ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤਿ ਨृਪਤੇਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਨृਪਤਿਂ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ । ਉਵਾਚ ਸਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਵਚੋਰੂਪਗੁਣਾਰ੍ਣਵਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਸਾਹਮਣੇ ਸੱਚ ਬੋਲਿਆ।
ਦ੍ਵਿਜ ਉਵਾਚ- ਨ ਮਂਤ੍ਰਂ ਨੌषਧਂ ਰਾਜਨ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਮਯਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇ । ਕਿਂਤੁ ਤੇ ਨਗਰੇ ਸਰ੍ਵਾ ਯੋषਿਤੋ ਹ੍ਯਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਕ ਭਿਖਾਰੀ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾ ਕੋਈ ਮੰਤਰ ਹੈ, ਨਾ ਕੋਈ ਦਵਾਈ। ਪਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀਆਂ।'
ਰੂਪਂ ਮਮ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਂ ਤਥਾ । ਸ੍ਮਰਵੇਗਂ ਸਹਂਤੇ ਨ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵ ਪੁਰੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਮੇਰੀ ਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀਆਂ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਮਹਾਰਾਜ ਕੋऽਪਰਾਧੋਸ੍ਤਿ ਮੇ ਵਿਭੋ । ਪੁਰਾਕृਤਮਿਵੋਲ੍ਲਂਘ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸਨਂ ਨ ਮਹੀਪਤੇ
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ? ਮੇਰੀ ਕੀ ਗਲਤੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ? ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੁਕਮ ਉਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਉਸ਼ੀਨਰਸ਼ੀਬੇ ਰਾਜਨ੍ਨੇਵਂ ਕਥਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜੇ । ਸਰ੍ਵੇ ਪੌਰਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਾਵਦਨ੍ਨਿਤਿ ਭੂਪਤਿਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਹੇ ਉਸ਼ੀਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਪੌਰਾ ਊਚੁਃ - ਰਾਜਨ੍ਨਨੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਮੋਹਿਤਾਃ ਪੌਰਯੋषਿਤਃ । ਗृਹੇषੁ ਨ ਹਿ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਹ੍ਯਸ੍ਮਾਭਿਰਨਿਵਾਰਿਤਾਃ
ਨਗਰ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ - ਹੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਾਡੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਯਦ੍ਯਯਂ ਮੋਹਨਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਨਗਰੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਭੋ । ਤਦਾ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰਾਣ੍ਯੇਵ ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਵਯਮਦ੍ਯ ਵੈ । ਗਤੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵृषੋ ਦੇਵੋ ਹਵ੍ਯਕਵ੍ਯਕ੍ਰਿਯਾਤ੍ਮਕਃ
ਜੇ ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਸਾਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬਲਦ, ਜੋ ਹਵਨ ਤੇ ਕਵਨ ਦੀ ਕਰੀ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ, ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਮਨੁਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਦ੍ਗੌਰਿਯਂ ਪਾਪਿਨਾਮਿਵ । ਵਿਨਾ ਤਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸ਼੍ਰੀਭਿਰ੍ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਜਿਵੇਂ ਗੌਰੀ ਦੇਵੀ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਖੇਤ ਤੋਂ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਓਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕismet ਚਲੀ ਗਈ, ਉਹ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਅਥੈਨਮਨੁਯਾਸ੍ਯਂਤਿ ਵਾਸਿਤਾਭਿਰ੍ਵृषਂ ਯਥਾ । ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਲਯੇ ਕਥਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਯਤ੍ਨਤੋਪ੍ਯਵਤਿष੍ਠਤਿ
ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬਲਦ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸੁਗੰਧਤ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪੈਣਗੀਆਂ; ਖਾਲੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਲਕਸ਼ਮੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜਤਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਧਰ੍ਮੋऽਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਗृਹਂ ਚੈਤਤ੍ ਤ੍ਰਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਸ਼ਗਂ ਯਤਃ । ਕਾਂਤਾਧਰ੍ਮ ਧਨਾਧੀਨਾ ਤਯੋਰ੍ਨਾਸ਼ੇ ਨ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਧਰਮ, ਧਨ ਤੇ ਘਰ — ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਪਿਆਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਏਵਂ ਵਦਤ੍ਸੁ ਪੌਰੇषੁ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤੇषਾਂ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਰਾਜਾਂਤਿਕ ਉਪਾਵਿष੍ਟਾ ਇਤ੍ਯੂਚੁਸ੍ਤਾਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਜਦ ਨਗਰ ਵਾਸੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਬੈਠੀਆਂ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਪੌਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਊਚੁਃ । ਕਾਮਂ ਵਾਮਾਕृਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰਮੇਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਮਨਾਂਸਿ ਨਃ । ਉਲ੍ਲਸਂਤਿ ਦਿਵਾਧੀਸ਼ਂ ਕਮਲਾਨੀਵ ਵਾਰਿਣਿ
ਨਗਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ - ਹੇ ਦਿਨ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਮਨ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖਿੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਂਕੁਚਂਤਿ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਕੁਮੁਦਾਨਿ ਯਥੇਂਦੁਨਾ । ਆਗਚ੍ਛਂਤਮਿਲਿਤ੍ਵੈਨਂਧਾਰਯਾਮੋਨृਪਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂ।
ਅਵਧ੍ਯੋऽਯਂ ਵਯਂ ਚਾਸ੍ਯ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਭੂਪਤਿਃ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਰਾਵਤ੍ਯੋ ਜਗृਹੁਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਹ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਰਾਜਾ ਕੀ ਕਰੇਗਾ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ - ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ।
ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨਿਜਭਰ੍ਤॄਣਾਂ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵ ਪੁਰਸ੍ਤਦਾ । ਊਚੁਸ਼੍ਚੈਨਂ ਮਨੋਨਾਥ ਗृਹਾਨਾਗਚ੍ਛ ਹृਚ੍ਛਯਮ੍
ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: 'ਹੇ ਸਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆ ਕੇ ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਪੂਰੀ ਕਰ।'
ਸ਼ਮਯਾਸ਼ੁ ਵਿਨਾਦ੍ਯਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨੈਵ ਚ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ । ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਸ੍ਤਾਸਾਂ ਸ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
'ਸਾਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।' ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਪ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਭਵਤੀਨਾਮਹਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਭਵਤ੍ਯੋ ਮਾਤਰੋ ਮਮ । ਗृਹਾਨ੍ਕਿਮਰ੍ਥਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਭਵਤ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯਟਂਤਿ ਹਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ - ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂਵਾਂ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਉਂ ਫਿਰ ਰਹੀਆਂ ਹੋ?
ਆਰਾਧਯਤ ਨਾਥਾਨ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਯਤੋ ਲੋਕਦ੍ਵਯਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਆਰਾਧਿਤੇषੁ ਪਤਿषੁ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਆਪਣੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਯਕੀਨੀ ਹੈ; ਜਦ ਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਸਭ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰਾਜ਼ੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੋ ਭਵਤਿ ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇ ਕਿਮੁ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍ । ਯਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਸ੍ਵਪਤਿਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸੇਵਤੇऽਨ੍ਯਸੁਖੇਚ੍ਛਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਰਾਜ਼ੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਮਿਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ? ਪਰ ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਸਾਪਵਾਦਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਾਤਿ ਘੋਰਾਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍ । ਉषਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਕਲ੍ਪਾਂਤੇ ਯਾਵਤ੍ਸਾ ਪਤਿਵਂਚਨਾ
ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਤੀ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦਿੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਕਲਪ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਸ੍ਥਾਵਰਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦਪਿ ਪਸ਼ੁਤ੍ਵਂ ਸਾ ਲਭਤੇ ਬਹੁਜਨ੍ਮਸੁ
ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ, ਬਹੁਤ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਮੁਕ੍ਤਾ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ਵ੍ਯਂਗਾ ਭਵਤਿ ਤਤ੍ਰ ਸਾ । ਏਵਂ ਪਾਪਗਤਿਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਮਤੋ ਜਨਾਤ੍
ਫਿਰ ਉਥੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਅੰਗ-ਵਿਕਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪ ਦੀ ਗਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਲੋਕੋ, ਉਸ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ।
ਨੋ ਵਾ ਯਾਸ੍ਯਥ ਦੇਹਾਂਤੇ ਨਰਕਂ ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਯਦਿਚ੍ਛਂਤਿ ਭਵਂਤ੍ਯੋ ਮੇ ਸੁਖਂ ਤਨ੍ਨੇਹ ਲਪ੍ਸ੍ਯਥ । ਪਾਪਮੇਵ ਹਿ ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਯਤੋਧਃਪਤਨਂ ਨृਣਾਮ੍
ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਵੋਗੇ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਨਤੀਜਾ ਸਿਰਫ ਪਾਪ ਹੀ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤृਸੁਖਾਨਿ ਚ । ਲਜ੍ਜਯਾਨਮ੍ਰ ਮੁਖ੍ਯਸ੍ਤਾ ਲਤਾਵਾਤਹਤਾ ਇਵ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੁੱਖ عورتਾਂ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਝੁਕੀਆਂ ਲਤਾਵਾਂ।
ਤਾਸਾਂ ਤੁ ਪੁਰਨਾਰੀਣਾਂ ਸ੍ਮਰਾਗ੍ਨਿਰ੍ਭृਸ਼ਦਾਰੁਣਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਮ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ੀਤੇਨ ਬਟੋਰ੍ਵਚਨਵਾਰਿਣਾ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੀਆਂ عورتਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਠੰਢੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਬੁਝ ਗਈ।
ਉਤ੍ਥਾਯ ਚੇਲੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾ ਵਿਨਿਂਦਂਤ੍ਯ ਇਤਿ ਸ੍ਮਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਕ੍ਰਾਦਿਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਮੋਹਕਰਂ ਨृਪ
ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਉਠ ਕੇ, ਉਸ ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰਿਯ ਊਚੁਃ । ਧਿਗਿਮਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸ਼ੀਲਦਾਰੁਕੁਠਾਰਕਮ੍ । ਕਾਮਵਾਮਦृਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯੈ ਧਨ੍ਯੋ ਯੇਨ ਹਤਃ ਸ੍ਮਰਃ
ਅورتਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ—ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲਾ ਕੁਹਾੜਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਕਾਮਦੇਵ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਕਿਂ ਵਦੇਮ ਜਗਤ੍ਪੂਜ੍ਯਾਂ ਰੁਕ੍ਮਿਣੀਂ ਜਠਰੇ ਯਯਾ । ਧृਤਃ ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਨਾਮ੍ਨਾऽਸੌ ਰਾਹੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਸ਼ੀਲਚਂਦ੍ਰਭੁਕ੍
ਅਸੀਂ ਰੁਕਮਣੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਪੂਜਦੀ ਹੈ, ਦੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਆਖੀਏ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਪ੍ਰਦਯੁਮਨ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਹੂ, ਜੋ ਅورتਾਂ ਦੇ ਚਲਣ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ?
ਸ ਦੇਵਾਧਮ ਆਯਾਤਿ ਯਦਿ ਨੋ ਦृष੍ਟਗੋਚਰਮ੍ । ਭੂਯੋ ਧ੍ਯਾਨਕृਤੇਸ਼ਾਨ ਦृਗਗ੍ਨੌ ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪਾਮਹੇ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਦੇਵਤਾ ਜੇ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵਾਂਗੇ।
ਯੇਨਾਯਂ ਜਨਿਤਃ ਪਾਪੋ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਾਰਾਮੇਣ ਵਿष੍ਣੁਨਾ । ਕृਤਃ षੋਡਸ਼ਸਾਹਸ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰੀਪ੍ਰਿਯਃ ਕਾ ਹਿ ਨਃ ਕਥਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਪਾਪੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ—ਆਪਣੇ ਵਿਚ ਹੀ ਰਮਣ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ—ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅورتਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬਣਾਇਆ; ਸਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਕੀ ਆਖੀਏ?