ਯਕ੍ਸ਼ਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਤੁ ਯਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਉੱਥੇ ਦੇਵਤੇ, ਸੁਰ, ਯਕਸ਼ ਤੇ ਚੌਦਾਂ ਭਵਨ—ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਪਿਤਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਤृਪ੍ਤਾਃ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਂ ਦਿਵਿ । ਯੇ ਪਿਬਂਤਿ ਨਰਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਜਲਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਤ੍ਰਿਪਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਜਲ ਪੀਂਦੇ ਹਨ—
ਪਂਚਗਵ੍ਯਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ । ਕੋਟਿਤੀਰ੍ਥਸਹਸ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਸੇਵਿਤੈਃ ਕਿਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜਗਵਿਆ ਪਾਨ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਤੀਰਥ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਤੋਯਂ ਯਦਿ ਪਿਬੇਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਂਗਜਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸ਼ਿਲਾ ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਯੋਜਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਤਿੰਨ ਯੋਜਨ ਤੱਕ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਦਾਨਂ ਚ ਹੋਮਂ ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਕੋਟਿਗੁਣਂ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾ ਤੋਯਂ ਯਃ ਪਿਬੇਦ੍ਬਿਂਦੁਨਾ ਸਮਮ੍
ਉੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਮ ਸੌ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਜਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ—
ਮਾਤृਸ੍ਤਨ੍ਯਂ ਪੁਨਰ੍ਨੈਵ ਸ ਪਿਬੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਭਾਙ੍ਨਰਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਸਮੀਪੇ ਤੁ ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਭਾਗ ਪਾ ਕੇ, ਮੁੜ ਮਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਨਹੀਂ ਪੀਂਦਾ; ਤੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਇਕ ਕੋਸ ਤੱਕ—
ਕੀਟਕੋਪਿ ਮृਤੋ ਯਾਤਿ ਵੈਕੁਂਠਂ ਭਵਨਂ ਪਰਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਚਕ੍ਰਂ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉੱਥੇ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕੀੜਾ ਵੀ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਉੱਚ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸਰਵੋਤਮ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਭੂਚਕ੍ਰਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਸ਼ੈਲਵਨਕਾਨਨਮ੍ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਯਾ ਯੋ ਮੂਲ੍ਯਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਨ੍ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਕੀਮਤ ਦੇ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਸਾਰਾ ਰਾਜ, ਪਹਾੜਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੇ ਬਾਗਾਂ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਕ੍ਰੇਤਾ ਚਾਨੁਮਂਤਾ ਯਃ ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਾਸੁ ਚ ਮੋਦਤੇ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਵੇਚਦਾ, ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਜਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਤਃ ਸਂਵਰ੍ਜਯੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਚਕ੍ਰਸ੍ਯ ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਮ੍ । ਬਹੁਨੋਕ੍ਤੇਨ ਕਿਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪਾਪਭੀਰੁਣਾ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਾਪ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਮਰਣਂ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰੇਃ । ਤਪਸ੍ਤਪ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਘੋਰਮਰਣ੍ਯੇ ਨਿਯਤੇਂਦ੍ਰਿਯਃ
ਵਾਸੁਦੇਵ, ਹਰੀ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਤ੍ਫਲਂ ਸਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਨ੍ਨਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍ । ਕृਤ੍ਵਾਪਿ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪਾਪਂ ਨਰੋ ਮੋਹਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਜੋ ਫਲ ਗਰੁੜ-ਧਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੇਕਰ ਅਨੇਕ ਪਾਪ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ, ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ ਮਨ ਨਾਲ,
ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਹਰਿਮ੍ । ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ
ਉਹ ਹਰੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ,
ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਨਾਮਾਨੁਕੀਰ੍ਤਨਾਤ੍ । ਦੇਵਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਯੇ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਃ ਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ਾਰੰਗਧਰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਨ ਤੇषਾਂ ਯਮਸਾਲੋਕ੍ਯਂ ਨ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਨਰਕੌਕਸਃ । ਵੈष੍ਣਵਃ ਪੁਰੁषੋ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸ਼ਿਵਨਿਂਦਾਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੇ। ਪਰ ਜੋ ਵੈਸ਼ਨਵ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਨ ਵਿਂਦੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਲੋਕਂ ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਮਹਤ੍ । ਉਪੋष੍ਯੈਕਾਦਸ਼ੀਮੇਕਾਂ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਮਾਨਵਃ
ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਜੇਕਰ ਇਕ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਵੀ ਸੰਜੋਗ ਨਾਲ ਕਰ ਲਵੇ,
ਨ ਯਾਤਿ ਯਾਤਨਾਂ ਯਾਮੀਮਿਤਿ ਲੋਮਸ਼ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਨੇਦृਸ਼ਂ ਪਾਵਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਯਮ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਭੁਗਤਦਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਲੋਮਸ਼ਾ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਗਈ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।
ਉਭਯਂ ਪਦ੍ਮਨਾਭਸ੍ਯ ਦਿਨਂ ਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਾਵਤ੍ਪਾਪਾਨਿ ਦੇਹੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਵਸਂਤੀਹ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਪਦਮਨਾਭ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਦਿਨ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ, ਪਾਪ ਇਸ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦ ਤਕ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।
ਯਾਵਨ੍ਨੋਪਵਸੇਜ੍ਜਂਤੁਃ ਪਦ੍ਮਨਾਭਦਿਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਸੂਯਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਜਦ ਤਕ ਜੀਵ ਪਦਮਨਾਭ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਤਕ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸਸ੍ਯ ਕਲਾਂ ਨਾਰ੍ਹਂਤਿ षੋਡਸ਼ੀਮ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੇਂਦ੍ਰਿਯੈਃ ਪਾਪਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਮਾਨਵੈਃ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਸੋਲਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਵਪਾਰੀ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਗਿਆਰਾਂ ਇੰਦਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯੁਪਵਾਸੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਲਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਏਕਾਦਸ਼ੀਸਮਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਲੋਕੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਫਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਾਜੇਨਾਪਿ ਕृਤਾ ਯੈਸ੍ਤੁ ਵਸ਼ਂ ਯਾਂਤਿ ਨ ਭਾਸ੍ਕਰੇਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਦਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਲੋਕ ਝੂਠੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦਿਨ ਸੁਗਮ ਰਾਜ, ਮੁਕਤੀ ਤੇ ਸਰੀਰਕ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਕਲਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾ ਹ੍ਯੇषਾ ਜੀਵਤ੍ਪੁਤ੍ਰਪ੍ਰਦਾਯਿਨੀ । ਨ ਗਂਗਾ ਨ ਗਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਕਾਸ਼ੀ ਨ ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍
ਇਹ ਦਿਨ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਜੀਵਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਗੰਗਾ, ਨਾ ਗਯਾ, ਨਾ ਕਾਸੀ, ਨਾ ਪੁਸ਼ਕਰ,
ਨ ਚਾਪਿ ਵੈष੍ਣਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਹਰਿਦਿਨੇਨ ਤੁ । ਯਮੁਨਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਭਾਗਾ ਨ ਤੁਲ੍ਯਾ ਹਰਿਦਿਨੇਨ ਤੁ
ਕੋਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਤੀਰਥ ਵੀ ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਯਮੁਨਾ, ਨਾ ਚੰਦਰਭਾਗਾ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਅਨਾਯਾਸੇਨ ਯੇਨਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍ । ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮੁਪੋष੍ਯ ਹਰੇਰ੍ਦਿਨੇ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਥਕावट ਦੇ ਵੈਸ਼ਨਵ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ।
ਦਸ਼ ਵੈ ਪੈਤृਕੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਮਾਤृਕੇ ਦਸ਼ ਪੂਰ੍ਵਜਾਃ । ਪ੍ਰਿਯਾਯਾ ਦਸ਼ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਾਨੁਦ੍ਧਰਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਮਾਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ, ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਘਰੋਂ ਦਸ ਪੂਰਵਜ — ਇਹ ਸਭ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਵੈਸ਼ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਂਦ੍ਵਸਂਗ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਨਾਗਾਰਿ ਕृਤਕੇਤਨਾਃ । ਸ੍ਰਗ੍ਵਿਣਃ ਪੀਤਵਸਨਾਃ ਪ੍ਰਯਾਂਤਿ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਲਗਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ, ਵਚਨ ਕਰਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ ਤੇ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।