ਅਦੀਨਵਦਨਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾਃ । ਆਹਵੇषੁ ਵਿਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਤੇषਾਂ ਮਾਰ੍ਗੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਜੋ ਯੋਧੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸ਼ਰਣਾਗਤਪਾਲਨੇ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਚ੍ਯਵਂਤਿ ਦਿਵਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਅਨਾਥ, ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਪਂਗ੍ਵਂਧਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਰੋਗ੍ਯਨਾਥਦਰਿਦ੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਯੇ ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਸਦਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤੇ ਮੋਦਂਤਿ ਸਦਾ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਗੜੇ, ਅੰਨੇ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬੀਮਾਰਾਂ, ਅਨਾਥਾਂ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਂਕਨਿਰ੍ਮਗ੍ਨਾਂ ਰੋਗਮਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਤਥਾ । ਉਦ੍ਧਰਂਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗੋਗ੍ਰਾਸਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਿ ਗਾਃ ਸਦਾ । ਯੇਨਾਰੋਹਂਤਿ ਗੋਪृष੍ਠੇ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗੌਰਤृषਾ ਭਵੇਤ੍ । ਯਮਲੋਕਮਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਸੀ ਗਾਂ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੱਡ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾ ਦੇਵਪੂਜਾ ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦ੍ਵਿਜਪੂਜਾ ਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਦੌ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਪਿਬਂਤਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਯਤ੍ਰ ਜਲਸ੍ਥਲ ਚਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਕੁਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਜਲ ਤੇ ਸਥਲ ਦੇ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਧਰਮ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਕਥ੍ਯਤੇ ਵਿਬੁਧੈਰਪਿ । ਯਥਾਯਥਾ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਪਿਬਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਪਾਣੀ ਜੀਵ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਨੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਪੂੰਜੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਰ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਾਰਿਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੰਨਾ ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪੂਯਂਤੇ ਯੇऽਪਿ ਪਾਤਕਿਨੋ ਨਰਾਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਹਰੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਬਾਹ੍ਮਾਭ੍ਯਂਤਰਜਂ ਮਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬਾਹਰਲੀ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਮੈਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਨਰੋ ਨ ਨਿਰਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਲਾਸ਼ੀ ਸ ਸਦਾ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਨ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਯੋ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮੁਖਾ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਸ੍ਨਾਨਹੀਨੋ ਨਰਃ ਪਾਪਃ ਸ੍ਨਾਨਹੀਨੋ ਨਰੋऽਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵੱਲ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਨਰਕਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਕੀਟਾਦਿषੁ ਜਾਯਤੇ । ਯੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਰੋਤਸਿ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਂਤੀਹ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਆਦਿਕ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਨੈਵ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਕੁਯੋਨਿषੁ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਾ ਦੁष੍ਟਚਿਂਤਾਸ਼੍ਚ ਵਂਧ੍ਯਾ ਭਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ। ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਾੜੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਬਾਂਝਪਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਤਿਲਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਇਕ ਮਾਪ ਤਿਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਪਤੇਰ੍ਭੂਮੌ ਨ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਨਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪृਥਿਵੀਂ ਕਾਂਚਨਂ ਗਾਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ षੋਡਸ਼
ਇਹ ਦਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਧਰਤੀ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦ੍ਵਿਕੁਂਡਲ । ਪੁਣ੍ਯਾਸੁ ਤਿਥਿषੁ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਚ ਸਂਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਿਕੁੰਡਲ। ਪੁੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿਥੀਆਂ ਤੇ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਵਿਅਤੀਪਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੈਵ ਮਜ੍ਜਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤੌ । ਨੈਵਾਕ੍ਰਾਮਂਤਿ ਦਾਤਾਰੋ ਦਾਰੁਣਂ ਰੌਰਵਂ ਪਥਮ੍ । ਇਹਲੋਕੇ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਕੁਲੇ ਧਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦੇ। ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਗਰੀਬ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਸਦਾ ਮੌਨੀ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦੀ ਚ ਯੋ ਨਰਃ । ਅਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸਮਾਚਾਰੋ ਨਾਤਿਵਾਦ੍ਯਨਸੂਯਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰਦਾ, ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,
ਸਦਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਭੂਤਦਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਗੋਪ੍ਤਾ ਚ ਪਰਮਰ੍ਮਾਣਾਂ ਵਕ੍ਤਾ ਪਰਗੁਣਸ੍ਯ ਚ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਲੂ, ਦਾਨੀ, ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਪਰਮ ਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ,
ਪਰਸ੍ਵਂ ਤृਣਮਾਤ੍ਰਂ ਚ ਮਨਸਾਪਿ ਨ ਯੋ ਹਰੇਤ੍ । ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਹ੍ਯੇਤੇ ਨਰਕਯਾਤਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜੇ ਦੀ ਚੀਜ਼, ਚਾਹੇ ਇਕ ਤਿਨਕਾ ਵੀ, ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਪਰਾਪਵਾਦੀ ਪਾਖਂਡਃ ਪਾਪੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਮਤੋऽਧਿਕਃ । ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਕੇ ਤਾਵਦ੍ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਜੋ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਖੰਡ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਾਪੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਤਕਦੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਵਕ੍ਤਾ ਪਰੁषਵਾਕ੍ਯਾਨਾਂ ਮਂਤਵ੍ਯੋ ਨਰਕਾਗਤਃ । ਸਂਦੇਹੋ ਨ ਵਿਸ਼ਾਂਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪੁਨਰ੍ਯਾਤਿ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕਰੜੇ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਬੁਰੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥੈਰ੍ਨ ਤਪੋਭਿਸ਼੍ਚ ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ । ਸਹਤੇ ਯਾਤਨਾਂ ਘੋਰਾਂ ਸ ਨਰੋ ਨਰਕੇ ਚਿਰਮ੍
ਅਕ੍ਰਿਤਘਨ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਨਾ ਤੀਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਨਾ ਤਪ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮੁਆਫੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਭਿਆਨਕ ਸਜ਼ਾ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਯਾਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਤੇषੁ ਮਜ੍ਜਤਿ ਯੋ ਨਰਃ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋ ਜਿਤਾਹਾਰੋ ਨ ਸ ਯਾਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਦਾ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਨ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪਾਤਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨ ਚ ਤੀਰ੍ਥੋਪਜੀਵਨਮ੍ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਸ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਵਿਕ੍ਰਯਃ
ਤੀਰਥ ਤੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਾ ਤੀਰਥ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਜੀਵਿਕਾ ਚਲਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਵੇਚਣਾ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੁਰ੍ਜਰਂ ਪਾਤਕਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਦੁਰ੍ਜਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ । ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ ਦੁਰ੍ਜਰਂ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਿਨ੍ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਤੀਰਥ ਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਛੁਟਦਾ ਹੈ, ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਹੈ। ਤੀਰਥ ਤੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਛੱਡਣ ਜੋਗ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਕृਦ੍ਗਂਗਾਂਭਸਿ ਸ੍ਨਾਤਃ ਪੂਤੋ ਗਾਂਗੇਯਵਾਰਿਣਾ । ਨ ਨਰੋ ਨਰਕਂ ਯਾਤਿ ਅਪਿ ਪਾਤਕਰਾਸ਼ਿਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਵ੍ਰਤਦਾਨਤਪੋ ਯਜ੍ਞਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਾਣੀਤਰਾਣਿ ਚ । ਗਂਗਾਬਿਂਦ੍ਵਭਿषਿਕ੍ਤਸ੍ਯ ਨ ਸਮਾ ਇਤਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍
ਵ੍ਰਤ, ਦਾਨ, ਤਪ, ਯਜ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ—even ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੀ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਨਾਲ ਸਨਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਅਸੀਂ ਇਹੀ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।