ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪੂਯਂਤੇ ਯੇऽਪਿ ਪਾਤਕਿਨੋ ਨਰਾਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਹਰੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਬਾਹ੍ਮਾਭ੍ਯਂਤਰਜਂ ਮਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬਾਹਰਲੀ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਮੈਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਨਰੋ ਨ ਨਿਰਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਲਾਸ਼ੀ ਸ ਸਦਾ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਨ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਯੋ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮੁਖਾ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਸ੍ਨਾਨਹੀਨੋ ਨਰਃ ਪਾਪਃ ਸ੍ਨਾਨਹੀਨੋ ਨਰੋऽਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵੱਲ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਨਰਕਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਕੀਟਾਦਿषੁ ਜਾਯਤੇ । ਯੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਰੋਤਸਿ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਂਤੀਹ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਆਦਿਕ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਨੈਵ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਕੁਯੋਨਿषੁ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਾ ਦੁष੍ਟਚਿਂਤਾਸ਼੍ਚ ਵਂਧ੍ਯਾ ਭਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ। ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਾੜੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਬਾਂਝਪਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਤਿਲਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਇਕ ਮਾਪ ਤਿਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਪਤੇਰ੍ਭੂਮੌ ਨ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਨਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪृਥਿਵੀਂ ਕਾਂਚਨਂ ਗਾਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ षੋਡਸ਼
ਇਹ ਦਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਧਰਤੀ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦ੍ਵਿਕੁਂਡਲ । ਪੁਣ੍ਯਾਸੁ ਤਿਥਿषੁ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਚ ਸਂਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਿਕੁੰਡਲ। ਪੁੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿਥੀਆਂ ਤੇ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਵਿਅਤੀਪਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੈਵ ਮਜ੍ਜਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤੌ । ਨੈਵਾਕ੍ਰਾਮਂਤਿ ਦਾਤਾਰੋ ਦਾਰੁਣਂ ਰੌਰਵਂ ਪਥਮ੍ । ਇਹਲੋਕੇ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਕੁਲੇ ਧਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦੇ। ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਗਰੀਬ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਸਦਾ ਮੌਨੀ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦੀ ਚ ਯੋ ਨਰਃ । ਅਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸਮਾਚਾਰੋ ਨਾਤਿਵਾਦ੍ਯਨਸੂਯਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰਦਾ, ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,
ਸਦਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਭੂਤਦਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਪਰਮਰ੍ਮਾਣਾਂ ਵਕ੍ਤਾ ਪਰਗੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ, ਦਾਨੀ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਪਰਮ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ,
ਪਰਸ੍ਵਂ ਤृਣਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹ੍ਯੇਤੇ ਨਰਕਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼, ਚਾਹੇ ਇਕ ਤਿਨਕਾ ਵੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਪਰਾਪਵਾਦੀ ਪਾਖਂਡਃ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਮਤੋऽਧਿਕਃ । ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਕੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਖੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਤਾ ਪਰੁषਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਮਂਤਵ੍ਯੋ ਨਰਕਾਗਤਃ । ਸਂਦੇਹੋ ਨ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥੈਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ । ਸਹਤੇ ਯਾਤਨਾਂ ਘੋਰਾਂ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਚਿਰਮ੍
ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਾ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੇषੁ ਮਜ੍ਜਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਾਹਾਰੋ ਨ ਸ ਯਾਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਾਤਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਤੀਰ੍ਥੋਪਜੀਵਨਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਯਃ
ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਜੀਵਿਕਾ ਚਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵੇਚਣਾ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜਰਂ ਪਾਤਕਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਦੁਰ੍ਜਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਦੁਰ੍ਜਰਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਿਨ੍ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਤੀਰਥ ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਛੁਟਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡਣ ਜੋਗ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦ੍ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪੂਤੋ ਗਾਂਗੇਯਵਾਰਿਣਾ । ਨ ਨਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਅਪਿ ਪਾਤਕਰਾਸ਼ਿਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਵ੍ਰਤਦਾਨਤਪੋ ਯਜ੍ਞਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣੀਤਰਾਣਿ ਚ । ਗਂਗਾਬਿਂਦ੍ਵਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਮਾ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ—even ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਅਸੀਂ ਇਹੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥਸਮਾਂ ਗਂਗਾਂ ਯੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਨਰਾਧਮਃ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਵੈਸ਼੍ਯ ਦਾਰੁਣਂ ਰੌਰਵਂ ਮਹਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਹੈ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਦ੍ਰਵਂ ਹ੍ਯਪਾਂ ਬੀਜਂ ਵੈਕੁਂਠਚਰਣਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਧृਤਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਮਹੇਸ਼ੇਨ ਯਦ੍ਗਾਂਗਮਮਲਂ ਜਲਮ੍
ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬੀਜ ਹੈ।
ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੈਵ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪਰਮ੍ । ਤੇਨ ਕਿਂ ਸਮਤਾਂ ਗਚ੍ਛੇਦਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਗੋਚਰੇ
ਉਹ ਜਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹੀ ਹੈ—ਉਹ ਨਿਰਗੁਣ ਹੈ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।
ਗਂਗਾਗਂਗੇਤਿ ਯੋ ਬ੍ਰੂਯਾਦ੍ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤੈਰਪਿ । ਨਰੋ ਨ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਕਿਂ ਤਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍ । ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਦਹ੍ਯਤੇ ਸਦ੍ਯਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਨਰਕਦਾਯਿਨੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੈਂਕੜੇ ਜੋਜਨ ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਸ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਨਰਕ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ।
ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਸ੍ਨਾਤਵ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮਾਨਵੈਃ । ਪ੍ਰਤਿਗृਹ ਨਿਵृਤ੍ਤੋ ਯਃ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਕ੍ਸ਼ਮੋऽਪਿ ਸਨ੍ । ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਦ੍ਯੋਤਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤਾਰਾਰੂਪਸ਼੍ਚਿਰਂ ਦਿਵਿ
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ। ਜੋ ਘਰ-ਗ੍ਰਹਸਤੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਵੈਸ਼, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਗਾਮੁਦ੍ਧਰਂਤਿ ਯੇ ਪਂਕਾਦ੍ਯੇ ਰਕ੍ਸ਼ਂਤਿ ਚ ਰੋਗਿਣਃ । ਮ੍ਰਿਯਂਤੇ ਗੋਗृਹੇ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਨਭਸਿ ਤਾਰਕਾਃ । ਯਮਲੋਕਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਕੜ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਮਾਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਅਪਿ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤੈਰੇਵ ਹਤਕਿਲ੍ਬਿषਾਃ । ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਾਸ੍ਤੁ षੋਡਸ਼ । ਅਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਣਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਪੁਨਂਤ੍ਯਹਰਹਃ ਕृਤਾਃ
ਭਾਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਪਰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਉਹਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵੈਸ਼, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਇ enu ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪਾਂਸਿ ਯਾਨਿ ਤਪ੍ਯਂਤੇ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨਿਯਮਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਗੋਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਦਾਨਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਸਾਰੇ ਤਪ, ਵ੍ਰਤ, ਨਿਯਮ, ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ—even ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਨਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਬ੍ਬਿਂਦੁਂ ਯਃ ਕੁਸ਼ਾਗ੍ਰੇਣ ਮਾਸੇਮਾਸੇ ਨਰਃ ਪਿਬੇਤ੍ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ਼ਤਂ ਸਾਗ੍ਰਂ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ਸਮਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਨੋਕ ਨਾਲ ਇਕ ਬੂੰਦ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਕੰਮ ਉਹ ਸੌ ਸਾਲ ਕਰ ਲਵੇ, ਇਹ ਵੀ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਕਂ ਤੁ ਮਹਦ੍ਯਚ੍ਚ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋਪਪਾਤਕਮ੍ । ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮੈਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਚਾਹੇ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਛੋਟਾ, ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਾਣਾਯਾਮ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਸੁਆਹ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।