ਸਦਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਭੂਤਦਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਪਰਮਰ੍ਮਾਣਾਂ ਵਕ੍ਤਾ ਪਰਗੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ, ਦਾਨੀ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਪਰਮ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ,
ਪਰਸ੍ਵਂ ਤृਣਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹ੍ਯੇਤੇ ਨਰਕਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼, ਚਾਹੇ ਇਕ ਤਿਨਕਾ ਵੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਪਰਾਪਵਾਦੀ ਪਾਖਂਡਃ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਮਤੋऽਧਿਕਃ । ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਕੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਖੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਤਾ ਪਰੁषਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਮਂਤਵ੍ਯੋ ਨਰਕਾਗਤਃ । ਸਂਦੇਹੋ ਨ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥੈਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ । ਸਹਤੇ ਯਾਤਨਾਂ ਘੋਰਾਂ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਚਿਰਮ੍
ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਾ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੇषੁ ਮਜ੍ਜਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਾਹਾਰੋ ਨ ਸ ਯਾਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਾਤਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਤੀਰ੍ਥੋਪਜੀਵਨਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਯਃ
ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਜੀਵਿਕਾ ਚਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵੇਚਣਾ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜਰਂ ਪਾਤਕਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਦੁਰ੍ਜਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਦੁਰ੍ਜਰਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਿਨ੍ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਤੀਰਥ ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਛੁਟਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡਣ ਜੋਗ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦ੍ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪੂਤੋ ਗਾਂਗੇਯਵਾਰਿਣਾ । ਨ ਨਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਅਪਿ ਪਾਤਕਰਾਸ਼ਿਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਵ੍ਰਤਦਾਨਤਪੋ ਯਜ੍ਞਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣੀਤਰਾਣਿ ਚ । ਗਂਗਾਬਿਂਦ੍ਵਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਮਾ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ—even ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਅਸੀਂ ਇਹੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸਮਾਂ ਗਂਗਾਂ ਯੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਨਰਾਧਮਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਦਾਰੁਣਂ ਰੌਰਵਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਦ੍ਰਵਂ ਹ੍ਯਪਾਂ ਬੀਜਂ ਵੈਕੁਂਠਚਰਣਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਧृਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਯਦ੍ਗਾਂਗਮਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਤੇਨ ਕਿਂ ਸਮਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਦਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਗੋਚਰੇ
ਉਹ ਜਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ—ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਨਰੋ ਨ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਕਿਂ ਤਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਦਹ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਰਕਦਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਜੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਨਰਕ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਨਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮਾਨਵੈਃ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਮੋऽਪਿ ਸਨ੍ । ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਾਰਾਰੂਪਸ਼੍ਚਿਰਂ ਦਿਵਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ। ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗਾਮੁਦ੍ਧਰਂਤਿ ਯੇ ਪਂਕਾਦ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਚ ਰੋਗਿਣਃ । ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਗੋਗृਹੇ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਨਭਸਿ ਤਾਰਕਾਃ । ਯਮਲੋਕਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਕੜ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਮਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤੈਰੇਵ ਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਅਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਣਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੁਨਂਤ੍ਯਹਰਹਃ ਕृਤਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਹਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇ enu ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਾਂਸਿ ਯਾਨਿ ਤਪ੍ਯਂਤੇ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਸਾਰੇ ਤਪ, ਵ੍ਰਤ, ਨਿਯਮ, ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ—even ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਬ੍ਬਿਂਦੁਂ ਯਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਮਾਸੇਮਾਸੇ ਨਰਃ ਪਿਬੇਤ੍ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕੰਮ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਕਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਯਚ੍ਚ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋਪਪਾਤਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤृਵਤ੍ਪਰਦਾਰਾਨ੍ਯੇ ਮਨ੍ਯਂਤੇ ਵੈ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਦਾਚਿਦ੍ਯਮ ਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੋਗਦੇ।
ਮਨਸਾਪਿ ਪਰੇषਾਂ ਯਃ ਕਲਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਸੇਵਤੇ । ਸਹ ਲੋਕਦ੍ਵਯੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤੇਨ ਵੈਸ਼੍ਯ ਧਰਾ ਧृਤਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੁਨੀਆਂ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮ੍ਮਾਨ੍ਵਿਤੈਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਂ ਪਰਦਾਰੋਪਸੇਵਨਮ੍ । ਨਯਂਤਿ ਪਰਦਾਰਾਸ੍ਤੁ ਨਰਕਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਇਕਵੀਹ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਲੋਭੋ ਨ ਜਾਯਤੇ ਯੇषਾਂ ਪਰਦਾਰੇषੁ ਮਾਨਸੇ । ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਦੇਵਲੋਕਂ ਤੁ ਨ ਯਮਂ ਵੈਸ਼੍ਯਸਤ੍ਤਮ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵਲ ਲੋਭ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਹੇ ਵੈਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਕ੍ਰੋਧਨਿਦਾਨੇषੁ ਯਃ ਕ੍ਰੋਧੇਨ ਨ ਜੀਯਤੇ । ਜਿਤਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ ਮਂਤਵ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੋऽਕ੍ਰੋਧਨੋ ਭੁਵਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਵਜੂਦ ਵਿਚ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨੂੰ ਸੁਰਗ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਪੁਤ੍ਰ ਆਰਾਧਯਤਿ ਦੇਵਵਤ੍ । ਅਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਾਰ੍ਦ੍ਧਕੇ ਕਾਲੇ ਨ ਯਾਤਿ ਚ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਉ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੰਨ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਸੇਵਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁੱਢੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਾਧਿਕਭਾਵੇਨ ਯੇऽਰ੍ਚਯਂਤਿ ਗੁਰੁਂ ਨਰਾਃ । ਭਵਂਤ੍ਯਤਿਥਯੋ ਲੋਕੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਮਹਿਮਾਨ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਚੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਧਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ੀਲਸ੍ਯ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸ਼ੀਲਭਂਗੇ ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਯਮਲੋਕਃ ਸੁਦਾਰੁਣਃ
ਇਥੇ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਚਲਣ ਨੂੰ ਤੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜਮ ਦਾ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਸ਼ੀਲਂ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਸਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਦੁष੍ਟਸਂਗਵਿਵਰ੍ਜਨਾਤ੍ । ਸ਼ੀਲੇਨ ਹਿ ਪਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਚਲਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ, ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣ। ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਔਰਤਾਂ ਉੱਚਾ ਸੁੱਖ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਕਯਜ੍ਞੇਨ ਨਿषਿਦ੍ਧਾਚਰਣੇਨ ਚ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਰ੍ਵਿਹਿਤਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਨਾਰਕੀ ਗਤਿਃ
ਜਦੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਮਨਮੱਤੀ ਰਸਮਾਂ ਜਾਂ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਮਾੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਲੀ ਰਹਿ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।