ਵਿਚਾਰਯਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਪੁਰਾਣਂ ਸਂਹਿਤਾਂ ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰਾਵਯਂਤਿ ਪਠਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ—
ਵ੍ਯਾਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਯੇ ਚ ਯੇ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿਬੋਧਕਾਃ । ਵੇਦਾਂਤੇषੁ ਨਿषਣ੍ਣਾ ਯੇ ਤੈਰਿਯਂ ਜਗਤੀ ਧृਤਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੂਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤਦਭ੍ਯਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਮੋਹੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਞਾਨਮਜ੍ਞਾਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਅਪਿ ਵੇਦਾਸ੍ਤਮਰ੍ਚਂਤਿ ਭਵਬਂਧਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਦ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਦ੍ਭੁਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਮ । ਸਮ੍ਮਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਮृਤਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਭੇਦ, ਜੋ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯਮਂ ਯਮਲੋਕਂ ਚ ਨ ਭੂਤਾਨ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨੂਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਮ, ਉਸ ਦਾ ਲੋਕ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਹਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਮੁਨਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਦੈਵ ਹਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਨ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮਮਗੋਚਰਾਃ
ਜਮ ਆਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਪਰੇ ਹਨ।'
ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਯੇ ਸਕृਦ੍ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਤੇ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਖਿਲਾਘੌਘਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਅਚਾਨਕ ਹੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਦੁष੍ਕृਤੋऽਪਿ ਸਦਾਚਾਰਰਤੋऽਪਿ ਯਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ ਸਦਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਭਜਤੇ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਗਾ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵੋ ਯਦ੍ਗृਹੇ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯੇषਾਂ ਵੈष੍ਣਵਸਂਗਤਿਃ । ਤੇऽਪਿ ਵਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਸਂਗਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਦੇਵੋ ਦਂਡਧਰਃ ਸਦਾ । ਅਤੋ ਨੋ ਵੈष੍ਣਵਾ ਯਾਂਤਿ ਰਾਜਧਾਨੀਂ ਯਮਸ੍ਯ ਤੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੈਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ, ਦੰਡਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਮ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਿਂ ਵਿਨਾ ਨॄਣਾਂ ਪਾਪਿष੍ਠਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਰ । ਉਪਾਯੋ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਃ ਸਂਤਰ੍ਤੁਂ ਨਰਕਾਂਬੁਧਿਮ੍
ਹੇ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀਆਂ ਲਈ ਨਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਵਪਾਕਮਪਿ ਨੇਕ੍ਸ਼ੇਤ ਲੋਕੇष੍ਟਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਵੈष੍ਣਵਮ੍ । ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਰ੍ਣਬਾਹ੍ਯੋऽਪਿ ਪੁਨਾਤਿ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍
ਹੇ ਵੈਸ਼, ਜੇ ਕੋਈ ਕੁੱਤਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਵੈਸ਼ਨਵ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਘਟ ਨਾ ਸਮਝ। ਵੈਸ਼ਨਵ, ਭਾਵੇਂ ਜਾਤ-ਪਾਤ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ, ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਾਵਤਾ ਲਮਘਨਿਰ੍ਹਰਣਾਯ ਪੁਂਸਾਂ ਸਂਕੀਰ੍ਤਨਂ ਭਗਵਤੋ ਗੁਣਕਰ੍ਮਨਾਮ੍ਨਾਮ੍ । ਵਿਕ੍ਰੁਸ਼੍ਯ ਪੁਤ੍ਰ ਮਘਵਾਨ੍ਯਦਜਾਮਿਲੋऽਪਿ ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣ ਇਯਾਯ ਮੁਕ੍ਤਿਮ੍
ਕੇਵਲ ਭਗਵਾਨ ਦੇ ਗੁਣ, ਕੰਮ ਤੇ ਨਾਮ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਪਣ ਨਾਲ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਜਾਮਿਲ ਨੇ ਵੀ ਮਰਨ ਵੇਲੇ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਆਖ ਕੇ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲਈ ਸੀ।
ਨਰਕੇ ਤੁ ਚਿਰਂ ਮਗ੍ਨਾਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਯੇ ਚ ਕੁਲਦ੍ਵਯੇ । ਤਦੈਵ ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਯਦਾਰ੍ਚਂਤਿ ਮੁਦਾ ਹਰਿਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਪੁਰਖੇ ਦੋਵੇਂ ਵੰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਜਦੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤਸ੍ਯ ਯੇ ਦਾਸਾ ਵੈष੍ਣਵਾਨ੍ਨ ਭੁਜਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਤੇ ਤੁ ਕ੍ਰਤੁਭੁਜਾਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਗਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਨਿਰਾਕੁਲਾਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੁੱਖ ਦੇ, ਯਜਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਵਪਾਰੀਆਂ ਵਾਲੀ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਰ੍ਯਦ੍ਵੈष੍ਣਵਸ੍ਯਾਨ੍ਨਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਂ ਤਦਭਾਵੇ ਜਲਂ ਪਿਬੇਤ੍
ਜੋ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ, ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਪੀ ਲਵੇ।
ਗੋਵਿਂਦੇਤਿ ਜਪਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਕੁਤ੍ਰਚਿਨ੍ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ । ਸ ਨਰੋ ਨ ਯਮਂ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਤਂ ਚ ਨੇਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮਰਦੇ ਸਮੇਂ 'ਗੋਵਿੰਦ' ਮੰਤਰ ਜਪ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਸਾਂਗਂ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸਧ੍ਯਾਨਂ ਸऋषਿਃ ਛਂਦਦੈਵਤਮ੍ । ਦੀਕ੍ਸ਼ਯਾਵਿਧਿਵਨ੍ਮਂਤ੍ਰਂ ਜਪੇਦ੍ਵੈ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦীক্ষਾ ਮਿਲੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਧਿਆਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਛੰਦ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਸਮੇਤ, ਬਾਰਾਂ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰ ਜਪੇ।
ਅष੍ਟਾਕ੍ਸ਼ਰਂ ਚ ਮਂਤ੍ਰੇਸ਼ਂ ਯੇ ਜਪਂਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਦ੍ਭ੍ਰਾਜਤੇ ਵਿष੍ਣੁਵਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਅੱਠ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰ ਜਪਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖਿਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਣੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਭ੍ਯਂਤਰਗਾਮਿਨਃ । ਵਸਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵੇ ਲੋਕੇ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੇਣ ਤੇ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਚੱਕਰ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਹृਦਿ ਸੂਰ੍ਯੇ ਜਲੇ ਵਾਥ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸ੍ਥਂਡਿਲੇਪਿ ਚ । ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਹਰਿਂ ਯਾਂਤਿ ਨਰਾਸ੍ਤਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਵਾਸ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਥਵਾ ਸਰ੍ਵਦਾ ਪੂਜ੍ਯੋ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਮੁਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਮਣੌ ਚਕ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਕੀਟਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤੇ
ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ, ਮਣਕ, ਚੱਕਰ ਜਾਂ ਵਜਰ-ਕੀਟ ਵਾਲੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਮੂਰਤੀ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।
ਅਧਿष੍ਠਾਨਂ ਹਿ ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ । ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਦਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਮਪਿ ਮੁਕ੍ਤਿਦਮ੍
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅਸਲ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਪੁੰਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਧਰਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲੋਦ੍ਭਵੇ । ਰਾਜਸੂਯਸਹਸ੍ਰੇਣ ਤੇਨੇष੍ਟਂ ਪ੍ਰਤਿਵਾਸਰੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾਮਨਂਤਿ ਵੇਦਾਂਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨਿਰ੍ਵਾਣਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੋ ਭਵੇਨ੍ਨॄਣਾਂ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਰ੍ਚਨਾਤ੍
ਵੇਦਾਂਤ ਸਦਾ ਅਟੱਲ, ਅਬਿਨਾਸੀ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹਾਕਾष੍ਠਸ੍ਥਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਮਖਸ੍ਥਾਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ । ਯਥਾ ਤਥਾ ਹਰਿਰ੍ਵ੍ਯਾਪੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤੇ
ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਲੱਕੜ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਹੋਣ ਤੇ ਯਜਨਾ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰੀ ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਪਾਪਸਮਾਚਾਰਾਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣ੍ਯਨਧਿਕਾਰਿਣਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਾਰ੍ਚਕਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨੈਵ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਨ ਤਥਾ ਰਮਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਂ ਨ ਤਥਾ ਸ੍ਵਪੁਰੇ ਹਰਿਃ । ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲਾਚਕ੍ਰੇ ਯਥਾ ਸ ਰਮਤੇ ਸਦਾ
ਹਰੀ ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜਿੰਨੀ ਉਹ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਤੇਨ ਦਤ੍ਤਾ ਪृਥ੍ਵੀ ਸਸਾਗਰਾ । ਯੇਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਹਰਿਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮਸ਼ਿਲੋਦ੍ਭਵੇ
ਜਿਸ ਨੇ ਸ਼ਾਲਗ੍ਰਾਮ ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਸਮੇਤ ਧਰਤੀ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।