ਤੇਨ ਸਖ੍ਯਂ ਵਨੇ ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਵ ਜਾਤਂ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ । ਤਤ੍ਸਂਗੇਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸ੍ਨਾਤਂ ਮਾਘਮਾਸਦ੍ਵਯਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਂਵਰ, ਤੇਰੀ ਉਸ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਮਾਘ ਦੇ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਨ੍ਹਾਇਆ।
ਕਾਲਿਂਦੀ ਪੁਣ੍ਯਪਾਨੀਯੇ ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰੇ ਵਰੇ । ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਲੋਕਵਿਖ੍ਯਾਤੇ ਨਾਮ੍ਨਾ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨੇ
ਕਾਲਿੰਦੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਲ ਵਿਚ, ਉਸ ਮਸ਼ਹੂਰ ਤੀਰਥ ਤੇ, ਜੋ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕੇਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਵਿਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ । ਦ੍ਵਿਤੀਯਮਾਘਪੁਣ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਤ੍ਵਯਾਨਘ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੂੰ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਦੂਜੇ ਮਾਘ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੁਰਗ ਪਾ ਲਿਆ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ।
ਤ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮੋਦਸ੍ਵ ਸਤਤਂ ਦਿਵਿ । ਨਰਕੇषੁ ਤਵ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਤੀਂ ਪਾਪਯਾਤਨਾਮ੍
ਉਸ ਪੁੰਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਦਾ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ, ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਛਿਦ੍ਯਮਾਨੋऽਸਿਪਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮੁਦ੍ਗਰੈਃ । ਚੂਰ੍ਣ੍ਯਮਾਨਃ ਸ਼ਿਲਾਪृष੍ਠੇ ਤਪ੍ਤਾਂਗਾਰੇषੁ ਭਰ੍ਜਿਤਃ
ਤੀਖੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਗੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਪਿੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਕੁਚਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਸੜਦੇ ਕੋਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—
ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਦੁਃਖੇਨ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਪੁਲਕਾਂਕਿਤ ਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਦੀਨੋऽਸੌ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਦੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਾ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਤੇ ਨਿਮਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਉਵਾਚ ਤਂ ਦੇਵਦੂਤਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਪੁਣਂ ਵਚਃ । ਮੈਤ੍ਰੀ ਸਪ੍ਤਪਦੀ ਸਾਧੋ ਸਤਾਂ ਭਵਤਿ ਸਤ੍ਫਲਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਦੂਤ ਨੂੰ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਸੋਝੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਬੋਲ ਆਖੇ: 'ਸੱਜਣ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸਾਥੀ ਜਿਹੜੀ ਸੱਤ ਕਦਮ ਚੱਲ ਕੇ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।'
ਮਿਤ੍ਰਭਾਵਂ ਵਿਚਿਂਤ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮੁਪਾਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਤਤੋ ਹਿ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਤੋ ਮਮ
'ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮਦਦ ਕਰਣ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।'
ਯਮਲੋਕਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਕੇਨ ਮਾਨਵਾਃ । ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਨਿਰਯਂ ਯੇਨ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਵਦ
'ਕਿਹੜੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਤੇ ਕਿਹੜਿਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।'
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸਮ੍ਯਕ੍ਪृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨष੍ਟਪਾਪੋऽਸਿ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧੇ ਹृਦਯੇ ਪੁਂਸਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼੍ਰੇਯਸਿ ਜਾਯਤੇ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਗੱਲ ਪੁੱਛੀ ਹੈ, ਵਣਿਕ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।'
ਯਦ੍ਯਪ੍ਯਵਸਰੋਨਾਸ੍ਤਿ ਮਮ ਸੇਵਾਪਰਸ੍ਯ ਵੈ । ਤਥਾਪਿ ਚ ਤਵ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਥਾਮਤਿ
'ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਕਤ ਘੱਟ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਨੀ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਉੱਨੀ ਦੱਸਾਂਗਾ।'
ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਸੁ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਪਰਪੀਡਾਂ ਨ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
'ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਕੰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੇਲੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।'
ਨ ਵੇਦੈਰ੍ਨ ਚ ਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਨ ਤਪੋਭਿਰ੍ਨ ਚਾਧ੍ਵਰੈਃ । ਕਥਂਚਿਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਂ ਯਾਂਤਿ ਪੁਰੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
'ਵੇਦ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਤਪ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਵੀ, ਜੇਹੜੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ।'
ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹ੍ਯਹਿਂਸੈਵ ਪਰਂ ਤਪਃ । ਅਹਿਂਸਾ ਪਰਮਂ ਦਾਨਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰ੍ਮੁਨਯਃ ਸਦਾ
'ਅਹਿੰਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤਪ ਹੈ, ਅਹਿੰਸਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਨ ਹੈ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਾਧੂ ਸਦਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਮਸ਼ਕਾਨ੍ਸਰੀਸृਪਾਨ੍ਦਂਸ਼ਾਨ੍ਯੂਕਾਦ੍ਯਾਨ੍ਮਾਨਵਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਆਤ੍ਮੌਪਮ੍ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਮਾਨਵਾ ਯੇ ਦਯਾਲਵਃ
'ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਮਨੁੱਖ ਮੱਛਰ, ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ, ਡੰਕ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਕੀੜੇ ਤੇ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ—'
ਤਪ੍ਤਾਂਗਾਰਮਯਸ੍ਕੀਲਂ ਮਾਦਂਪ੍ਰੇਤਰਂਗਿਣੀਮ੍ । ਦੁਰ੍ਗਤਿਂ ਨੈਵ ਗਚ੍ਛਂਤਿ ਕृਤਾਂਤਸ੍ਯ ਚ ਤੇ ਨਰਾਃ
'ਉਹ ਤਪਦੇ ਕੋਲਿਆਂ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਜਾਂ ਮਦਿਰਾ ਦੀ ਦਰਿਆ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ; ਐਸੇ ਲੋਕ ਮੌਤ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ।'
ਭੂਤਾਨਿ ਯੇऽਤ੍ਰ ਹਿਂਸਂਤਿ ਜਲਸ੍ਥਲਚਰਾਣਿ ਚ । ਜੀਵਨਾਰ੍ਥਂ ਚ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਕਾਲਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
'ਜੋ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ—ਚਾਹੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ—ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਲਈ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਾਲਸੂਤਰ ਨਰਕ ਤੇ ਹੋਰ ਮਾੜੀਆਂ ਜਗ੍ਹਾਂ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਸ਼੍ਵਮਾਂਸਭੋਜਨਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਪਾਯਿਨਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਸ਼੍ਚ ਵਸਾਪਂਕੇ ਦष੍ਟਾਃ ਕੀਟੈਰਧੋਮੁਖੈਃ
'ਉਥੇ ਜਿਹੜੇ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ, ਪੀਪ ਤੇ ਲਹੂ ਪੀਂਦੇ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਚਿਕੜ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਦੇ ਤੇ ਉਲਟ ਮੂੰਹ ਕੀੜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਡੰਕ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਚ ਖਾਦਂਤੋ ਧ੍ਵਾਂਤੇ ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯ ਘਾਤਿਨਃ । ਵਸਂਤਿ ਕਲ੍ਪਾਨੇਕਾਂਸ੍ਤੇ ਰੁਦਂਤੋ ਦਾਰੁਣਂ ਰਵਮ੍
'ਉਥੇ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ, ਕਈ ਜੁਗਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਰੋਹੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।'
ਕृਮਿਯੋਨਿ ਸ਼ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਥਾਵਰਾਃ ਸ੍ਯੁਸ਼੍ਚਿਰਂ ਤੁ ਤੇ । ਤਤੋਚ੍ਛਂਤਿ ਤੇ ਕ੍ਰੂਰਾਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿ ਸ਼ਤੇषੁ ਚ
'ਉਹ ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਜਾਂਦੇ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਅਡੋਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਕਠੋਰ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਵਂਤਿ ਜਾਤਾਂਧਾਃ ਕਾਣਾਃ ਕੁਬ੍ਜਾਸ਼੍ਚ ਪਂਗਵਃ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚਾਂਗਹੀਨਾਸ਼੍ਚ ਮਾਨੁषਾਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ
'ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅੰਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲੰਗੜੇ, ਕੁੰਬੜੇ, ਲੂਲੇ, ਗਰੀਬ ਤੇ ਅੰਗਹੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯ ਪਰਤ੍ਰੇਹ ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਗਿਰਾ । ਲੋਕਦ੍ਵਯਸੁਖਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਨ ਤਦਾਚਰੇਤ੍
'ਇਸ ਲਈ, ਵਣਿਕ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੰਮ, ਮਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਲੋਕਦ੍ਵਯੇਨ ਵਿਂਦਂਤਿ ਸੁਖਾਨਿ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਂਸਕਾਃ । ਯੇਨ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਭੂਤਾਨਿ ਨ ਤੇ ਬਿਭ੍ਯਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸੁਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਯਥਾ ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮृਜੁਵਕ੍ਰਗਾਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਾ ਅਹਿਂਸਾਯਾਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਂਤਿ ਤਥਾ ਦृਢਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧੀਆਂ ਜਾਂ ਵੱਕਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞੇषੁ ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਅਭਯਂ ਯੇਨ ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਦਤ੍ਤਮਤ੍ਰ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ
ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਥੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਹੇ ਵਿਂਸ਼ਾਂਵਰ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਯੇ ਨਿਯੋਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੋਕ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮ ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍ । ਪਾਲਯਂਤੀਹ ਯੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਨ ਤੇ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਵੈਸ਼ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਕੰਮ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਹੋਣ, ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰੀ ਗृਹਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੋ ਯਤਿਸ੍ਤਥਾ । ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਨਿਰਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਾਕਪृष੍ਠੇ ਵਸਂਤਿ ਤੇ
ਜੋ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਵਾਨਪ੍ਰਸਥ ਜਾਂ ਸੰਨਿਆਸੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਯਥੋਕ੍ਤਚਾਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਰ੍ਣਾਸ਼੍ਰਮਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ । ਨਰਾ ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾ ਯਾਂਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤੁ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚਾਰੇ ਵਰਣਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਖਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵਨ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਜਿੱਤ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਰਤਾ ਯੇ ਚ ਪਂਚਯਜ੍ਞਰਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ । ਦਯਾਨ੍ਵਿਤਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੇਕ੍ਸ਼ਂਤੇ ਤੇ ਯਮਾਲਯਮ੍
ਜੋ ਦਾਨ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਪੰਜ ਵੱਡੇ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਨਿਵृਤ੍ਤਾ ਯੇ ਸਮਰ੍ਥਾ ਵੇਦਵਾਦਿਨਃ । ਅਗ੍ਨਿਪੂਜਾਰਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।