ਇਤ੍ਥਂ ਤੁ ਤਦ੍ਧਨਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਨਿਯੁਕ੍ਤਮਸਦ੍ਵ੍ਯਯੈਃ । ਵਾਰਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਿਟ ਸ਼ੈਲੂष ਮਲ੍ਲ ਚਾਰਣ ਬਂਦਿषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੌਲਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਗਲਤ ਕੰਮਾਂ 'ਚ ਲੁਟਾ ਦਿੱਤੀ—ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ, ਜੂਆਰੀਆਂ, ਨਚਣੀਆਂ, ਕੁਸ਼ਤੀਬਾਜ਼ਾਂ, ਚਰਖੀਆਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਉੱਤੇ।
ਅਪਾਤ੍ਰੇ ਤਦ੍ਧਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਬੀਜਮਿਵੋषਰੇ । ਨ ਸਤ੍ਪਾਤ੍ਰੇ ਚ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮੁਖੇ ਹੁਤਮ੍
ਉਹ ਦੌਲਤ ਅਣਲਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਬੰਜਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਬੀਜ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇ। ਨਾ ਉਹ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਨਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਈ।
ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਭੂਤਭृਦ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਃ । ਉਭਯੋਰੇਵ ਤਦ੍ਦ੍ਰਵ੍ਯਮਚਿਰੇਣ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੌ ਦੁਃਖਮਾਪਨ੍ਨੌ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤੌ । ਸ਼ੋਚਮਾਨੌ ਤੁ ਮੁਹ੍ਯਂਤੌ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪੀਡਾਦੁਃਖਪੀਡਿਤੌ
ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਪੈ ਗਏ, ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਹਾਲ ਹੋ ਗਏ। ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿੰਦੇ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ।
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਤਿष੍ਠਤੋਰ੍ਗੇਹੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਦ੍ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਤਦਾ । ਸ੍ਵਜਨੈਰ੍ਬਾਂਧਵੈਸ੍ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੇਵਕੈਰੁਪਜੀਵਿਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਖਾਣ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਮਿੱਤਰ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਹਾਰੇ ਛੱਡ ਗਏ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਭਾਵੇ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੌ ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੌ ਤਤਃ ਪੁਰੇ । ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚੌਰ੍ਯ੍ਯਂ ਸਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਨਗਰੇ ਨृਪ
ਦੌਲਤ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਰਾਜਨ।
ਰਾਜਤੋ ਲੋਕਤੋ ਭੀਤੌ ਸ੍ਵਪੁਰਾਨ੍ਨਿਃਸृਤੌ ਤਦਾ । ਚਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵਨਵਾਸਂ ਤੌ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੁਪਪੀਡਿਤੌ
ਰਾਜੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡ ਗਏ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਸਭ ਪਾਸੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ।
ਜਘ੍ਨਤੁਃ ਸਤਤਂ ਮੂਢੌ ਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਵਿषਾਰ੍ਪਿਤੈਃ । ਨਾਨਾਪਕ੍ਸ਼ਿਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਹਰਿਣਾਨ੍ਰੋਹਿਤਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮੂਰਖ ਸਦਾ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ, ਸੂਰ, ਹਰਣ ਤੇ ਲਾਲ ਰੀਛ ਮਾਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਸ਼ਸ਼ਕਾਞ੍ਛਲ੍ਲਕਾਨ੍ਗੋਧਾਨ੍ਸ਼੍ਵਾਪਦਾਂਸ਼੍ਚੇਤਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ । ਮਹਾਬਲੌ ਭਿਲ੍ਲਸਂਗਾਵਾਖੇਟਕਭੁਜੌ ਸਦਾ
ਉਹ ਖ਼ਰਗੋਸ਼, ਸੂਈਦਾਰ, ਗੋਹ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਮਾਰਦੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਸਦਾ ਭਿੱਲਾਂ ਦੇ ਜਥਿਆਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਡੰਡੇ ਫੜਦੇ।
ਏਵਂ ਮਾਂਸਮਯਾਹਾਰੌ ਪਾਪਾਹਾਰੌ ਪਰਂਤਪ । ਕਦਾਚਿਦ੍ਭੂਧਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਹ੍ਯੇਕੋऽਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਨਂ ਗਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀ ਮਾਸ ਖਾਂਦੇ ਰਹੇ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਕਦੇ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ, ਦੂਜਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇਨ ਹਤੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਕਨਿष੍ਠਃ ਸਰ੍ਪਦਂਸ਼ਿਤਃ । ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਰਾਜਨ੍ਪਾਪਿष੍ਠੌ ਨਿਧਨਂ ਗਤੌ
ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਬੱਘ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਛੋਟਾ ਸੱਪ ਨੇ ਡੰਸ ਲਿਆ। ਇੱਕੋ ਦਿਨ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀ ਮਰ ਗਏ।
ਯਮਦੂਤੈਸ੍ਤਤੋਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪਾਪੈਰ੍ਨੀਤੌ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾਭਿਜਗਦੁਃਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਦੂਤਾਃ ਪਾਪਿਨਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਯਮਲੋਕ ਲੈ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀਆਂ ਬਾਰੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਧਰ੍ਮਰਾਜ ਨਰਾਵੇਤਾਵਾਨੀਤੌ ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਆਜ੍ਞਾਂ ਦੇਹਿ ਸ੍ਵਭृਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਸੀਦ ਕਰਵਾਮ ਕਿਮ੍
"ਹੇ ਧਰਮਰਾਜ, ਇਹ ਦੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਲਿਆਂਦੇ ਹਨ। ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਆਗਿਆ ਦੇਈਏ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਹੁਕਮ ਕਰੋ।"
ਆਲੋਚ੍ਯ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਦੂਤਾਞ੍ਜਗੌ ਯਮਃ । ਏਕਸ੍ਤੁ ਨੀਯਤਾਂ ਵੀਰ ਨਿਰਯਂ ਤੀਵ੍ਰਵੇਦਨਮ੍
ਚਿੱਤਰਗੁਪਤ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰ ਕੇ, ਯਮ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਲੈ ਜਾਓ, ਹੇ ਵੀਰੋ।"
ਅਪਰਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਯਤ੍ਰ ਭੋਗਾ ਹ੍ਯਨੁਤ੍ਤਮਾਃ । ਕृਤਾਂਤਾਜ੍ਞਾਂ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੂਤੈਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰਿਭਿਃ
"ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਰੱਖੋ ਜਿੱਥੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਹਨ।" ਮੌਤ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੁਸਤ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਰੌਰਵੇ ਘੋਰੇ ਯੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਹਿ ਨਰਾਧਿਪ । ਤੇषਾਂ ਦੂਤਵਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦੁਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ
ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦੂਤ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਿਆ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਮੇਹਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ । ਭੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਸੁਦਿਵ੍ਯਾਂਸ੍ਤ੍ਵਮਰ੍ਜਿਤਾਨ੍ਸ੍ਵੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਓ ਵਿਕੁੰਡਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣ।
ਨਾਰਦਉਵਾਚ- ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾਃ ਸੋऽਥ ਦੂਤਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਤਂ ਪਥਿ । ਸਂਦੇਹਂ ਹृਦਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ । ਵਿਚਾਰਯਨ੍ਹृਦਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਃ ਕਸ੍ਯ ਹੇਤੋਃ ਫਲਂ ਮਮ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਦੂਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਮਨ ਵਿਚ ਸ਼ੱਕ ਰੱਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਰਗ ਕਿਹੜੇ ਕਾਰਨ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹੈ?'
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਹੇ ਦੂਤਵਰ ਪृਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਤ੍ਵਾਮਹਂ ਪਰਮ੍ । ਆਵਾਂ ਜਾਤੌ ਕੁਲੇ ਤੁਲ੍ਯੇ ਤੁਲ੍ਯਂ ਕਰ੍ਮ ਤਥਾ ਕृਤਮ੍
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਹੇ ਚੰਗੇ ਦੂਤ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਘਰ ਵਿਚ ਜੰਮੇ, ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਦੁਰ੍ਮृਤ੍ਯੁਰਪਿ ਤੁਲ੍ਯੋਭੂਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਦृष੍ਟੋ ਯਮਸ੍ਤਥਾ । ਕਥਂ ਸ ਨਰਕੇ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸ੍ਤੁਲ੍ਯਕਰ੍ਮ੍ਮਾ ਮਮਾਗ੍ਰਜਃ
ਦੁਰਮ੍ਰਿਤਿਉ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਯਮਰਾਜ ਵੀ ਇੱਕੋ ਜਿਹੇ ਹੀ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ, ਜਿਸਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਹੀ ਸਨ, ਨਰਕ ਵਿਚ ਕਿਵੇਂ ਪਾਇਆ ਗਿਆ?
ਮਮਾਭਵਤ੍ਕਥਂ ਨਾਕਮਿਤਿ ਮੇ ਛਿਂਧਿ ਸਂਸ਼ਯਮ੍ । ਦੇਵਦੂਤ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਮਮ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਕਾਰਣਮ੍
ਮੈਂ ਸੁਰਗ ਕਿਵੇਂ ਪਾ ਲਿਆ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਸ਼ੱਕ ਦੂਰ ਕਰ। ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਜਾਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਮਾਤਾ ਪਿਤਾ ਸੁਤੋ ਜਾਯਾ ਸ੍ਵਸਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਕੁਂਡਲ । ਜਨ੍ਮਹੇਤੋਰਿਯਂ ਸਂਜ੍ਞਾ ਜਂਤੋਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮੋਪਭੁਕ੍ਤਯੇ
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮਾਂ, ਪਿਉ, ਪੁੱਤ, ਵਿਆਹਤਾ, ਭੈਣ, ਭਰਾ, ਹੇ ਵਿਕੁੰਡਲ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਨਾਂ ਜਨਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗ ਸਕੇ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਪਾਦਪੇ ਯਦ੍ਵਚ੍ਛਕੁਨਾਨਾਂ ਸਮਾਗਮਃ । ਯਦ੍ਯਤ੍ਸਮੀਹਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁਤੇ ਪੂਰ੍ਵਭਾਵਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਇੱਕ ਦਰੱਖਤ ਉੱਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਸੁਭਾਅ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਫਲਂ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਕਰ੍ਮ੍ਮਣਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਦਾ । ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਾਮਿ ਤੇ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਨਰੈਃ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸਦਾ ਆਪ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ—ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਝਣ ਆਪ ਹੀ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਵਕृਤਂ ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਕਾਲੇਕਾਲੇ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਏਕਃ ਕਰੋਤਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਏਕਸ੍ਤਤ੍ਫਲਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਵਪਾਰੀ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਵਾਰ ਵਾਰ, ਸਮੇਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਉਸਦਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨ੍ਯੋ ਨ ਲਿਪ੍ਯਤੇ ਵੈਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਅਪਤਨ੍ਨਰਕੇ ਪਾਪੈਸ੍ਤਵਭ੍ਰਾਤਾ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ । ਤ੍ਵਂ ਚ ਧਰ੍ਮੇਣ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋषਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਵਪਾਰੀ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਕਦੇ ਲੱਗਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੇਰਾ ਭਰਾ ਆਪਣੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆ, ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਰਗ ਪਾ ਲਿਆ।
ਵਿਕੁਂਡਲ ਉਵਾਚ- ਆਬਾਲ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਪਾਪੇषੁ ਨ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਰਤਂ ਮਨਃ । ਅਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨ੍ਮਨਿ ਹੇ ਦੂਤ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਮਯਾ
ਵਿਕੁੰਡਲ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ, ਪਾਪ ਵੱਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ, ਹੇ ਦੂਤ, ਮੈਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਹੀ ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਦੇਵਦੂਤ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਸੁਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਚਾਤ੍ਮਨਃ । ਯਦਿ ਜਾਨਾਸਿ ਮਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਕृਪਯਾ ਵਦ
ਹੇ ਦੇਵਦੂਤ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਪੁੰਨ ਦਾ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਿਹਰ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।
ਦੇਵਦੂਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਵੈਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਣ੍ਯਮਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਜਾਨਾਮਿ ਤਦਹਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਵੇਤ੍ਸਿ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸੁਣ ਵਪਾਰੀ, ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕਿਹੜਾ ਪੁੰਨ ਕੀਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਪਤਾ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਾਲ ਯਾਦ ਨਹੀਂ।
ਹਰਿਮਿਤ੍ਰਸੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰੋ ਵੇਦਪਾਰਗਃ । ਆਸੀਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਃ ਪੁਣ੍ਯੋ ਯਮੁਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਤਟੇ
ਹਰਿਮਿਤਰ ਦਾ ਪੁੱਤ ਸੁਮਿਤਰ ਨਾਂਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਉਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਸ਼ਰਮ ਯਮੁਨਾ ਦੀ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਸੀ।