ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਜਾਤਾਂਧਾਃ ਕਾਣਾਃ ਕੁਬ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਪਂਗਵਃ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਂਗਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
'ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੰਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲੰਗੜੇ, ਕੁੰਬੜੇ, ਲੂਲੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਅੰਗਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਲੋਕਦ੍ਵਯਸੁਖਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨ ਤਦਾਚਰੇਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਵਣਿਕ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਲੋਕਦ੍ਵਯੇਨ ਵਿਂਦਂਤਿ ਸੁਖਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ । ਯੇਨ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨ ਤੇ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸੁਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਯਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮृਜੁਵਕ੍ਰਗਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾ ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਤਥਾ ਦृਢਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਾਂ ਵੱਕਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਅਭਯਂ ਯੇਨ ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਮਤ੍ਰ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ
ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਯੇ ਨਿਯੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਪਾਲਯਂਤੀਹ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਹੋਣ, ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਯਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਵਸਂਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥੋਕ੍ਤਚਾਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਨਰਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਰਤਾ ਯੇ ਚ ਪਂਚਯਜ੍ਞਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੇਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਤੇ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਯੇ ਸਮਰ੍ਥਾ ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਦੀਨਵਦਨਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾਃ । ਆਹਵੇषੁ ਵਿਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਤੇषਾਂ ਮਾਰ੍ਗੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਜੋ ਯੋਧੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸ਼ਰਣਾਗਤਪਾਲਨੇ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਚ੍ਯਵਂਤਿ ਦਿਵਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਅਨਾਥ, ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਪਂਗ੍ਵਂਧਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਰੋਗ੍ਯਨਾਥਦਰਿਦ੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਯੇ ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਸਦਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤੇ ਮੋਦਂਤਿ ਸਦਾ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਗੜੇ, ਅੰਨੇ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬੀਮਾਰਾਂ, ਅਨਾਥਾਂ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਂਕਨਿਰ੍ਮਗ੍ਨਾਂ ਰੋਗਮਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਤਥਾ । ਉਦ੍ਧਰਂਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗੋਗ੍ਰਾਸਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਿ ਗਾਃ ਸਦਾ । ਯੇਨਾਰੋਹਂਤਿ ਗੋਪृष੍ਠੇ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗੌਰਤृषਾ ਭਵੇਤ੍ । ਯਮਲੋਕਮਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਸੀ ਗਾਂ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੱਡ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾ ਦੇਵਪੂਜਾ ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦ੍ਵਿਜਪੂਜਾ ਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਦੌ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਪਿਬਂਤਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਯਤ੍ਰ ਜਲਸ੍ਥਲ ਚਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਕੁਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਜਲ ਤੇ ਸਥਲ ਦੇ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਧਰਮ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਕਥ੍ਯਤੇ ਵਿਬੁਧੈਰਪਿ । ਯਥਾਯਥਾ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਪਿਬਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਪਾਣੀ ਜੀਵ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਨੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਪੂੰਜੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਰ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਾਰਿਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੰਨਾ ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਨੇਨ ਪੂਯਂਤੇ ਯੇऽਪਿ ਪਾਤਕਿਨੋ ਨਰਾਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਂ ਹਰੇਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਬਾਹ੍ਮਾਭ੍ਯਂਤਰਜਂ ਮਲਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਵੀ ਹੋਣ ਤਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ ਵੈਸ਼ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬਾਹਰਲੀ ਤੇ ਅੰਦਰਲੀ ਮੈਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਨਿष੍ਪਾਪੋ ਨਰੋ ਨ ਨਿਰਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਨਾ ਤੁ ਯੋ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਮਲਾਸ਼ੀ ਸ ਸਦਾ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਜੋ ਨ੍ਹਾਏ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਯੋ ਨਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਮੁਖਾ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਸ੍ਨਾਨਹੀਨੋ ਨਰਃ ਪਾਪਃ ਸ੍ਨਾਨਹੀਨੋ ਨਰੋऽਸ਼ੁਚਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਵੱਲ ਪਿਤਰ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਿਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਨਾਯੀ ਨਰਕਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਪੁਂਸ੍ਕੀਟਾਦਿषੁ ਜਾਯਤੇ । ਯੇ ਪੁਨਃ ਸ੍ਰੋਤਸਿ ਸ੍ਨਾਨਮਾਚਰਂਤੀਹ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੀੜਿਆਂ ਆਦਿਕ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦਰਿਆ ਵਿਚ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਤੇ ਨੈਵ ਨਰਕਂ ਯਾਂਤਿ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਕੁਯੋਨਿषੁ । ਦੁਃਸ੍ਵਪ੍ਨਾ ਦੁष੍ਟਚਿਂਤਾਸ਼੍ਚ ਵਂਧ੍ਯਾ ਭਵਂਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਮਾੜੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ। ਮਾੜੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਾੜੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਬਾਂਝਪਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਤਿਲਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਪਾਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ, ਤਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਤੇ ਇਕ ਮਾਪ ਤਿਲ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਤਪਤੇਰ੍ਭੂਮੌ ਨ ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਨਰਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪृਥਿਵੀਂ ਕਾਂਚਨਂ ਗਾਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਦਾਨਾਨਿ षੋਡਸ਼
ਇਹ ਦਾਨ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਧਰਤੀ, ਸੋਨਾ ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗਤ੍ਵਾ ਨ ਵਿਨਿਵਰ੍ਤਂਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਾਦ੍ਵਿਕੁਂਡਲ । ਪੁਣ੍ਯਾਸੁ ਤਿਥਿषੁ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਚ ਸਂਕ੍ਰਮੇ
ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਮੁੜਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵਿਕੁੰਡਲ। ਪੁੰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿਥੀਆਂ ਤੇ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਜਾਂ ਵਿਅਤੀਪਾਤ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਨ੍ਨੈਵ ਮਜ੍ਜਤਿ ਦੁਰ੍ਗਤੌ । ਨੈਵਾਕ੍ਰਾਮਂਤਿ ਦਾਤਾਰੋ ਦਾਰੁਣਂ ਰੌਰਵਂ ਪਥਮ੍ । ਇਹਲੋਕੇ ਨ ਜਾਯਂਤੇ ਕੁਲੇ ਧਨਵਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਡੁੱਬਦੇ। ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਉਹ ਗਰੀਬ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ।
ਸਤ੍ਯਵਾਦੀ ਸਦਾ ਮੌਨੀ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦੀ ਚ ਯੋ ਨਰਃ । ਅਕ੍ਰੋਧਨਃ ਸਮਾਚਾਰੋ ਨਾਤਿਵਾਦ੍ਯਨਸੂਯਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ, ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਚੰਗਾ ਵਰਤਾਵ ਕਰਦਾ, ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਈਰਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,