ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਵਸਰੋਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਸੇਵਾਪਰਸ੍ਯ ਵੈ । ਤਥਾਪਿ ਚ ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਮਤਿ
'ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਕਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਉੱਨੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।'
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪਰਪੀਡਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।'
ਨ ਵੇਦੈਰ੍ਨ ਚ ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨ ਤਪੋਭਿਰ੍ਨ ਚਾਧ੍ਵਰੈਃ । ਕਥਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਪੁਰੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
'ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਜੇਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।'
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਹਿਂਸੈਵ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮਂ ਦਾਨਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਦਾ
'ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ, ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਧੂ ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਮਸ਼ਕਾਨ੍ਸਰੀਸृਪਾਨ੍ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਯੂਕਾਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਵਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਆਤ੍ਮੌਪਮ੍ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਦਯਾਲਵਃ
'ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਮਨੁੱਖ ਮੱਛਰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—'
ਤਪ੍ਤਾਂਗਾਰਮਯਸ੍ਕੀਲਂ ਮਾਦਂਪ੍ਰੇਤਰਂਗਿਣੀਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃ
'ਉਹ ਤਪਦੇ ਕੋਲਿਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਜਾਂ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਐਸੇ ਲੋਕ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ।'
ਭੂਤਾਨਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਹਿਂਸਂਤਿ ਜਲਸ੍ਥਲਚਰਾਣਿ ਚ । ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
'ਜੋ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ—ਚਾਹੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ—ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾੜੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਭੋਜਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਪਾਯਿਨਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਸ਼੍ਚ ਵਸਾਪਂਕੇ ਦष੍ਟਾਃ ਕੀਟੈਰਧੋਮੁਖੈਃ
'ਉਥੇ ਜਿਹੜੇ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ, ਪੀਪ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਚਿਕੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਤੇ ਉਲਟ ਮੂੰਹ ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਡੰਕ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਖਾਦਂਤੋ ਧ੍ਵਾਂਤੇ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਘਾਤਿਨਃ । ਵਸਂਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨੇਕਾਂਸ੍ਤੇ ਰੁਦਂਤੋ ਦਾਰੁਣਂ ਰਵਮ੍
'ਉਥੇ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਕਈ ਜੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਰੋਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਕृਮਿਯੋਨਿ ਸ਼ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਵਰਾਃ ਸ੍ਯੁਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤੁ ਤੇ । ਤਤੋਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿ ਸ਼ਤੇषੁ ਚ
'ਉਹ ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਡੋਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਜਾਤਾਂਧਾਃ ਕਾਣਾਃ ਕੁਬ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਪਂਗਵਃ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਂਗਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
'ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੰਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲੰਗੜੇ, ਕੁੰਬੜੇ, ਲੂਲੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਅੰਗਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਲੋਕਦ੍ਵਯਸੁਖਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨ ਤਦਾਚਰੇਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਵਣਿਕ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਲੋਕਦ੍ਵਯੇਨ ਵਿਂਦਂਤਿ ਸੁਖਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ । ਯੇਨ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨ ਤੇ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸੁਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਯਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮृਜੁਵਕ੍ਰਗਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾ ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਤਥਾ ਦृਢਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਾਂ ਵੱਕਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਅਭਯਂ ਯੇਨ ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਮਤ੍ਰ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ
ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਯੇ ਨਿਯੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਪਾਲਯਂਤੀਹ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਹੋਣ, ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਯਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਵਸਂਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥੋਕ੍ਤਚਾਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਨਰਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਰਤਾ ਯੇ ਚ ਪਂਚਯਜ੍ਞਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੇਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਤੇ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਯੇ ਸਮਰ੍ਥਾ ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਦੀਨਵਦਨਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਭਿਃ ਪਰਿਵੇष੍ਟਿਤਾਃ । ਆਹਵੇषੁ ਵਿਪਨ੍ਨਾ ਯੇ ਤੇषਾਂ ਮਾਰ੍ਗੋ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਜੋ ਯੋਧੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਬਹਾਦਰ ਹਨ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਥ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਦ੍ਵਿਜਾਰ੍ਥੇ ਚ ਸ਼ਰਣਾਗਤਪਾਲਨੇ । ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਂਤਿ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਚ੍ਯਵਂਤਿ ਦਿਵਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਅਨਾਥ, ਔਰਤਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜਾਂ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗਦੇ।
ਪਂਗ੍ਵਂਧਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਰੋਗ੍ਯਨਾਥਦਰਿਦ੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਯੇ ਪੁष੍ਣਂਤਿ ਸਦਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਤੇ ਮੋਦਂਤਿ ਸਦਾ ਦਿਵਿ
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੰਗੜੇ, ਅੰਨੇ, ਬੱਚਿਆਂ, ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਬੀਮਾਰਾਂ, ਅਨਾਥਾਂ ਤੇ ਗਰੀਬਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਗਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਂਕਨਿਰ੍ਮਗ੍ਨਾਂ ਰੋਗਮਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਤਥਾ । ਉਦ੍ਧਰਂਤਿ ਨਰਾ ਯੇ ਚ ਤੇषਾਂ ਲੋਕੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਬੀਮਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹੀ ਲੋਕ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਗੋਗ੍ਰਾਸਂ ਯੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਯੇ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਂਤਿ ਗਾਃ ਸਦਾ । ਯੇਨਾਰੋਹਂਤਿ ਗੋਪृष੍ਠੇ ਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਲੋਕਨਿਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਗਰ੍ਤਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਯੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਗੌਰਤृषਾ ਭਵੇਤ੍ । ਯਮਲੋਕਮਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਆਸੀ ਗਾਂ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਖੱਡ ਵੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾ ਦੇਵਪੂਜਾ ਗੁਰੁਪੂਜਾ ਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦ੍ਵਿਜਪੂਜਾ ਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੁਰੂਆਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗਾਦੌ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯਾਂਤੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਪਿਬਂਤਿ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਯਤ੍ਰ ਜਲਸ੍ਥਲ ਚਰਾਸ੍ਤਦਾ
ਕੁਆਂ, ਤਲਾਵਾਂ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਜਲ ਤੇ ਸਥਲ ਦੇ ਜੀਵ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਧਰਮ ਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਦਾਨਪਰਃ ਸੋऽਤ੍ਰ ਕਥ੍ਯਤੇ ਵਿਬੁਧੈਰਪਿ । ਯਥਾਯਥਾ ਚ ਪਾਨੀਯਂ ਪਿਬਂਤਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਭृਸ਼ਮ੍
ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਪਾਣੀ ਜੀਵ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਨੀ ਹੀ ਵੱਡੀ ਪੂੰਜੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਤਥਾਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਧਰ੍ਮਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਾਂ ਵਰ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਜੀਵਨਂ ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਾਣਾ ਵਾਰਿਣਿ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ, ਜਿੰਨਾ ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਉਨਾ ਹੀ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਪਾਣੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ।