ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸਮਾਂ ਗਂਗਾਂ ਯੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਨਰਾਧਮਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਦਾਰੁਣਂ ਰੌਰਵਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਦ੍ਰਵਂ ਹ੍ਯਪਾਂ ਬੀਜਂ ਵੈਕੁਂਠਚਰਣਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਧृਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਯਦ੍ਗਾਂਗਮਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਤੇਨ ਕਿਂ ਸਮਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਦਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਗੋਚਰੇ
ਉਹ ਜਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ—ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਨਰੋ ਨ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਕਿਂ ਤਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਦਹ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਰਕਦਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਜੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਨਰਕ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਨਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮਾਨਵੈਃ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਮੋऽਪਿ ਸਨ੍ । ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਾਰਾਰੂਪਸ਼੍ਚਿਰਂ ਦਿਵਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ। ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗਾਮੁਦ੍ਧਰਂਤਿ ਯੇ ਪਂਕਾਦ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਚ ਰੋਗਿਣਃ । ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਗੋਗृਹੇ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਨਭਸਿ ਤਾਰਕਾਃ । ਯਮਲੋਕਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਕੜ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਮਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤੈਰੇਵ ਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਅਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਣਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੁਨਂਤ੍ਯਹਰਹਃ ਕृਤਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਹਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇ enu ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਾਂਸਿ ਯਾਨਿ ਤਪ੍ਯਂਤੇ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਸਾਰੇ ਤਪ, ਵ੍ਰਤ, ਨਿਯਮ, ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ—even ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਬ੍ਬਿਂਦੁਂ ਯਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਮਾਸੇਮਾਸੇ ਨਰਃ ਪਿਬੇਤ੍ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕੰਮ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਕਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਯਚ੍ਚ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋਪਪਾਤਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਵਤ੍ਪਰਦਾਰਾਨ੍ਯੇ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਵੈ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਦਾਚਿਦ੍ਯਮ ਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦੇ।
ਮਨਸਾਪਿ ਪਰੇषਾਂ ਯਃ ਕਲਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸੇਵਤੇ । ਸਹ ਲੋਕਦ੍ਵਯੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇਨ ਵੈਸ਼੍ਯ ਧਰਾ ਧृਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ਵਿਤੈਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰੋਪਸੇਵਨਮ੍ । ਨਯਂਤਿ ਪਰਦਾਰਾਸ੍ਤੁ ਨਰਕਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਕਵੀਹ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭੋ ਨ ਜਾਯਤੇ ਯੇषਾਂ ਪਰਦਾਰੇषੁ ਮਾਨਸੇ । ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਦੇਵਲੋਕਂ ਤੁ ਨ ਯਮਂ ਵੈਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕ੍ਰੋਧਨਿਦਾਨੇषੁ ਯਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨ ਜੀਯਤੇ । ਜਿਤਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ ਮਂਤਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋऽਕ੍ਰੋਧਨੋ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਵਜੂਦ ਵਿਚ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸੁਰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਆਰਾਧਯਤਿ ਦੇਵਵਤ੍ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਕਾਲੇ ਨ ਯਾਤਿ ਚ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਸੇਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਧਿਕਭਾਵੇਨ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਗੁਰੁਂ ਨਰਾਃ । ਭਵਂਤ੍ਯਤਿਥਯੋ ਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਚੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ੀਲਭਂਗੇ ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਯਮਲੋਕਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਇਥੇ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਲਣ ਨੂੰ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਮ ਦਾ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਲਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਦੁष੍ਟਸਂਗਵਿਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਸ਼ੀਲੇਨ ਹਿ ਪਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ। ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਔਰਤਾਂ ਉੱਚਾ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਕਯਜ੍ਞੇਨ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਚਰਣੇਨ ਚ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਨਾਰਕੀ ਗਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਮਨਮੱਤੀ ਰਸਮਾਂ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਮਾੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਲੀ ਰਹਿ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਚਾਰਯਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੇਦਾਭ੍ਯਾਸਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਪੁਰਾਣਂ ਸਂਹਿਤਾਂ ਯੇ ਚ ਸ਼੍ਰਾਵਯਂਤਿ ਪਠਂਤਿ ਚ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਸੰਹਿਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ—
ਵ੍ਯਾਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ਯੇ ਚ ਯੇ ਧਰ੍ਮਪ੍ਰਤਿਬੋਧਕਾਃ । ਵੇਦਾਂਤੇषੁ ਨਿषਣ੍ਣਾ ਯੇ ਤੈਰਿਯਂ ਜਗਤੀ ਧृਤਾ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਧਰਮ ਦੀ ਸੂਝ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਵੇਦਾਂਤ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਹਨ—ਇਹੀ ਲੋਕ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਏ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤਦਭ੍ਯਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੈਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਲੋਕਂ ਯਤ੍ਰ ਮੋਹੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਅਭਿਆਸਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਭਟਕਾਵਾ ਨਹੀਂ।
ਜ੍ਞਾਨਮਜ੍ਞਾਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍ । ਅਪਿ ਵੇਦਾਸ੍ਤਮਰ੍ਚਂਤਿ ਭਵਬਂਧਵਿਦਾਰਣਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪ ਸਮਝੇ ਬਿਨਾ, ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਉਪਜਿਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਦ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਨਮ ਮਰਨ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮਦ੍ਭੁਤਂ ਹ੍ਯੇਤਦ੍ਰਹਸ੍ਯਂ ਵੈਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਮ । ਸਮ੍ਮਤਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਮृਤਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੁਣ ਸੁਣ, ਵਧੀਆ ਵੈਸ਼, ਇਹ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਭੇਦ, ਜੋ ਧਰਮਰਾਜ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਯਮਂ ਯਮਲੋਕਂ ਚ ਨ ਭੂਤਾਨ੍ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍ । ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵੈष੍ਣਵਾ ਨੂਨਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਵੈਸ਼ਨਵ ਜਮ, ਉਸ ਦਾ ਲੋਕ ਜਾਂ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਹਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਮੁਨਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਸਦੈਵ ਹਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵੈष੍ਣਵਾਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਾ ਨ ਤੇ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮਮਗੋਚਰਾਃ
ਜਮ ਆਪ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਤੁਸੀਂ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹੋ; ਉਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਪਰੇ ਹਨ।'
ਸ੍ਮਰਂਤਿ ਯੇ ਸਕृਦ੍ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰਸਂਗੇਨਾਪਿ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਤੇ ਵਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਖਿਲਾਘੌਘਾ ਯਾਂਤਿ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਜੀਵ ਕੇਵਲ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਅਚਾਨਕ ਹੀ, ਕੇਸ਼ਵ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਉੱਚੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁਰਾਚਾਰੋ ਦੁष੍ਕृਤੋऽਪਿ ਸਦਾਚਾਰਰਤੋऽਪਿ ਯਃ । ਭਵਦ੍ਭਿਃ ਸ ਸਦਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਭਜਤੇ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਾੜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਗਾ, ਜੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵੋ ਯਦ੍ਗृਹੇ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਯੇषਾਂ ਵੈष੍ਣਵਸਂਗਤਿਃ । ਤੇऽਪਿ ਵਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਃ ਸ੍ਯੁਸ੍ਤਤ੍ਸਂਗਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੈਸ਼ਨਵ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੈਸ਼ਨਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਲੋਕ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।